Korab
Ekspert w spoczynku
- Dołączył
- 04.2005
- Odpowiedzi
- 580
WYROK
Sądu Najwyższego
z dnia 22 sierpnia 2007 r.
(III KK 197/07)
Dz.U.01.98.1070: art. 77 § 8
Dz.U.97.89.555: art. 439 § 1 pkt 2
I
Zasadą ustrojową jest to, że osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisko sędziego, z mocy tego powołania, staje się sędzią i jest uprawniona do orzekania wyłącznie w sądzie wskazanym w akcie powołania. W akcie powołania bowiem Prezydent Rzeczypospolitej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę) sędziego. Wyjątki od tej zasady unormowane zostały w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze zm). Dopuszczają one możliwość orzekania przez sędziego w innym sądzie, niż jego sąd macierzysty, między innymi przez czasową delegację sędziego do pełnienia obowiązków sędziego na obszarze właściwości tego samego sądu okręgowego, bądź - odpowiednio - na obszarze tego samego sądu apelacyjnego. Jednakże wyjątkowy charakter przepisów ?delegacyjnych? normowanych w tej ustawie, determinuje ich interpretację ścisłą - wyłącza więc rozszerzanie ich mocy wiążącej w trybie wykładni prawa.
II
W przepisie art. 77 § 8 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, prawodawca użył liczby pojedynczej odnośnie do ustawowego wyrażenia ?sędziego?. Nie budzi zatem wątpliwości, że prezes sądu może delegować do pełnienia obowiązków sędziowskich, poza siedzibą sądu macierzystego, tylko imiennie wskazanego sędziego. Zarazem jednak, przepis ten warunkuje ważność (skuteczność) aktu delegacji od uzyskania zgody kolegium na delegowanie tego konkretnie wskazanego sędziego. Tylko taki akt delegowania może być uznany za ważny i skuteczny, i tylko taki akt delegowania daje uprawnienie sędziemu do orzekania w sądzie wyższego rzędu. Blankietowe udzielenie upoważnienia prezesowi sądu, obejmujące generalną zgodę dotyczącą każdego, dowolnego sędziego sądu tego okręgu, którego prezes będzie chciał w przyszłości delegować, nie znajduje podstawy prawnej i świadczy o zaniechaniu przez kolegium wypełniania swoich ustawowych obowiązków.
WYROK
Sądu Najwyższego
z dnia 22 sierpnia 2007 r.
(III KK 197/07)
Dz.U.01.98.1070: art. 77 § 8
Dz.U.97.89.555: art. 439 § 1 pkt 2
Warunkiem delegowania sędziego w trybie art. 77 § 8 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, jest zgoda kolegium sądu na tę delegację. ?Zgoda? na coś, to nie ?przyjęcie do wiadomości? określonych faktów lecz decyzja woli, która poprzedzona jest poznaniem pewnego stanu rzeczy i powzięciem przekonania, że objęte propozycją, zamierzone działanie lub zaniechanie jest słuszne i zasługuje na akceptację. Udzielenie zgody może być, i częstokroć jest powiązane ze świadomością własnej odpowiedzialności lub współo-dpowiedzialności za późniejsze efekty (skutki) zrealizowanego zamierzenia. W każdym więc przypadku, propozycja delegowania sędziego, musi uprzednio zostać przedstawiona kolegium sądu okręgowego/apelacyjnego, musi dotyczyć konkretnego sędziego (lub grupy konkretnych, imiennie przedstawionych sędziów), którego kandydatura będzie oceniana przez kolegium, i na którego delegację kolegium wyrazi zgodę. Warunek uzyskania zgody na delegowanie sędziego przez prezesa sądu okręgowego/apelacyjnego do pełnienia obowiązków poza siedzibą sądu macierzystego, w żadnym razie nie może być odczytywany jako powinność wyrażenia zgody. Kolegium może podjąć również decyzję negatywną - nie udzielić zgody na delegowanie tego konkretnego sędziego. Realizacja tego uprawnienia jest jednak możliwa wyłącznie wtedy, gdy kolegium oceniać będzie konkretnego, imiennie wskazanego sędziego.
WYROK
Sądu Najwyższego
z dnia 22 sierpnia 2007 r.
(III KK 197/07)
Dz.U.01.98.1070: art. 29 § 1, art. 31 § 1, art. 77 § 8
Dz.U.97.89.555: art. 439 § 1 pkt 2
Zarówno art. 29 § 1 pkt 11, jak też art. 31 § 1 pkt 11 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, normują kompetencję kolegiów (odpowiednio - sądu apelacyjnego i okręgowego) do wyrażania zgody na ?delegowanie sędziego? (w tej samej formie koniugacyjnej jaka użyta została w § 8 art. 77 tej ustawy - ?sędziego?, a nie ?sędziów?). Wyrażenie zgody w tej kwestii należy do katalogu ?zadań kolegium? - ich wypełnianie nie może więc być traktowane jako formalne tylko uprawnienie kolegium. Ustawowe określenie kompetencji kolegiów mianem ich ?zadań?, nakłada na kolegia powinności prawne, od wypełnienia których kolegium nie może się uchylić. W szczególności zaś, dlatego kolegium nie może się uchylić od obowiązku udzielenia zgody (bądź jej odmowy), na indywidualne delegowanie każdego sędziego, że kolegium jest odrębnym, autonomicznym, kolegialnym organem sądu, współdziałającym z jego prezesem i zarazem pełniącym w znacznym zakresie rolę kontrolno-gwarancyjną w odniesieniu do funkcjonowania sądu, sędziów i zarządzeń prezesa sądu. Kolegium nie jest jednak organem nadrzędnym wobec prezesa sądu i uprawnionym do udzielania mu substytucji w zakresie swoich własnych zadań. Zgoda kolegium na delegowanie sędziego, to ważna decyzja o charakterze kontrolnym, zapewniająca (przez aprobatę) nie tylko formalno-pragmatyczną zasadność propozycji prezesa sądu, ale również jej zasadność merytoryczną.
Sądu Najwyższego
z dnia 22 sierpnia 2007 r.
(III KK 197/07)
Dz.U.01.98.1070: art. 77 § 8
Dz.U.97.89.555: art. 439 § 1 pkt 2
I
Zasadą ustrojową jest to, że osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisko sędziego, z mocy tego powołania, staje się sędzią i jest uprawniona do orzekania wyłącznie w sądzie wskazanym w akcie powołania. W akcie powołania bowiem Prezydent Rzeczypospolitej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę) sędziego. Wyjątki od tej zasady unormowane zostały w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze zm). Dopuszczają one możliwość orzekania przez sędziego w innym sądzie, niż jego sąd macierzysty, między innymi przez czasową delegację sędziego do pełnienia obowiązków sędziego na obszarze właściwości tego samego sądu okręgowego, bądź - odpowiednio - na obszarze tego samego sądu apelacyjnego. Jednakże wyjątkowy charakter przepisów ?delegacyjnych? normowanych w tej ustawie, determinuje ich interpretację ścisłą - wyłącza więc rozszerzanie ich mocy wiążącej w trybie wykładni prawa.
II
W przepisie art. 77 § 8 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, prawodawca użył liczby pojedynczej odnośnie do ustawowego wyrażenia ?sędziego?. Nie budzi zatem wątpliwości, że prezes sądu może delegować do pełnienia obowiązków sędziowskich, poza siedzibą sądu macierzystego, tylko imiennie wskazanego sędziego. Zarazem jednak, przepis ten warunkuje ważność (skuteczność) aktu delegacji od uzyskania zgody kolegium na delegowanie tego konkretnie wskazanego sędziego. Tylko taki akt delegowania może być uznany za ważny i skuteczny, i tylko taki akt delegowania daje uprawnienie sędziemu do orzekania w sądzie wyższego rzędu. Blankietowe udzielenie upoważnienia prezesowi sądu, obejmujące generalną zgodę dotyczącą każdego, dowolnego sędziego sądu tego okręgu, którego prezes będzie chciał w przyszłości delegować, nie znajduje podstawy prawnej i świadczy o zaniechaniu przez kolegium wypełniania swoich ustawowych obowiązków.
WYROK
Sądu Najwyższego
z dnia 22 sierpnia 2007 r.
(III KK 197/07)
Dz.U.01.98.1070: art. 77 § 8
Dz.U.97.89.555: art. 439 § 1 pkt 2
Warunkiem delegowania sędziego w trybie art. 77 § 8 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, jest zgoda kolegium sądu na tę delegację. ?Zgoda? na coś, to nie ?przyjęcie do wiadomości? określonych faktów lecz decyzja woli, która poprzedzona jest poznaniem pewnego stanu rzeczy i powzięciem przekonania, że objęte propozycją, zamierzone działanie lub zaniechanie jest słuszne i zasługuje na akceptację. Udzielenie zgody może być, i częstokroć jest powiązane ze świadomością własnej odpowiedzialności lub współo-dpowiedzialności za późniejsze efekty (skutki) zrealizowanego zamierzenia. W każdym więc przypadku, propozycja delegowania sędziego, musi uprzednio zostać przedstawiona kolegium sądu okręgowego/apelacyjnego, musi dotyczyć konkretnego sędziego (lub grupy konkretnych, imiennie przedstawionych sędziów), którego kandydatura będzie oceniana przez kolegium, i na którego delegację kolegium wyrazi zgodę. Warunek uzyskania zgody na delegowanie sędziego przez prezesa sądu okręgowego/apelacyjnego do pełnienia obowiązków poza siedzibą sądu macierzystego, w żadnym razie nie może być odczytywany jako powinność wyrażenia zgody. Kolegium może podjąć również decyzję negatywną - nie udzielić zgody na delegowanie tego konkretnego sędziego. Realizacja tego uprawnienia jest jednak możliwa wyłącznie wtedy, gdy kolegium oceniać będzie konkretnego, imiennie wskazanego sędziego.
WYROK
Sądu Najwyższego
z dnia 22 sierpnia 2007 r.
(III KK 197/07)
Dz.U.01.98.1070: art. 29 § 1, art. 31 § 1, art. 77 § 8
Dz.U.97.89.555: art. 439 § 1 pkt 2
Zarówno art. 29 § 1 pkt 11, jak też art. 31 § 1 pkt 11 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, normują kompetencję kolegiów (odpowiednio - sądu apelacyjnego i okręgowego) do wyrażania zgody na ?delegowanie sędziego? (w tej samej formie koniugacyjnej jaka użyta została w § 8 art. 77 tej ustawy - ?sędziego?, a nie ?sędziów?). Wyrażenie zgody w tej kwestii należy do katalogu ?zadań kolegium? - ich wypełnianie nie może więc być traktowane jako formalne tylko uprawnienie kolegium. Ustawowe określenie kompetencji kolegiów mianem ich ?zadań?, nakłada na kolegia powinności prawne, od wypełnienia których kolegium nie może się uchylić. W szczególności zaś, dlatego kolegium nie może się uchylić od obowiązku udzielenia zgody (bądź jej odmowy), na indywidualne delegowanie każdego sędziego, że kolegium jest odrębnym, autonomicznym, kolegialnym organem sądu, współdziałającym z jego prezesem i zarazem pełniącym w znacznym zakresie rolę kontrolno-gwarancyjną w odniesieniu do funkcjonowania sądu, sędziów i zarządzeń prezesa sądu. Kolegium nie jest jednak organem nadrzędnym wobec prezesa sądu i uprawnionym do udzielania mu substytucji w zakresie swoich własnych zadań. Zgoda kolegium na delegowanie sędziego, to ważna decyzja o charakterze kontrolnym, zapewniająca (przez aprobatę) nie tylko formalno-pragmatyczną zasadność propozycji prezesa sądu, ale również jej zasadność merytoryczną.