pomagam sąsiadce starszej Pani.jest samotna

od jakiegoś czasu bezinteresownie pomagam starszej pani.ma córkę za granicą,z ktorą ma kontakt i jest oki. z racji pracy i innych nie moze na codzien przebywac z matką.wiadomo zakupy,choroby i inne....może liczyć tylko na mnie.bo jestem najblizej.ostatnio pani poprosiła mnie abym została jej opiekunem,tzn chce spisać swoją wolę u notariusza.chce abym miala dostep do konta a po jej smierci zajela sie sprawami pogrzebu,powiadomien i innych.CIESZĘ SIE ,ZE DAZY MNIE TAKIM ZAUFANIEM,ustaliła to z córką ....ale sami wiecie ...to obca osoba,którą bardzo lubie ale mimo to boję sie ,ze mogą byc z tego pozniej jakies problemy.starszej pani zdaza sie zapominać,mylić fakty.traktuję to z przymruzeniem oka i dobrej woli.a jak zostanę "opiekunem prawnym "to powstaną jakies obowiazki dodatkowe i to juz chyba powazna odpowiedzialność?osoba ta jest raczej samodzielna na ten czas i w pełni świadoma.
a po za tym nie chce aby ktoś kiedykolwiek oskarzył mnie o jakies wyludzenia,manipulacje.powiem Wam ,ze mnie zaskoczyła swoją decyzją.mam pracę,mieszkanie,samochód i duzo wolnego czasu i po co mi problemy obcej osoby.nie wiem czy robic jej przykrość i odmówić?Co mi radzicie?

Nie miał chłop kłopotu...

Opiekunem prawnym raczej nie zostaniesz, bo do tego potrzebne jest orzeczenie sądu. Możesz wprawdzie zostać jej pełnomocnikiem (za życia), ewentualnie wykonawcą testamentu lub pełnomocnikiem spadkobierców - rodziny (po śmierci).

Ja bym sie jednak w to nie bawił. Pomogać nieformalnie - jak najbardziej, brać na siebie odpowiedzialność i ewentualne pretensje rodziny - niekoniecznie. A niech się okaże, że pani ma bałagan w papierach (nieuregulowane kwestie własności nieruchmości, braki w aktach stanu cywilnego, rodzina o której nikt nicnie wie) - będziesz się z tym woziła jeszcze długo po jej śmierci (niech żyje jak najdłużej). Doceniam gest, ale odradzam.