Skarga na bezczynność do WSA – istotne różnice między kpa i op

voyteg · 16 Kwiecień, 2015,

Istotą skargi na bezczynność organu administracji jest zobowiązanie do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia danej czynności. Ma ona zastosowanie nie tylko w sytuacjach zaniechania wykonywania obowiązków przez pracowników, ale też w sytuacjach, gdy wspomniani urzędnicy są błednie przekonani, że przepisy prawa nie obligują ich do takich, czy innych działań. Czyli stanowi skuteczne narzędzie wyjaśniania sporów między interesantami a urzędnikami.

Aby być uprawnionym do złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, należy wcześniej „wyczerpać środki zaskarżenia”, co wyjaśniają orzeczenia niżej

I OSK 520/15 - Postanowienie NSA z 2015-03-11

Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. zew zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.

II SA/Bd 1304/10 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2011-01-24

Ustawodawca przewidział specyficzne środki ochrony stron w sytuacjach niezachowywania przez organy ustawowych terminów załatwiania spraw. Chodzi przede wszystkim o instytucję zażalenia, ukonstytuowaną przepisami art. 37 k.p.a. lub ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.

Zażalenie zgodnie z art. 37 k.p.a. lub ponaglenie, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej mają niemal identyczne brzmienie, odpowiednio:

Art. 37 k.p.a.

Art. 37.§ 1. Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
§ 2. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Art. 140 ordynacji podatkowej.

Art. 141. § 1. Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do:
1) organu podatkowego wyższego stopnia;
2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej
§ 2. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wydawałoby się, że takie niemal bliźniacze zapisy będą identycznie interpretowane. Niestety orzecznictwo jest odmienne jeśli chodzi o sprawy rozpoznawane na podstawie k.p.a. od tych unormowanych przez o.p. Rożnica jest jednoznaczna:

1. W przypadku spraw opartych na k.p.a. uznaje się, ze samo złożenie zażalenia wyczerpuje środki zaskarżenia i uprawnia do złożenia skargi na bezczynność. Poniżej wykładnia NSA
I OZ 1024/13 - Postanowienie NSA z 2013-11-07

Skoro warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność jest samo złożenie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., to skarga ta jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie rozpatrzenia tego zażalenia. Dla dopuszczalności skargi wystarczy więc, aby zachowana była następująca kolejność czynności: najpierw wnosi się zażalenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., a następnie wnosi się skargę do sądu administracyjnego. Nie ma wymogu, aby przed wniesieniem skargi upłynął ustawowy termin do załatwienia zażalenia przez organ wyższego stopnia.

2. Natomiast w przypadku o.p., nie wystarcza samo złożenie ponaglenia, ale musi być ono rozpoznane przez organ wyższej instancji. Poniżej wykładnia NSA
I FSK 1325/13 - Postanowienie NSA z 2013-07-19

Przy tym należy zaznaczyć, że do wyczerpania środków zaskarżenia nie dojdzie przez samo złożenie ponaglenia. Konieczne jest jeszcze zajęcie przez organ wyższej instancji stanowiska w tej kwestii. Wniesienie skargi uzależnione jest od rozpatrzenia złożonego ponaglenia, które winno być załatwione, stosownie do art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej, niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od daty jego wniesienia. Dopóki bowiem organ nie wypowie się w tym przedmiocie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, że wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia.

Jak taka wykładnia wpływa na szybkość załatwiania spraw?

Przykład – rozpatrzmy uprawnienia interesanta przed organem administracji Burmistrzem gminy w dwóch sprawach – pierwszej o zameldowanie (tu mamy k.p.a) oraz drugiej dotyczącej podatku od nieruchomości (tu stosujemy o.p.).
W obydwu sprawach organem wyższej instancji jest SKO.

