świadome wprowadzenie w błąd przy adopcji kota

Witam,

mam pytanie dotyczące adopcji kota: przekazałam kociaka młodemu mężczyźnie z ogłoszenia, który przedstawił się jako osoba pełnoletnia. Niestety, przekazanie odbyło się bez podpisania umowy adopcyjnej. Gdy zadzwoniłam, żeby dopełnić formalności i podpisać umowę adopcyjną, już po oddaniu kotka, okazało się, że chłopak nie ma ukończonych 18 lat i odmawia udzielania wszelkich informacji na temat kota, odsyłając mnie do swojej mamy. W tej sytuacji zażądałam zwrotu zwierzęcia. Gdybym wiedziała, że mam do czynienia z osobą niepełnoletnią, która nie jest w stanie sama o nie zadbać, nie powierzyłabym jej kota. Chłopak odmówił.. Czy mam podstawę prawną, by egzekwować zwrot zwierzaka?

Z góry dziękuję za wszelką pomoc w tej sprawie.

Według art. 12 K.c. nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu oraz osoby całkowicie ubezwłasnowolnione. Czynność prawna dokonana przez taką osobę jest nieważna. Małoletni, który ukończył lat trzynaście ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych.

Dla zawarcia umowy cywilnej z małoletnim istotne jest, że zgoda przedstawiciela ustawowego może być wyrażona przez każde zachowanie ujawniające jego wolę w sposób dostateczny.

Przyjmuje się, że wystarczy wiedza przedstawiciela ustawowego o umowie i brak sprzeciwu. Jednak dla celów dowodowych warto skorzystać z formy pisemnej. Ponadto stosownie do art. 63 K.c., jeżeli do dokonania czynności prawnej potrzebna jest zgoda osoby trzeciej, może ona wyrazić zgodę przed złożeniem oświadczenia przez osoby dokonujące czynności albo po jego złożeniu. Zgoda wyrażona po złożeniu oświadczenia ma moc wsteczną. Oznacza to, że ważna jest umowa, nawet zawarta bez zgody przedstawiciela ustawowego, jeśli zgoda ta została wyrażona w terminie późniejszym.

Więc jeśli chłopak ukończył trzynasty rok życia a rodzic (opiekun prawny) wyrazi zgodę na zawarcie umowy będzie ona jak najbardziej ważna. Nie jest przy tym wymagane działanie obojga rodziców, gdyż nie jest to sprawa istotna związana z dzieckiem.

Dziękuje Alesen, to wiem, kwestia leży gdzie indziej - nie czy można zawrzeć umowę z osobą niepełnoletnią, tylko czy umowa zawarta w efekcie świadomego wprowadzenia jednej ze stron w błąd jest ważna. Bo umowę zawierają 2 strony, a dla mnie, jako strony, najważniejszym kryterium powierzenia zwierzęcia obcej osobie jest jej pełnoletność. Oddałam kota, komuś, kto mnie w tym względzie okłamał. Czy taka umowa jest wiążąca?

Nie przychodzi mi z łatwością wypowiedzieć się na ten temat.

Z jednej strony ustawa o ochronie zwierząt już w pierwszym artykule mówi, że zwierzę nie jest rzeczą, ale dalej ustawodawca wskazuje, że dla spraw ustawą nie uregulowanych stosuje się przepisy dotyczące rzeczy.

Czynność prawna prowadząca do przeniesienia własności rzeczy jest rozporządzeniem rzeczą. Nie zmienia to własnego stanu majątkowego, gdyż rozporządzenie rzeczą nie jest tożsame z rozporządzeniem mieniem.

Oszustwo następuje przez doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania jej błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Nie znajduję wobec powyższego winy u oskarżonego.

Jeśli ta kwestia była taka ważna i priorytetowa to czemu oddający do adopcji nie zażądał od adoptującego okazania dowodu tożsamości. Nawet o obliczu okoliczności, które uniemożliwiałyby zawarcia umowy w formie pisemnej w chwili wymienienia się stron oświadczeniami ustnymi co do ich woli czyli w momencie przekazania zwierzęcia, mogło dojść ze strony przekazującego do potwierdzenia wieku osoby odbierającej, jeśli wolą przekazującego była pełnoletność osoby adoptującej. Brak uzyskania potwierdzenia wieku, przy kierowaniu się nadrzędnym elementem jakim jest pełnoletność powinna skłonić przekazującego do przełożenia terminu przekazania, do chwili uwierzytelnienia ustnego oświadczenia o pełnoletności.

Ważąc podniesiony zarzut na okoliczność nieważności wiążącej strony umowy należy uznać, że twierdzenie o wprowadzeniu w błąd nie zasługuje na uwzględnienie. Czynność prawna stoi w zgodzie z ustawią i nie ma też na celu obejścia ustawy. Jest ponadto w zgodzie z zasadami współżycia społecznego przekazanie zwierzęcia pod opiekę małoletniego, jeśli rodzice (opiekunowie) na sprawowanie tej opieki przystaną.

Bez dodatkowych środków dowodowych niestety nie mógłbym przyznać racji stronie powodowej. Oczywiście mam świadomość, że nie został ustalony pełen stan faktyczny i okoliczności mogą zmieniać rzucane na sprawę światło. Jednak na tym etapie podtrzymuję jak wyżej.

Rozumiem Twoje położenie, ale mam wrażenie, że tęsknisz za zwierzęciem, które oddałaś i teraz chcesz je odzyskać. Skoro ustawodawca pozwala traktować w pewnych okolicznościach zwierzę jak rzecz to tak jakbyś chciała odzyskać samochód bo kierowca ma za krótko prawo jazdy a chciałaś auto sprzedać bardziej doświadczonemu.

Odpowiedzialność za zwierzę przeszła na adoptującego, zwłaszcza w zakresie art. 5 i 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Jeśli poweźmiesz wiedzę na temat łamania postanowień tej ustawy możesz zawiadomić Policję. Mogą zostać wtedy podjęte czynności zmierzające do odebrania zwierzęcia. Jeśli sąd orzeknie przepadek zwierzęcia zwierzę pozostanie w posiadaniu osoby sprawującej opiekę tymczasową.

Spróbuj się skontaktować z rodzicami i dowiedzieć o sytuację bytową zwierzęcia.

Pozdrawiam

alesen napisał:

mam wrażenie, że tęsknisz za zwierzęciem, które oddałaś i teraz chcesz je odzyskać.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Też tak myślę.

alesen napisał:

Spróbuj się skontaktować z rodzicami i dowiedzieć o sytuację bytową zwierzęcia.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Sytuacja zwierzaka powinna być chyba priorytetem.

Bardzo dziękuje za naświetlenie sprawy. To prawda, tęsknię. Też uważam, że priorytetem jest sytuacja zwierzaka. Niestety, nowi opiekunowie nie odpowiadają na telefony, a jeśli już, reagują wrogością i nie udzielają żadnych informacji.

Pozdrawiam