Z
zrozpaczona91
Witam. Moja sytuacja jest bardzo specyficzna, do tego stopnia, że nie chcą mi uwierzyć najbliższe osoby ;( Wszystko zaczęło się od tego, że jako studentka na małej uczelni (cje nkjo częstochowa) zostałam zauważona przez moich wykładowców,jako osoba ponoć "utalentowana", m.in.przez jednego z moich nauczycieli. Problem w tym, że nie jestem osobą przebojową, śmiałą, raczej nie zwierzam się łatwo, więc moi nauczyciele postanowili, wykorzystując do tego dostępne im metody (lekcje na których wypowiadamy się,wyrażamy własne zdanie etc.etc.) "poznać mnie bliżej" i tu zaczynają się schody, ponieważ jak wiadomo takie "zabawy" na lekcji nie są zobowiązujące i aby nauczyć się języka można sobie pofantazjować. Pech chciał, że w grę weszły uczucia ;( mianowicie zakochanie się we mnie jednego z nauczycieli (młody człowiek,ok.30lat), choć nie jestem dziewczyną z wybiegów mody, zdecydowanie. To też postanowili poprawić moi nauczyciele, co też dodatkowo wzmożył fakt, że wyobrazili sobie oni, że zapewne mam jakiś problem z moimi rodzicami - nawet doszło do tego, że wyobrazili sobie, że byłam przez nich bita (splot nieszczęśliwych wypadków, słów i ich daaaleko idącej interpretacji). Sytuacja rozwijała się dalej, zakochany nauczyciel postanowił "pomóc" angażując w to koleżanki z grupy,te miały na mnie wpływać, żeby zachęcić mnie bym zechciała się dla niego stroić itd.itp. Wreszcie, gdy na koniec roku sytuacja stała się napięta (zazdrosne koleżanki, które mało tego same podkochiwały się w nauczycielu, a także nasze małe klótnie grupowe - nie lubię ludzi zawistnych i bywam konfliktowa), zorientowałam się, że jestem śledzona (po uzyskanej od koleżanki nieopacznie informacji, której nie mogła uzyskać inaczej jak tylko śledząc mnie). Wtedy w emocjach i strachu odeszłam nagle z uczelni. Zadzwonił do mnie "ów nauczyciel" wypytując, czy mam jakiś problem, wtedy się rozłączyłam. Nastąpiła 2tygodniowa przerwa, podczas której on dotarł do moich przyjaciół (najwyrazniej dziewczyny z grupy przegladaly moja komorke,ksiazke telef.,jedna z moich sasiadek studiuje rowniez na tej samej uczelni), rodziny (nie całej, tylko do wujostwa) i posługując się argumentem, że chce mi pomóc (to inteligentny człowiek i potrafi świetnie manipulować ludźmi) zaczął mnie przy ich pomocy śledzić i wyciągać ze mnie informacje, przy okazji pomawiając mnie (być może nieświadomie), ponieważ "koleżanki" z grupy w zawiści naopowiadały o mnie niestworzone rzeczy, a on chcąc to sprawdzić posłużył się moimi przyjaciółmi (przekonanymi, że czyniąc to pomagają mi). Po 2 tyg.nieświadoma,że jestem wciąż śledzona i to do tego stopnia zadzwoniłam do owego nauczyciela, by na spokojnie porozmawiać, ponieważ tak... wtedy odwzajemniałam jego uczucie. Powróciłam na uczelnię (z resztą on mi to załatwił), zaliczyłam rok i zaczęły się wakacje, a ja zaczęłam się spotykać z nauczycielem, wtedy to zauważyłam jak dziwnie zachowują się moi znajomi i wujostwo... Mało tego, doszli jeszcze sąsiedzi, zaczęli traktować mnie jak psychicznie chorą, skrajnie głupią, zaczęły się wypytywania, śledztwa, doszło do sytuacji, w której nauczyciel ;( za pomocą różnych bodźców próbował mną sterować - sąsiadka na ulicy mówi mi, że przytyłam, powinnam schudnąć i całe mnóstwo podobnych sytuacji, które jednak z zewnątrz - z perspektywy moich rodziców nie wydają się aż tak nadzwyczajne (sąsiadka, która przecież wiecznie wtyka nos w nie swoje sprawy), moi przyjaciele mieli wyciągać ze mnie informacje - czy aby nie spotykam się z żadnym innym chłopakiem, dodatkowo