Załóżmy, że tego samego dnia interesant złożył w urzędzie dwa podania wszczynające postępowania w tych sprawach, które powinny być załatwione „bez zbędnej zwłoki” i do takiech należą sprawy z naszego przykładu.
Orzecznictwo w tym zakresie jest spójne, dwa przykłady

Sprawa w oparciu o k.p.a.
II SAB/Rz 16/14 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2014-05-28

Cytowana regulacja zawiera w art. 35 § 1 k.p.a. ogólną dyrektywą , w myśl której sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. W dalszej części tj. w § 2 i § 3 wprowadzono zróżnicowanie terminów załatwiania spraw w pierwszej instancji, przy czym o ile zaistnieją ku temu przesłanki, reguła niezwłocznego załatwiania spraw z § 2 będzie miała pierwszeństwo przed terminami wskazanymi w art. 35 § 3 k.p.a.

Sprawa w oparciu o o.p.
Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Przypomnieć należy, że zasadą jest załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki, a nie w terminie 2 miesięcy. Dopiero załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Zatem nasz interesant złożył dwa wnioski – minął tydzień, a rozstrzygnięcia w sprawie nie ma. Interesant zamierza zatem skorzystać z przysługujących mu praw.

1. Sprawa o zameldowanie w oparciu o k.p.a. – złożenie podania w Urzędzie Gminy - czas start
a. Zażalenie na niezałatwienie sprawy do SKO – tydzień potem
b. Skarga na bezczynność Burmistrza do WSA – dwa tygodnie potem
Czyli 3 tygodnie od złożenia inicjującego podania interesant jest uprawniony do złożenia skargi

2. Sprawa dotycząca podatku od nieruchomości i o.p. – złożenie podania w Urzędzie Gminy - czas start
a. Złożenie ponaglenia do SKO – tydzień potem
Załóżmy, że SKO opieszale rozpoznaje ponaglenie i musimy ponaglić... ten organ
b. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez SKO – dwa tygodnie potem
c. Skarga na bezczynność SKO w przedmiocie nierozpoznania ponaglenia - dwa tygodnie potem
d. Wydanie przez SKO ponaglenia – tydzień potem
e. Skarga na bezczynność Burmistrza do WSA – tydzień potem

Czyli dopiero około 8 tygodni od złożenia inicjującego podania interesant jest uprawniony do złożenia skargi. Przyjęliśmy tu wariant optymistyczny, że SKO rozpoznało ponaglenie od razu, po wpłynięciu skargi na bezczynność tego organu. Rozważyć można też wariant negatywny, że SKO dopiero po wydaniu Wyroku przez WSA zajmuje się ponagleniem i wtedy musimy doliczyć: czas na przekazanie przez SKO skargi po 30 dniach, oczekiwanie na rozpoznanie skargi przez WSA (3 miesiące) oraz uprawomocnienie orzeczenia WSA – kolejne 30 dni. W tym wariancie interesant jest uprawniony do złożenia skargi na bezczynność Burmistrza dopiero po 6 miesiącach od zainicjowania postępowania.

Reasumując: w sprawach opartych o k.p.a. interesant uprawniony jest do skorzystania z pomocy WSA już po 1 miesiącu, natomiast w sprawach opartych na o.p. potrzebuje czasu pomiędzy 2, a 6 miesięcy.

Tym samym wypaczeniu ulega podstawowa zasada „szybkości działania” i istota skargi na bezczynność. Sytuacje można by łatwo naprawić poprzez dodanie w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.), zapisu w stylu: „W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć złożenie zażalenia zgodnie z art. 37 k.p.a. lub ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Nie jest wymagane rozpatrzenie zażalenia lub ponaglenia przez organ wyższego stopnia.”

voyteg · 28 Luty, 2018,

Niestety po znowelizowaniu k.p.a orzecznictwo zaczyna ewoluować w niekorzystną stronę dla interesanta.
Jedną ze zmian było nowe brzmienie art. 37 § 1 k.p.a. dotyczącego zażalenia-ponaglenia.
Przed nowelizacją interesant wnosił je bezpośrednio do organu wyższej instancji. Organ wyższej instancji zwracał się do niższej o akta sprawy. I dopiero po otrzymaniu akt sprawy zajmował się tematem.

Prawdopodobnie dlatego doszło do nowelizacji, po której ponaglenie należy wnieść "za pośrednictwem" organu niższej instancji, aby prawdopodobnie wyeliminować ruch w postaci zwracania się do organu niższej instancji o akta sprawy.

Intencje dobre, ale efekt jak poniżej.

II SAB/Ke 97/17 - Postanowienie WSA w Kielcach z 2018-01-18

1. Głównie na gruncie spraw administracyjnych rozpoznawanych w postępowaniu podatkowym i celnym – tj. spraw, co do których znajduje zastosowanie ponaglenie z art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201), dalej "O.p." – sądy przyjmowały (i nadal przyjmują), że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść dopiero po rozpatrzeniu ponaglenia przez właściwy organ, ewentualnie po bezskutecznym upływie okresu umożliwiającego organowi dokonanie czynności, o których mowa w art. 141 § 2 O.p. (por. m.in. wyrok NSA z 14.02.2006 r., I FSK 588/05, a także postanowienia NSA: z 14.02.2006 r., I FSK 588/05; z 10.11.2009 r., II FSK 1413/09; z 19.11.2009 r., II FSK 1913/09; z 05.11.2010 r., I GSK 383/09; z 25.11.2010 r., II GSK 1350/10; z 13.12.2012 r., I FSK 1643/12; z 19.07.2013 r., I FSK 1325/13; z 13.06.2014 r., II FSK 1530/12).

2. Z kolei w sprawach rozpatrywanych przez organy administracji w trybie kpa, Naczelny Sąd Administracyjny zajmował stanowisko odmienne – na które powołuje się również skarżący w swojej skardze – zgodnie, z którym skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie (odpowiednio: wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) złożone na podstawie art. 37 kpa (w brzmieniu sprzed nowelizacji) zostanie rozpatrzone przez właściwy organ, ani też jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – warunkiem jest samo wniesienie zażalenia albo wezwania (por. m.in. postanowienia NSA: z 4.07.2012 r., II OSK 1478/12; z 10.10.2013 r., I OZ 893/13; z 2.04.2015 r., II OSK 603/15; a także wyroki NSA: z 2.07.2015 r., II OSK 2407/14; z 6.10.2015 r., II OSK 1046/15 – wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W ocenie Sądu wejście w życie nowelizacji z 7.04.2017 r. i wprowadzenie do kpa nowej regulacji ponaglenia, uzasadnia rewizję dotychczasowego stanowiska judykatury w kwestii przesłanek dopuszczalności skargi, w kontekście wymogu "wyczerpania" zażalenia oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 kpa (w brzmieniu sprzed nowelizacji) – w kierunku konsekwentnie przyjmowanym przez NSA w odniesieniu do wymogu wyczerpania ponaglenia z art. 141 Op.
Przechodząc do uzasadnienia powyższego stanowiska należy podkreślić, że Sąd w składzie orzekającym w całości w tym względzie podziela i uznaje za swój pogląd wyrażony w postanowieniu WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 70/17, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.

Podkreślenia wymaga, że nowelizacją z 7.04.2017 r. zmieniono także treść art. 52 § 2 p.p.s.a., zawierającego definicję legalną terminu "wyczerpanie środków zaskarżenia", m.in. poprzez dodanie do zamieszczonego w tym przepisie wyliczenia "środków zaskarżenia" podlagających "wyczerpaniu", instytucji ponaglenia. W konsekwencji po nowelizacji przepis ten stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W świetle cytowanego przepisu obecnie nie może być już wątpliwości co do tego, że ponaglenie jest "środkiem zaskarżenia" (a nie jakimś innym, bliżej nieokreślonym, środkiem prawnym) oraz że przed wniesieniem skargi musi dojść do "wyczerpania" tego środka w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się zaś jako zasadę, że o wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ wniesionego środka zaskarżenia. Niezachowanie przewidzianego w tym przepisie trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienia NSA: z 26.10.2012 r., I OSK 2593/12; z 06.02.2013 r., I OSK 116/13; z 06.03.2013 r., II GSK 218/13; z 24.07.2013 r., II GSK 1355/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu powyższa zasada wymaga modyfikacji, wynikającej z funkcji tego środka zaskarżenia – jako służącego zwalczaniu opieszałości organów. Albowiem sprzeczna z taką funkcją byłaby niewątpliwie konieczność oczekiwania każdorazowo – bezterminowo – na rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia otwierające drogę do wniesienia skargi. Dlatego wzorem orzecznictwa wypracowanego na gruncie art. 141 O.p. należy uznać, że także do wymaganego w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. "wyczerpania środka zaskarżania" w postaci ponaglenia z art. 37 kpa dojdzie nie tylko w przypadku faktycznego rozpatrzenia ponaglenia przez organ, ale także w razie bezskutecznego upływu ustawowego terminu na jego rozpatrzenie. Nie wystarcza natomiast samo wniesienie tego środka do organu.

Rozważmy teraz sytuacje, gdy interesant trafił na organ, który za wszelką cenę sabotuje własną aktywność i unika rozpoznania sprawy. A z taką sytuacją mamy miejsce zazwyczaj, w przeciwnym razie przecież interesant by nie musiał ponaglać!

Zgodnie z nowym orzecznictwem interesant składa ponaglenie "za pośrednictwem" organu niższej instancji, a ten nie przekazuje ponaglenia do organu nadrzędnego. Skoro nie przekaże, to organ nadrzędny nie rozpozna ponaglenia. A skoro nie rozpozna, to WSA - w myśl wykładni powyżej - odrzuci skargę... a zatem...

Przed nowelizacją była instytucja "wezwania do usunięcia naruszenia prawa". Po niej można było złożyć skargę na bezczynność dotyczącą czynności materialno - technicznej przekazania ponaglenia do organu wyższej instancji. Teraz tej instytucji nie ma i musi być wystosowane oraz rozpoznane ponaglenie.

Wystarczy zatem, że organ niższej instancji zaniecha przekazania ponaglenia i tym samym skutecznie pozbawi stronę wniesienia skargi na bezczynność do WSA.

Pozycja interesanta po nowelizacji zamiast wzmocnieniu, poddana została bezradności.

Radoslaf · 28 Luty, 2018,

W informatorze Ministerstwa Rozwoju opisującym nowelizację KPA na str. 6 jest napisane wprost:

"UWAGA! Nie możesz od razu wnieść skargi do WSA na bezczynność lub
przewlekłe prowadzenie postępowania. Zanim to zrobisz, musisz skorzystać
z ponaglenia. Nie musisz jednak czekać aż Twoje ponaglenie zostanie
rozpoznane. Po wniesieniu ponaglenia możesz skierować skargę do WSA."

Poradnik nowelizacja KPA

Ustawodawca sobie, a sąd sobie? Może należałoby zwrócić na to uwagę u prawodawców?

voyteg napisał:
do wymaganego w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. "wyczerpania środka zaskarżania" w postaci ponaglenia z art. 37 kpa dojdzie nie tylko w przypadku faktycznego rozpatrzenia ponaglenia przez organ, ale także w razie bezskutecznego upływu ustawowego terminu na jego rozpatrzenie.

Ja bym to rozumiał tak, że w przypadku, gdy organ nie przekazuje ponaglenia do organu odwoławczego to "termin ustawowy" to 14 dni (7 dni na przekazanie ponaglenia + 7 dni na rozpatrzenie przez organ II instancji. Ciekawe jak na to orzecznictwo.

voyteg · 1 Marzec, 2018,

Radoslaf napisał:
Ciekawe jak na to orzecznictwo.

Orzecznictwo się generuje, a sąd nie jest związany treścią broszury ministerstwa

IV SAB/Po 70/17 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2017-12-07

Do wymaganego w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. "wyczerpania środka zaskarżania" w postaci ponaglenia z art. 37 k.p.a. dojdzie nie tylko w przypadku faktycznego rozpatrzenia ponaglenia przez organ, ale także w razie bezskutecznego upływu ustawowego terminu na jego rozpatrzenie. Nie wystarcza natomiast samo wniesienie tego środka do organu administracji.

W myśl art. 37 § 5 k.p.a. właściwy organ (tu: organ wyższego stopnia) rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. W praktyce termin ten może ulec pewnemu wydłużeniu w związku z zastrzeżonym w art. 37 § 4 k.p.a., maksymalnie 7-dniowym terminem na przekazanie ponaglenia przez skarżony organ prowadzący postępowanie, organowi wyższego stopnia. W konsekwencji należy przyjąć, że ustawowy termin na rozpoznanie ponaglenia przez organ wyższego stopnia wynosi (zwłaszcza przy stosowanym przez Skarżącą obrocie elektronicznym) nie więcej niż 14 (7+7) dni, licząc od dnia otrzymania ponaglenia przez skarżony organ.
W ocenie Sądu w niniejszym składzie nie jest to termin, który w sposób nadmierny przyczyniałby się do przedłużania postępowania.

Zgodnie z tą wykładnią trzeba czekać 14 dni od złożenia ponaglenia.
Jeśli ta linia się utrzyma, to złożenie skargi po 14 dniach od złożenia ponaglenia nie będzie oznaczało jej odrzucenia przez WSA.

Ciekawe, jak składy będą orzekać, jeśli organ niższej instancji wcale nie przekaże ponaglenia oraz akt sprawy.

Sache · 27 Sierpień, 2020,

bardzo dziekuje Moderatorowi za cenne porady z zakresu prawa administracyjnego. Mialam juz okazje skorzystac z dobrym skutkiem. Ostatnio zmuszona bylam do ponaglenia organu prowadzacego moja sprawe i bedac przekonana do swoich racji, oraz dzialajac zgodnie ze wskazowkami zawartymi w poradniku "Skarga na bezczynnosc organu do WSA", zlozylam pismo do Wojewody w formie zazalenia na organ prowadzacy sprawe (prezydent Miasta st. Warszawy).
Poniewaz - jak Autor zauwazyl iz: "W Postanowieniu NSA z dnia 18 kwietnia 2019 (sygn. akt II OSK 866/19) zawarł następującą wykładnię prawa „brak rozpatrzenia ponaglenia przez organ nie zamyka stronie drogi do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania (...). Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a., obowiązującego od dnia 1 czerwca 2017 r., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Również w poprzednim stanie prawnym w piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmowano, że wniesienie skargi w przedmiocie bezczynności lub przewlekłości nie jest ograniczone żadnym terminem (por. System Prawa Administracyjnego, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Tom 10, wyd. C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2014, s. 316).”

Poniewaz - jak opisano powyzej "skarge mozna wniesc w kazdym czasie po wniesieniu ponaglenia do wlasciwego organu" oraz "wniesienie skargi w przedmiocie bezczynnosci lub lub przewleklosci nie jest ograniczone zadnym terminem", swoja skarge do WSA na bezczynnosc organu prowadzacego moja sprawe, wnioslam jeszcze w tym samym dniu. Niestety Sad Administracyjny odrzucil moja skarge, uznajac iz w moim przypadku nie zaszlo wyczerpanie srodka zaskarzenia.Czy Sad Administracyjny mial racje odrzucajac skarge? Ciekawa jestem Pana opini.

Skarga na bezczynność do WSA – istotne różnice między kpa i op

voyteg

voyteg

Radoslaf

Użytkownik

voyteg

Sache

Nowy użytkownik