Ustawa budżetowa, rozporządzenia i naruszanie konstytucji

Cześć,

właśnie stoję przed pierwszymi zadaniami z Prawa Konstytucyjnego na jakie złożyło się rozwiązanie trzech kazusów. Po rozmyślaniach i przekopywaniu Konstytucji dwa z nich - mam taką nadzieję - są skończone, jednak z jednym mam problem, więc proszę Was drodzy użytkownicy o pomoc, naprowadzenie, co do podpunktów 5 i 6, a także o sprawdzenie reszty moich rozwiązań.

Pan Roman, nowy Prezes Rady Ministrów złożył 1 października 2014r. Marszałkowi Sejmu ustawę budżetową. Nadał ustawie klauzulę pilności, jednak pod presją kolegów z partii spotkanych podczas przechadzki po Plaza Mayordo w Madrycie, wycofał tę klauzule w trakcie pierwszego czytania na posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych.

Sejm uchwalił ustawę 10 stycznia 2015 r. a Pan Maciej Marszałek Sejmu, wieloletni przyjaciel Pana Romana, przekazał ustawę do Senatu. W terminie 20. dni Senat podjął uchwałę o wprowadzeniu do niej poprawek. Poprawki Senatu, w którym partia Pana Romana nie miała większości, objęły swoim zakresem wiele ważnych zagadnień, zarówno tych nieuwzględnionych przez Pana Romana jak i tych, które były przedstawione na forum Komisji. Po głosowaniu uchwała Senatu wróciła do Sejmu, gdzie podczas głosowania nie została odrzucona większością bezwzględną głosów, przy co najmniej połowie ustawowej liczby posłów, dlatego też propozycje Senatu Sejm przyjął w całości. Pani Prezydent, w trybie kontroli prewencyjnej wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności ustawy z Konstytucją.

1. Czy Prezes Rady Ministrów słusznie postąpił ulegając wpływom przyjaciół z wakacji?
2. Jakie błędy popełnił Pan Roman? Uzasadnij odpowiedź.
3. Czy Rada Ministrów mogła złożyć ustawę budżetową z pominięciem projektu tejże ustawy?
4. Czy Rada Ministrów mogła nadać projektowi ustawy budżetowej klauzule pilności?
5. Jakie błędy popełnił Pan Maciej? Uzasadnij odpowiedź.
6. Wskaż uchybienia Senatu. Jakie orzeczenie zapadnie w Trybunale Konstytucyjnym?

1. Prezes Rady Ministrów postąpił słusznie ulegając wpływom kolegów z partii, ponieważ w porę wycofał klauzulę pilności. Pan Roman nie posiadał kompetencji, by takową klauzulę wprowadzić, ponieważ, jak mówi nam art. 123 Konstytucji: Rada Ministrów może uznać uchwalony przez siebie projekt ustawy za pilny, z wyjątkiem projektów ustaw podatkowych, ustaw dotyczących wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej, Sejmu, Senatu oraz organów samorządu terytorialnego, ustaw regulujących ustrój i właściwość władz publicznych, a także kodeksów.

2. Błędami Pana Romana był brak kompetencji do wprowadzenia klauzuli pilności, jak i opóźnienie w przedłożeniu projektu ustawy, który powinien dostarczyć do dnia 30 września poprzedzającego rok budżetowy, z kolei Pan Roman złożył ustawę dnia 1 października, co w związku z brakiem wyjaśnień jest błędem.

3. Rada Ministrów nie mogła złożyć ustawy budżetowej z pominięciem projektu tejże ustawy, ponieważ jest zobowiązana do przedłożenia projektu Sejmowi najpóźniej trzy miesiące przed rozpoczęciem roku budżetowego.

4. Rada Ministrów mogła nadać projektowi ustawy budżetowej klauzulę pilności, bowiem nie sprzeciwia się temu art. 123 Konstytucji, jednakże korzystanie z tej możliwości nie jest najpopularniejszym ruchem, ponieważ w odniesieniu do projektu powyższej ustawy obowiązuje określony reżim czasowy jego wnoszenia i uchwalania.

5. ?

6. ?

KAZUS II

Na początku roku w konsekwencji rutynowej kontroli trzeźwości przeprowadzonej dnia 1 stycznia 2015 przez funkcjonariuszy policji z Zimnej Wódki, Pan Prezydent na wniosek Prezesa Rady Ministrów odwołał ze stanowiska Pana Romana. W związku z zaistniałymi okolicznościami Premier zwrócił się do Pana Prezydenta o powołanie na stanowisko Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego Pani Marii. Ministra upoważniona została na podstawie przepisu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 o zasadach finansowania nauki do określenia w drodze rozporządzenia procedury przyznawania stypendiów za osiągnięcia naukowe. Delegacja ustawowa spełniała wymagania dotyczące szczegółowości podmiotowej, przedmiotowej i treściowej. Przerażona tą okolicznością niedoświadczona Pani Maria wydała zarządzenie, w którym przekazała kompetencje w wyżej omawianej kwestii na rzecz Ministra Finansów, którego uznała za osobę najbardziej do tego kompetentną. Minister Finansów, przyjaciel wszystkich, niezwłocznie wydał stosowne rozporządzenie. Prezes Rady Ministrów, poinformowany o tym fakcie, wydał rozporządzenie uchylające wydane przez Ministra Finansów rozporządzenie, twierdząc, że nie jest on jednostką organizacyjnie podległą Ministrze Marii i nie musi stosować się do zarządzeń przez nią wydanych.