dowiadując sie (zanim zorientowałam się co się dzieje) ode mnie gdzie zamierzam pracować w wakacje (wyjazd zagraniczny załatwiony za pośrednictwem koleżanki z uczelni) załatwił mi, żebym tej pracy nie dostała - bym została w Polsce, w tym czasie zaplanowałam sobie też zrobienie prawa jazdy, gdy pochwaliłam się moimi małymi sukcesami na kursie, uznał to zaraz za kłamstwo i wiem, to niewiarygodne, sięgnął aż do WORD, nie zdałam egzaminu, a egzaminator, który był okropny w obejściu na dodatek sam się zdradził, że wie o mnie coś, czego teoretycznie nie mógł wiedzieć - że po kursie wzięłam jeszcze w odstępie pomiędzy egzaminem a nauką jazdy (przez odejście z uczelni i mój stan psychiczny ten etap mi się wydłużył) dodatkowe 2 godz.nauki jazdy. Do tego dochodzi ciągłe śledztwo (np.raz gdy szłam przez miasto i byłam pewna, że ktoś znów za mną podąża, zatrzymałam się na chwilę, jakbym szukała czegoś w torebce, a ta osoba przeszła obok mnie, ruszyłam za nią, obserwując, nagle po paruset metrach zawróciła, lecz spostrzegłszy, że to ja ją śledzę, nie zdecydowała się już podążać za mną), raz też jechałam sama pociągiem niezatrzymującym się na żadnej stacji. W emocjach zaczęłam drążyć wśród moich przyjaciół, którzy jednakże wszystkiemu zaprzeczają, dziwnie przy pomocy jednakowych tłumaczeń, jakby te słowa niemalże razem ustalili.Niestety wtedy wściekła i w emocjach nie byłam na tyle przytomna i nie nagrałam żadnego z nich żeby mieć dowód... z resztą ci na których zaufaniu mi zależy i tak nie uwierzyliby mi, wmawiając mi chorobę psychiczną, schizofrenię - wszystkie symptomy pasują (poza tym u nas w rodzinie był już taki przypadek). Próbując mi uwierzyć moin rodzice zadzwonili do niego - lecz on "sprzedał" im tą samą wersję, co wszyscy moi znajomi - dobrze się zabezpieczył na ten wypadek, ustalił jedną i wiarygodną wersję. W tym czasie ja, gdy otrząsnęłam się z nerwów postanowiłam "poużywać" moich przyjaciół, którzy w przeciwieństwie do tych z uczelni, myślę, że chcieli dla mnie dobrze, nie będąc świadomymi manipulacji owego pana i powyciągać z nich informacje,oni dawali mi w zawoalowanej formie wskazówki... Naturalnie przeszukałam ich komórki, z wykasowanymi połączeniami i smsami, dostałam się do laptopa mojej kumpeli (oczywiście wcześniej - poczekaj muszę coś ustawić i zaraz ci go dam), skopiowałam jej archiwum gg... bardzo dobrze skrojona akcja. Nie zostawiają po sobie śladów. A ja przechodzę piekło w domu, patrząc jak cierpią moi rodzice i słuchając ich namów zachęcających do udania się do psychiatry. Do tego dochodzą jeszcze opisy owego nauczyciela na facebooku, na jeden temat ;( ("(...)of course it feels like love waits"). Chodź opowiedziałam moim przyjaciołom, że skończyłam z tym człowiekiem, niestety nawet wypisywałam do niego sms z obelgami nie skończyło się to. Moi przyjaciele dalej dają się manipulować - sugerując, że pewnie człowiek też odpuścił i chce naprawić co spaprał - opisy na facebooku nie ustają... Moi rodzice twierdzą, że zwariowałam, ja mam już codziennie myśli samobójcze ;( do tego dochodzi fakt, że popsuł mi stosunki z wszystkimi przyjaciółmi, rodziną, zaszczuł, zastraszył, uczynił z mojej prywatności zabawę ;( wielokrotnie pomówił ;( dodatkowo nie mogę wciąż się go pozbyć, a moi sąsiedzi (mieszkam na wsi) dodatkowo pogarszają moj stan psychiczny... Nie wiem co robić, czuję się zrozpaczona... proszę o pomoc. Czy można to jakoś udowodnić, jakie prawne środki są dostępne by poradzić sobie z takim człowiekiem ;(
taki skrot chyba nasunie tylko jeszcze wiecej pytan: