Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 17 września 1997 r. I KZP 20/97
Przestępstwo z art. 24 ustawy (1) o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest przestępstwem skutkowym, co wynika ze znamienia czym wyrządza poważną szkodę przedsiębiorcy.Odmówił podjęcia uchwały.
Przewodniczący - sędzia SN Jerzy Bratoszewski.
Sędziowie SN - Marek Sokołowski i sędzia SA (del. do SN) - Jacek Sobczak.
Sąd Najwyższy - Izba Karna, po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 kpk przez Sąd Wojewódzki w G., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
„Jakim kryteriom winno odpowiadać pojęcie „poważnej szkody” zawarte w art. 24 ustawy z 19 lutego 1993 r. o zapobieganiu i zwalczaniu nieuczciwej konkurencji?”
odmówił podjęcia uchwały.
Z uzasadnienia
Przestępstwo z art. 24 ustawy(2) o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest przestępstwem skutkowym, co wynika ze znamienia czym wyrządza poważną szkodę przedsiębiorcy. Jest to stwierdzenie tak jednoznaczne, że nie można podzielić w tym zakresie wątpliwości wyrażonych w literaturze przez Tomasza M. Knypla (Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz. Sopot 1995 r. str. 137). Odmienny zresztą pogląd w tej kwestii prezentują w literaturze Marek Mozgowa (Zwalczanie nieuczciwej konkurencji środkami prawa karnego. - Gdańsk 1997, str. 47 i 40) oraz Stanisław Słotysiński (Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz - pod redakcją Janusza Szwaji - Warszawa 1994 r., str. 188).
Jest oczywiste, że oskarżony może odpowiadać tylko za szkodę wyrządzoną swoim działaniem. W realiach niniejszej sprawy może być zatem mowa tylko o szkodzie wynikającej z faktu posiadania przez oskarżonego 32 par spodni oznaczonych znakami przedsiębiorstwa „Levi Strauss”. Nie ma natomiast podstawy, by jako szkodę wyrządzoną przez oskarżonego przedsiębiorstwu „Levi Strauss Poland LTD” traktować ewentualny uszczerbek wynikający z - być może - powszechnej praktyki podrabiania wyrobów tej firmy. Ustawodawca spenalizował tylko takie czyny nieuczciwej konkurencji wymienione w art. 13 ust. 1, które wyrządziły poważną szkodę, a w pozostałych wypadkach przedsiębiorca może dochodzić ochrony swoich interesów w sposób przewidziany w art. 18 ustawy(3).
Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skopiowanie zewnętrznej postaci produktu w tym wypadku ogranicza się do znaków przedsiębiorstwa „Levi Strauss”. Nie ma podstaw do przyjęcia, by cokolwiek innego w takim produkcie, jakim są spodnie, stwarzało możliwość „wprowadzenia klientów w błąd co do tożsamości producenta”. Zwrócić zatem należy uwagę, że ochronę w tym zakresie reguluje ustawa(4) z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. 1985 r. Nr 5 poz. 17 ze zm., 1989 r. Nr 35 poz. 192, 1993 r. Nr 10 poz. 46 i 1994 r. nr 74 poz. 331), a w szczególności art. 57 z tym że w niniejszej sprawie ma znaczenie nowelizacja tego przepisu w 1994 r. Możliwość zastosowania takiej kwalifikacji nie była w ogóle rozważana.
Tak więc dotychczas przeprowadzone postępowanie nie daje podstaw do przyjęcia, że pokrzywdzone przedsiębiorstwo w następstwie czynu przypisanego oskarżonemu poniosło szkodę, a zwłaszcza taką, co do której istniałyby wątpliwości czy jest „poważna” (czy nawet było na nią narażone, gdyby oskarżony sprzedał 32 pary spodni - rozważając sprawę w aspekcie usiłowania). Daje to podstawę do przyjęcia, że rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia prawnego nie jest niezbędne dla rozpoznania środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.