1. Jakie są przesłanki dotyczące wydawania rozporządzeń?
2. Czy Premier może powołać się na swą wyrażoną w Konstytucji nadrzędną pozycję w stosunku do Rady Ministrów?
3. Na czym polega wewnętrzny charakter zarządzenia?
4. Jak Ministra zachowałaby się gdyby dana sprawa dotyczyła sekretarza stanu w jej ministerstwie?
5. Jaki zakaz omawiany na konwersatoriach został naruszony w opisywanej sytuacji prawnej? Uzasadnij odpowiedź.

1. Przesłankami dotyczącymi wydawania rozporządzeń są prawidłowo sformułowane upoważnienie, oparcie rozporządzenia o ustawę, zdeterminowanie treści i celu rozporządzenia przez cel ustawy, a także niesprzeczność rozporządzenia z obowiązującymi przepisami ustawowymi.

2. Nie, Premier nie mógł powołać się na swą wyrażoną w Konstytucji nadrzędną pozycję w stosunku do Rady Ministrów, ponieważ to Rada Ministrów, powołując się na art. 149 Konstytucji, na wniosek Prezesa Rady Ministrów może uchylić rozporządzenie bądź zarządzenie ministra.

3. Wewnętrzny charakter zarządzenia, zgodnie z art. 93 Konstytucji, polega na tym, iż zarządzenie jest wydawane tylko na podstawie ustawy i nie może ono stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów.

4. Biorąc pod uwagę fakt, iż Sekretarz Stanu nie może wydawać rozporządzeń, a organizacyjnie jest podległy Pani Marii, to musiałby się zastosować do jej zarządzenia.

5. W opisywanej sytuacji prawnej naruszony został zakaz subdelegacji, który mówi nam, iż uprawnienie jednego organu nie może być przekazane dla innego.

KAZUS III

Ugrupowanie pod nazwą: Robotniczo-Chłopska Opozycja Nazistowska zgłosiło się do Sądu Okręgowego w Warszawie w celu uzyskania wpisu do ewidencji partii politycznych. Do zgłoszenia dołączono statut oraz wykaz zawierający imiona, nazwiska, adresy zamieszkania, numery ewidencyjne PESEL i własnoręczne podpisy popierających zgłoszenie co najmniej 1000 obywateli polskich, którzy ukończyli 18 lat i mają pełną zdolność do czynności prawnych. Zgłoszenia dokonał Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Pan Roman w kręgach mafijnych znany jako „Miłości Oman” oraz jego druh Pan Dariusz. Dżentelmeni przyjęli na siebie odpowiedzialność za prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu. W myśl statutu partia, będzie dążyć do przeprowadzenia zamachu stanu. Sąd Okręgowy w Warszawie poddał za wątpliwe co do dopuszczalności nazwy, ważności zebranych podpisów, a także gwarancji konstytucyjności zawartych w statusie partii. Pan Roman, inteligentny oraz zapobiegliwy człowiek w obawie przed zatrzymaniem uciekł z Polski i osiadł w Hiszpańskim kurorcie Lloret de Mar. Wysyłając wszelkie polskie dokumenty potwierdzające jego tożsamość wraz z zawiadomieniem o zrzeczeniu się obywatelstwa do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej. Zniesmaczeni posłowie doszli do wniosku, że warto pociągnąć naszego bohatera do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu.

1. Jak powinien zachować się Sąd Okręgowy w Warszawie?
2. Czy istnieją przesłanki do uznania, iż Robotniczo-Chłopska Opozycja Nazistowska narusza zasady Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?
3. Czy posłowie mogą postawić Pana Romana przed Trybunałem Stanu? Odpowiedź uzasadnij.
4. Jakie konsekwencje grożą naszemu bohaterowi?
5. Kiedy „Miłości Oman” przestanie być obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej?

1. Sąd Okręgowy w Warszawie nie powinien przyjąć zgłoszenie Pana Romana i Pana Dariusza do ewidencji partii politycznych ze względu na fakt, iż zgłosili oni Robotniczo-Chłopską Opozycję Nazistowską jedynie we dwie, a nie w trzy osoby, o czym przypomina ustęp 6 art. 11 w ustawie o partiach politycznych.

2. Przesłanką mówiącą o tym, iż Robotniczo-Chłopska Opozycja Nazistowska narusza zasady Konstytucji RP jest fakt, iż zakłada ona w swoim statucie dążenie do przeprowadzenia zamachu stanu, czego zabrania art. 13 Konstytucji, mówiący iż zakazane jest stosowanie przemocy w celu zdobycia władzy lub wpływu na politykę państwa [...]

3. Posłowie mogą postawić Pana Romana przed Trybunałem Stanu jedynie za pośrednictwem Marszałka Sejmu. Ten, otrzymując wniosek o postawieniu bohatera przed Trybunał Stanu, składa go do Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, która wszczyna postępowanie.
4. Bohaterowi kazusu grozi między innymi utrata mandatu, czynnego i biernego prawa wyborczego, a przede wszystkim utratę zajmowanego stanowiska, z którego pełnieniem związana jest odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu.
5. Miłości Oman przestanie być obywatelem RP wówczas, gdy otrzyma na to zgodę Prezydenta RP oraz będzie w posiadaniu dokumentu stwierdzającego posiadanie obywatelstwa innego państwa lub przyrzeczenie jego nadania.

powyżej wysłałem Wam także dwa pozostałe kazusy, w związku z którymi proszę o wytyczenie błędów i naprowadzenie, jeśli odpowiedzi byłyby błędne