Pomyłka w zeznaniach 233kk.

  • Autor wątku Autor wątku M.M97
  • Data rozpoczęcia Data rozpoczęcia
M

M.M97

Nowy użytkownik
Dołączył
12.2025
Odpowiedzi
3
Dzień dobry,
zwracam się z prośbą o merytoryczną ocenę sytuacji z perspektywy prawa karnego (art. 233 kk – fałszywe zeznania), ponieważ z boku może ona wyglądać niejednoznacznie, a chciałbym zrozumieć realne ryzyka.


Zostałem przesłuchany jako świadek w sprawie dotyczącej zdarzeń sprzed ok. 6 lat (sprawa o charakterze finansowo-gospodarczym). Nie jestem podejrzanym ani oskarżonym.




Przebieg przesłuchania – kluczowe fakty​


Podczas przesłuchania byłem pytany m.in. o:


  • ewentualne inwestowanie środków,
  • relacje z określonymi spółkami,
  • przelewy bankowe,
  • ewentualne korzyści finansowe,
  • posiadanie kont giełdowych/inwestycyjnych.

Z uwagi na duży upływ czasu wiele rzeczy zwyczajnie nie pamiętałem, co wprost zaznaczałem w trakcie zeznań („nie pamiętam”, „nie kojarzę”, „nie chcę nikogo wprowadzać w błąd”).




Kluczowy wątek: przelewy​


W trakcie przesłuchania pojawił się temat dwóch przelewów sprzed kilku lat:


  • jeden na ok. 100 zł,
  • drugi na ok. 1800 zł.

Z mojej perspektywy w tamtym momencie:


  • byłem przekonany, że oba przelewy były wychodzące (czyli że to ja dokonywałem płatności),
  • kojarzyłem je bardzo ogólnie, bez kontekstu, celu ani szczegółów.

Podczas przesłuchania:


  • razem z policjantem szukaliśmy w historii mojego konta bankowego przelewu na 1800 zł,
  • przeglądałem historię bezpośrednio na telefonie, który okazałem policjantowi,
  • nie udało się wtedy znaleźć tej transakcji,
  • fakt wspólnego sprawdzania historii konta i okazywania telefonu został odnotowany w protokole.

W związku z tym:


  • odpowiadałem zgodnie z tym, co pamiętałem,
  • zaznaczałem niepewność,
  • nie twierdziłem kategorycznie, że „na pewno nic nie było”.



Co wydarzyło się po przesłuchaniu​


Dopiero po powrocie do domu, na spokojnie, ponownie analizując historię konta, uświadomiłem sobie, że:


  • przelew na 1800 zł mógł być w rzeczywistości przelewem PRZYCHODZĄCYM, a nie wychodzącym,
  • w momencie przesłuchania byłem co do tego błędnie przekonany,
  • nadal nie pamiętam kontekstu tej transakcji (czy była to wypłata środków, rozliczenie usługi, sprzedaż aktywów itp.).

W momencie składania zeznań nie miałem świadomości, że ten przelew był przychodzący.




Dodatkowy wątek – konta inwestycyjne​


Podczas przesłuchania zostałem również zapytany o:


  • posiadanie kont giełdowych / inwestycyjnych.

Odpowiedziałem, że nie posiadam / nie pamiętam, ponieważ w tamtym momencie:


  • nie kojarzyłem, aby takie konto istniało.

Dopiero po późniejszej analizie okazało się, że:


  • kilka lat temu istniało stare, nieużywane konto,
  • było ono powiązane z tymi spółkami,
  • z obecnej perspektywy wynika, że spółki te pełniły rolę operatorów płatności pomiędzy giełdą a klientem, a nie bezpośrednich podmiotów inwestycyjnych.



Bardzo istotna okoliczność​


Na zakończenie przesłuchania:


  • wyraźnie oświadczyłem, że nie chcę nikogo wprowadzać w błąd,
  • zaznaczyłem, że opieram się wyłącznie na swojej pamięci,
  • poprosiłem o ewentualny kontakt, jeśli pojawi się potrzeba doprecyzowania informacji.



Moje obawy​


Zdaję sobie sprawę, że z zewnątrz taka sytuacja może wyglądać tak, jakby:


  • świadek twierdził, że „nie było korzyści”,
  • a następnie ujawnia się przelew przychodzący 1800 zł,
  • dodatkowo pojawia się zapomniane konto.

Chciałbym jednak podkreślić, że:


  • nie działałem z zamiarem wprowadzenia organów w błąd,
  • nie miałem świadomości faktycznego charakteru tej transakcji w momencie zeznań,
  • cały czas zaznaczałem brak pamięci i niepewność.



Pytania:​


  1. Czy w opisanej sytuacji (błędne przekonanie świadka + późniejsze ustalenie charakteru transakcji) w ogóle może wchodzić w grę odpowiedzialność z art. 233 kk?
  2. Czy brak zamiaru, zaznaczanie niepamięci oraz wspólne sprawdzanie historii konta z policjantem wykluczają odpowiedzialność karną?
  3. Czy świadek ma obowiązek samodzielnie prostować zeznania, jeśli po przesłuchaniu uświadomi sobie, że jakaś transakcja mogła mieć inny charakter?
  4. Jak w praktyce organy ścigania traktują takie sytuacje – jako naturalny błąd pamięci po latach czy jako potencjalne fałszywe zeznania?

Z góry dziękuję za rzeczowe odpowiedzi.
 
M.M97 napisał:
Dzień dobry,
zwracam się z prośbą o merytoryczną ocenę sytuacji z perspektywy prawa karnego (art. 233 kk – fałszywe zeznania), ponieważ z boku może ona wyglądać niejednoznacznie, a chciałbym zrozumieć realne ryzyka.


