Chodzi o ograniczenie włądzy rodzicielskiej z art. 107 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Decydującym kryterium w dokonaniu wyboru jednego z rodziców, któremu powinna być powierzona władza rodzicielska, jest dobro dziecka. Inne istotne okoliczności to np. wiek dziecka, jego związanie uczuciowe z jednym z rodziców i rodzeństwem. Sąd Najwyższy w orz. z dnia 21 listopada 1952 r. (C 1814/52, OSN 1953, poz.92) stwierdził, że zwłaszcza w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa jest wskazane, aby dziecko pozostawało pod opieką matki ze względu na jej konstytucję psychiczną, większą uczuciowość, skłonność do jej uzewnętrzniania oraz właściwą matce troskę o zaspokojenie codziennych potrzeb dziecka.
Przy wyborze jednego z rodziców, któremu powierza się wykonywanie władzy rodzicielskiej w pełnym zakresie, należy mieć na względzie kwalifikacje podmiotowe obojga rodziców, w tym także ich zdolności wychowawcze. Należy więc każdorazowo oceniać, które z nich daje lepszą gwarancję wychowania dziecka na prawego człowieka i obywatela (orz. SN z dnia 30 sierpnia 1949 r., Wa C 76/49, PiP 1950, nr 7, s.118 i z dnia 26 kwietnia 1958 r., 3 CR 135/58, OSN 1958, poz. 90). Istotny też jest wzajemny dotychczasowy stosunek rodziców do siebie i do dziecka, a także - jako okoliczność ujemną - czy jedno z rodziców nie wpaja dziecku uczucia niechęci lub nienawiści do drugiego i jego otoczenia (tak SN w orz. z dnia 1 grudnia 1957 r., 1 CR 1045/56, OSN 1959, poz. 76). Nie ma natomiast, z omawianego punktu widzenia, rozstrzygającego znaczenia ani stanowisko (nawet zgodne) rodziców, ani sama przez się ich wina w spowodowaniu rozłączenia, chyba że stanowi ona wyraz także nienależytego wykonywania władzy rodzicielskiej (por. orz. SN z dnia 30 listopada 1954 r., 2 CR 1229/54, OSN 1957, poz. 35).