Kiedyś już pisałem tu, że w Niemczech więzienie za długi zostało zniesione w połowie XVIII wieku, a np. w Rosji w 1765 roku. Niespłacanie długów nie jest żadnym przestępstwem. Przestępstwo może być jednak popełnione przy zaciąganiu kredytu np. w ten sposób, że świadomie przedkłada się w banku fałszywe dokumenty, np. fałszywe lub niezgodne z prawdą zaświadczenia o dochodach itp., i w ten sposób wyłudza się kredyt. Jest to oszustwo (Betrug), karany z § 263 StGB (StGB=Strafgesetzbuch=niem. kodeks karny), i za takie czyny można mieć postępowanie karne i zostać ukaranym nawet karą pozbawienia wolności. Ale samo niespłacenie kredytu nie jest przewidziane w niemieckim prawie karnym (także w polskim prawie karnym) jako przestępstwo. Jeśli więc kredytobiorca nie oszukiwał przy zawieraniu umowy pożyczki, wzgl. kredytu, i jeśli z jakichś powodów, osobistych, życiowych, także złego gospodarowania pieniędzmi, kredytu lub pożyczki spłacić nie może, to nie jest to żadne przestępstwo. Jest to sprawa cywilna pomiędzy bankiem lub innym kredyto-/pożyczkodawcą, a dłużnikiem. Po prostu kredytodawca (wierzyciel) ściga dłużnika poprzez komornika, stara się mu zająć wynagrodzenie itd. itp., a dłużnik ma przez to ciężkie życie, bo jest rejestrowany w SCHUFA (to jest taki międzybankowy rejestr dłużników), co powoduje dużo, dużo różnych kłopotów i dolegliwości; np. w Niemczech właściciel mieszkania żąda od kandydata na najemcę informacji z SCHUFA, albo każdy bank, u którego ktoś stara się dostać kredyt, sprawdza SCHUFA, czy są jakieś niespłacone kredyty; tak samo przy zawieraniu umów abonamentowych przy telefonach komórkowych, przy umowach leasingowych itp.