Zostałem przesłuchany jako świadek w sprawie dotyczącej zdarzeń sprzed ok. 6 lat (sprawa o charakterze finansowo-gospodarczym). Nie jestem podejrzanym ani oskarżonym.




Przebieg przesłuchania – kluczowe fakty​


Podczas przesłuchania byłem pytany m.in. o:


  • ewentualne inwestowanie środków,
  • relacje z określonymi spółkami,
  • przelewy bankowe,
  • ewentualne korzyści finansowe,
  • posiadanie kont giełdowych/inwestycyjnych.

Z uwagi na duży upływ czasu wiele rzeczy zwyczajnie nie pamiętałem, co wprost zaznaczałem w trakcie zeznań („nie pamiętam”, „nie kojarzę”, „nie chcę nikogo wprowadzać w błąd”).




Kluczowy wątek: przelewy​


W trakcie przesłuchania pojawił się temat dwóch przelewów sprzed kilku lat:


  • jeden na ok. 100 zł,
  • drugi na ok. 1800 zł.

Z mojej perspektywy w tamtym momencie:


  • byłem przekonany, że oba przelewy były wychodzące (czyli że to ja dokonywałem płatności),
  • kojarzyłem je bardzo ogólnie, bez kontekstu, celu ani szczegółów.

Podczas przesłuchania:


  • razem z policjantem szukaliśmy w historii mojego konta bankowego przelewu na 1800 zł,
  • przeglądałem historię bezpośrednio na telefonie, który okazałem policjantowi,
  • nie udało się wtedy znaleźć tej transakcji,
  • fakt wspólnego sprawdzania historii konta i okazywania telefonu został odnotowany w protokole.

W związku z tym:


  • odpowiadałem zgodnie z tym, co pamiętałem,
  • zaznaczałem niepewność,
  • nie twierdziłem kategorycznie, że „na pewno nic nie było”.



Co wydarzyło się po przesłuchaniu​


Dopiero po powrocie do domu, na spokojnie, ponownie analizując historię konta, uświadomiłem sobie, że:


  • przelew na 1800 zł mógł być w rzeczywistości przelewem PRZYCHODZĄCYM, a nie wychodzącym,
  • w momencie przesłuchania byłem co do tego błędnie przekonany,
  • nadal nie pamiętam kontekstu tej transakcji (czy była to wypłata środków, rozliczenie usługi, sprzedaż aktywów itp.).

W momencie składania zeznań nie miałem świadomości, że ten przelew był przychodzący.




Dodatkowy wątek – konta inwestycyjne​


Podczas przesłuchania zostałem również zapytany o:


  • posiadanie kont giełdowych / inwestycyjnych.

Odpowiedziałem, że nie posiadam / nie pamiętam, ponieważ w tamtym momencie:


  • nie kojarzyłem, aby takie konto istniało.

Dopiero po późniejszej analizie okazało się, że:


  • kilka lat temu istniało stare, nieużywane konto,
  • było ono powiązane z tymi spółkami,
  • z obecnej perspektywy wynika, że spółki te pełniły rolę operatorów płatności pomiędzy giełdą a klientem, a nie bezpośrednich podmiotów inwestycyjnych.



Bardzo istotna okoliczność​


Na zakończenie przesłuchania:


  • wyraźnie oświadczyłem, że nie chcę nikogo wprowadzać w błąd,
  • zaznaczyłem, że opieram się wyłącznie na swojej pamięci,
  • poprosiłem o ewentualny kontakt, jeśli pojawi się potrzeba doprecyzowania informacji.



Moje obawy​


Zdaję sobie sprawę, że z zewnątrz taka sytuacja może wyglądać tak, jakby:


  • świadek twierdził, że „nie było korzyści”,
  • a następnie ujawnia się przelew przychodzący 1800 zł,
  • dodatkowo pojawia się zapomniane konto.

Chciałbym jednak podkreślić, że:


  • nie działałem z zamiarem wprowadzenia organów w błąd,
  • nie miałem świadomości faktycznego charakteru tej transakcji w momencie zeznań,
  • cały czas zaznaczałem brak pamięci i niepewność.



Pytania:​


  1. Czy w opisanej sytuacji (błędne przekonanie świadka + późniejsze ustalenie charakteru transakcji) w ogóle może wchodzić w grę odpowiedzialność z art. 233 kk?
  2. Czy brak zamiaru, zaznaczanie niepamięci oraz wspólne sprawdzanie historii konta z policjantem wykluczają odpowiedzialność karną?
  3. Czy świadek ma obowiązek samodzielnie prostować zeznania, jeśli po przesłuchaniu uświadomi sobie, że jakaś transakcja mogła mieć inny charakter?
  4. Jak w praktyce organy ścigania traktują takie sytuacje – jako naturalny błąd pamięci po latach czy jako potencjalne fałszywe zeznania?

Z góry dziękuję za rzeczowe odpowiedzi.
1. nie ma tu mowy o odpowiedzialności z 233 par 1kk,
2. okolicznosci ktore podajesz uwiarygadniają składanie zeznań w dobrej wierze
3. świadek powinien sprostować zeznania w trakcie ich składania, np. "to było ok. godziny 20:00, prostuję, teraz sobie przypominam, że to było jednak ok. 22:00". Warto byłoby skontaktować się z prowadzącym funkcjonariuszem i powiadomić go o tym, co sobie przypomniałeś i dopytać czy jest to na tyle istotne dla prowadzonego postępowania, że wymaga uzupełnienia Twoich zeznań.
4. ogólnie na podstawie tego co napisałeś mogę powiedzieć, że się ignoruje, jeśli nie ma tam drugiego dna i coś ukrywasz , co będzie można wykazać, że swiadomie, ale na 99% nie ma 233
 
Powrót
Góra