Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 2 grudnia 2009 r.
III SA/Łd 497/2009
LexPolonica nr 2145221
http://orzeczenia.nsa.gov.pl
Zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W myśl zaś art. 75 ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy, w przypadku określonym w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy.
Orzeczenie dotyczy:
Dz.U.2008.69.415: art. 75 ust. 1 pkt 2; art. 75 ust. 2 pkt 2
Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska.
Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Alberciak.
Protokolant: Tomasz Porczyński.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnego
1. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej uchyla ona decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) nr (...) orzekającą o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia (...);
2. w pozostałej części oddala skargę;
3. orzeka, iż zaskarżona decyzja w części określonej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...), nr (...) Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a*i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2004 r. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) orzekł o przyznaniu M.P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 27 lipca 2009 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 lipca 2009 r.. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku od dnia 27 lipca 2009 r. było rozwiązanie stosunku pracy w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna za wypowiedzeniem.
Od powyższej decyzji M.P. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w terminie 7 dni od dnia zarejestrowania. Podniósł, iż decyzja w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest niesłuszna, gdyż rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem w A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Pracy Chronionej w S. nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Skarżący podkreślił, iż przedłożył pracodawcy pismo zawierające prośbę o rozwiązanie stosunku pracy na podstawie porozumienia stron z powodu zmiany miejsca zamieszkania, ale*nie zostało ono przez pracodawcę przyjęte. Do odwołania skarżący załączył zaświadczenie o zarobkach wystawione w dniu 11 maja 2009 r. oraz pismo zawierające prośbę o rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron z dnia 22 czerwca 2009 r..
Decyzją z dnia (...), nr (...) Wojewoda (...) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Okresy zaliczane do wymaganego okresu 365 dni zostały enumeratywnie wyliczone w treści art. 71 ust. 1 okt 2 ust. 2 powołanej ustawy. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, że w dniu rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy M.P. spełniał przesłanki do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Nie spełnił natomiast w ocenie organu I instancji wymogów warunkujących przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (tj. w dniu 18 lipca 2009 r.) rozwiązał na własną prośbę umowę o pracę w Zakładzie Pracy Chronionej A. Spółce z o.o. z siedzibą w S. Orzekający w niniejszej sprawie organ I instancji nie ustalił jednak w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście i kiedy skarżący dokonał zmiany miejsca zamieszkania i*czy faktycznie okoliczność ta miała wpływ na rozwiązanie stosunku pracy w Zakładzie Pracy Chronionej A. Spółce z o.o. z siedzibą w S. Dopiero bowiem wyjaśnienie wskazanych okoliczności w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego pozwoli zdaniem organu odwoławczego na wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.P. podniósł, iż nie zgadza się*z treścią zaskarżonej decyzji. Wskazał, że dokumenty, które mu przedstawiono są mylące i niesprawiedliwe, a wszystkie zażalenia, które złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy zostały załączone do odwołania. Na żądanie natomiast (...) Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Polityki Społecznej doręczył zaświadczenie o zatrudnieniu w Zakładzie Pracy Chronionej A. Spółce z o.o. z siedzibą w S.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga M.P. jest częściowo zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub*w części jeżeli stwierdzi:
a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub*w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz*z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, w części w jakiej uchylił decyzję organu I instancji o przyznaniu M.P. statusu osoby bezrobotnej, naruszył przepis prawa materialnego a mianowicie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) oraz przepis prawa procesowego tj. art. 139 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 a.) - g.) lub i.), j.), l.), niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się*w szkole, z wyjątkiem uczącej się*w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub*w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej po spełnieniu przesłanek określonych w punktach 1.) - k.).
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w okresie od 22 stycznia 2007 r. do 18 lipca 2009 r. M.P. był zatrudniony w A. w S. zaś w dniu 27 lipca 2009 r. zarejestrował się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. W dacie rejestracji nie był on zatrudniony ani*nie wykonywał innej pracy zarobkowej oraz był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. M.P. spełniał wszystkie warunki określone w punktach a.) - k.) artykułu 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. Istniały zatem przesłanki do przyznania mu statusu osoby bezrobotnej.
Decyzją z dnia (...). organ I instancji przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej począwszy od 27 lipca 2009 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Organ odwoławczy natomiast uchylił w całości decyzję Prezydenta Ł. a więc również w części przyznającej status bezrobotnego. Oznacza to, iż organ II instancji pozbawił M.P. statusu osoby bezrobotnej mimo, że skarżący spełniał warunki do otrzymania takiego statusu, określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. Dodać należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy sam przyznał, iż M.P. spełnił przesłanki do przyznania mu statusu bezrobotnego. Mimo to organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości pozbawiając skarżącego takiego statusu, co stanowiło naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. Organ odwoławczy naruszył także przepis art. 139 kpa. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej jest orzeczeniem na niekorzyść M. P.
W pozostałej części, a mianowicie dotyczącej uchylenia decyzji organu I instancji o odmowie przyznania prawa do zasiłku, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W myśl zaś art. 75 ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy, w przypadku określonym w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy.
Organ odwoławczy słusznie uznał, iż w zakresie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku stan faktyczny nie został w dostatecznym stopniu wyjaśniony i organ I instancji w sposób wyczerpujący nie zebrał i*nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.
Dla oceny czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy rozwiązanie przez niego stosunku pracy za wypowiedzeniem nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Aby wyjaśnić tę kwestię konieczne było ustalenie czy M.P. był wcześniej zameldowany w S., a jeżeli tak to w jakim okresie. Należało również wyjaśnić czy skarżący dokonał zmiany miejsca zamieszkania (z S. do Ł.) a jeżeli tak to kiedy i*czy miało to wpływ na wypowiedzenie umowy o pracy. Należało również ustalić czy*i ewentualnie gdzie skarżący mieszka oraz jaka była treść jego pisma o wypowiedzeniu umowy z dnia 3 lipca 2009 r. W świadectwie pracy z A. zaznaczono bowiem, iż rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika nastąpiło w związku z jego pismem z dnia 3 lipca 2009 r.
Należało również wyjaśnić okoliczności złożenia przez M.P. podania z 22 czerwca 2009 r. o rozwiązanie umowy o pracę w związku ze zmianą miejsca zamieszkania. Podanie to, załączone do odwołania, nie zawiera bowiem adnotacji, że zostało złożone pracodawcy. Wszystkie te kwestie winny zostać wyjaśnione i wymaga to przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy trafnie zatem uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku i przekazał sprawę w tym zakresie organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Reasumując sąd uznał, iż skarga M.P. jest częściowo zasadna. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej naruszył przepis prawa materialnego (art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r.) oraz przepis postępowania (art.139 kpa) co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a.) i c.) ustawy z 30 sierpnia 2002 r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej uchyla ona decyzję organu I instancji orzekającą o przyznaniu M.P. statusu osoby bezrobotnej. W pozostałej części skarga nie jest zasadna. Organ odwoławczy słusznie uznał, iż ustalenie czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji w tym zakresie i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., sąd oddalił skargę w pozostałej części.
Z uwagi na to, iż skarga zostało częściowo uwzględniona, na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja, w części określonej w punkcie 1 wyroku, nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w części w jakiej uchylono zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy winien ponowie rozpoznać sprawę uwzględniając rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
