Orzeczenie Sądu Najwyższego II PK 344/05 z dnia 11.05.2006r.

Mam gorącą prośbę. Czy ktoś posiada treść orzeczenia SN z dnia 11.05.2006r. o sygnaturze II PK 344/05? Sprawa pilna. Z góry dziękuje

Postanowienie

Sądu Najwyższego

z dnia 11 maja 2006 r.

II PK 344/05

W razie zbiegu (kumulacji) dwóch roszczeń o różnym charakterze prawnym, roszczenie o świadczenie ma zawsze pierwszeństwo przed roszczeniem o ustalenie. W razie takiego zbiegu powództw, o prawidłowym wskazaniu wartości przedmiotu sporu, a także przedmiotu zaskarżenia (w tym skargą kasacyjną) decyduje art. 19 § 1 k.p.c., a nie art. 231 k.p.c. lub suma wartości obu takich żądań (art. 21 k.p.c.).
LEX nr 898421
898421
Dz.U.1964.43.296: art. 19 § 1; art. 21; art. 23(1)


Skład orzekający

Sędzia SN: Zbigniew Myszka.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marka M. przeciwko Joannie W. - P.P.H.U P. o ustalenie i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 maja 2006 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 września 2005 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze kasacyjnej pozwanej Joanny W. prowadzącej P.P.H.U. "P." od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 września 2005 r. wydanego na skutek apelacji powoda Marka M. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy z dnia 13 czerwca 2005 r., skarżąca podniosła, że skarga jest oczywiście uzasadniona oraz powołała się na zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności 1) art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c. przez uznanie, że pozwana nie kwestionowała sposobu wyliczenia rzekomo należnego powodowi wynagrodzenia oraz jego wysokości, 2) art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie rażąco wadliwej, bo dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią owych dowodów, 3) art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niewskazanie na jakich przepisach prawa oparto się rozstrzygając kwestię wysokości należnego powodowi dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Skarżąca powołała się również na naruszenie prawa materialnego, w szczególności 1) art. 22 § 1 k.p. przez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności, w jakich powód świadczył pracę pozwalały zakwalifikować ów stosunek jako stosunek pracy, 2) art. 151 § 1 i art. 1511 § 1 i 2 k.p. przez ich niezastosowanie (w wypadku uznania, że powoda łączył z pozwaną stosunek pracy) i zaniechanie ustalenia, kiedy, w jakich dniach i w jakim rozmiarze normatywny czas pracy powoda został przekroczony. Wartość przedmiotu sporu skarżąca określiła jako sumę obu roszczeń dochodzonych przez powoda, tj. roszczenia o ustalenie stosunku pracy w kwocie 9.888,00 zł (842 zł x 12 miesięcy) oraz roszczenia o zapłatę wynagrodzenia w kwocie 7.942,79 zł, czyli łącznie 17.830,79 zł. Na tych podstawach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w punkcie I ppkt 1,2,3 i 4.
W odpowiedzi powoda na skargę wniesiono o jej odrzucenie ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia, a także o zasądzenie na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga nie spełnia przesłanek dopuszczalności jej wniesienia określonych w art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. Stosownie do treści tego przepisu, przedmiotowa dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uzależniona od wartości przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia, która w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie może być niższa niż dziesięć tysięcy złotych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca określiła tę wartość na 17.830,79 zł, utrzymując, że kwota ta jest sumą dwóch odrębnych roszczeń: o ustalenie stosunku pracy oraz o zapłatę wynagrodzenia ze stosunku pracy. Tymczasem w razie zbiegu (kumulacji) dwóch roszczeń o różnym charakterze prawnym, roszczenie o świadczenie ma zawsze pierwszeństwo przed roszczeniem o ustalenie. W razie takiego zbiegu powództw, o prawidłowym wskazaniu wartości przedmiotu sporu, a także przedmiotu zaskarżenia (w tym skargą kasacyjną) decyduje art. 19 § 1 k.p.c., a nie art. 231 k.p.c. lub suma wartości obu takich żądań (art. 21 k.p.c.). Ostatecznie zatem o wartości przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia nie decydowała wartość obu zgłaszanych roszczeń, ale wyłącznie wartość dochodzonego wynagrodzenia za pracę, wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, wynikająca z ustalonego terminowego stosunku pracy (art. 19 § 1 k.p.c.). Potwierdza to żądanie przez powoda w rozpoznawanej sprawie zasądzenia kwoty 9.699,41 zł tytułem łącznie dochodzonych świadczeń, z czego zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy zasądził na jego rzecz kwotę 7.942,79 zł, oddalając dalej idące powództwo o świadczenie i apelację powoda. Możliwość zliczenia wartości dochodzonych pozwem kilku roszczeń odnosi do powództw o różne roszczenia pieniężne (art. 21 k.p.c.). Natomiast, stosownie do art. 231 k.p.c., wartość przedmiotu sporu w sprawach, między innymi, o ustalenie istnienia stosunku pracy stanowi suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, którym w rozpoznawanej sprawie był okres zamknięty od 1 września 2004 r. do 19 stycznia 2005 r. Tak wartość przedmiotu sporu wylicza się w razie braku konkurencji (kumulacji) roszczenia o ustalenie z korzystającym z pierwszeństwa (prymatu) roszczeniem o świadczenie. Tymczasem, wskazując wartość kasacyjnego zaskarżenia w kwocie 17.830,79 zł, autor kasacji bezpodstawnie wyliczył tę wartość już na podstawie sumy rocznych wynagrodzeń powoda, który nie był spornym (rocznym) okresem zatrudnienia, a ponadto faktycznie zmierzał w sposób chybiony do bezpodstawnego sumowania roszczeń w sprawie o świadczenie (wynagrodzenie) ze stosunku pracy, z roszczeniem o ustalenie istnienia stosunku pracy, które przysługuje wówczas, gdy nie ma sporu co do uzyskanych świadczeń z ustalanego stosunku prawnego i tylko wówczas wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia wylicza się według art. 231 k.p.c. Nie ma zatem podstaw prawnych do sumowania wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia) łącznie na podstawie art. 19 § 1 k.p.c. i art. 231 k.p.c. Wszystko to oznaczało, że w żadnym razie wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia nie sięgała wymaganej art. 3982 § 1 k.p.c. kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Z tych względów skarga kasacyjna okazała się przedmiotowo niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

Bardzo dziękuję