Mona
Moderator w spoczynku
- Dołączył
- 02.2006
- Odpowiedzi
- 559
W dniu 16 grudnia 2006 r. zaczną obowiązywać zmiany do ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), które w dość istotny sposób (rewolucyjny można by rzec) zmieniając sposób przygotowania inwestycji pod względem pozyskania terenów.
Po pierwsze rozszerzono zasięg ustawy, która do momentu nowelizacji obejmowała swoim zakresem jedynie drogi krajowe. Zgodnie z nowelizacją jej przepisy będzie należało stosować do dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a zatem do krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych.
Po drugie, co jest najbardziej kontrowersyjną częścią nowelizacji, zmienia się charakter, a w konsekwencji również wachlarz skutków jakie niesie ze sobą decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi. Dotychczasowe skutki decyzji o ustaleniu lokalizacji pozostają bez mian. Nadal zatem, decyzja zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone jej treścią stanowią linie podziału. Decyzja nadal stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości (do czasu jego utworzenia - ewidencja gruntów i budynków). Przestaje być ona jednak w głównej mierze odpowiednikiem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub warunków zabudowy i zagospodarowania. Zgodnie bowiem z dodanym treścią nowelizacji art. 12 ust. 4 decyzja o ustaleniu lokalizacji od 16 grudnia stanowić będzie jednocześnie decyzję wywłaszczeniową. Z dniem, w którym staje się ona ostateczna nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa (drogi krajowe) lub jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do pozostałych kategorii.
Decyzja określać ma również termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (art. 16 ust. 2) nie krótszy niż 30 dni od dnia kiedy decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna. Co wyjątkowo interesujące, całość postępowania związanego z wydaniem decyzji ustalającej lokalizację drogi prowadzona jest w oparciu doręczenia z pomocą obwieszczeń w urzędach gmin i prasie lokalnej (tak wszczęcie postępowania –art. 3 ust. 5; tak również wydanie decyzji art. 7 ust. 2). Z niewielkim ukłonem w stronę właścicieli wyrażonym treścią nowelizowanego art. 7 ust. 2 polegającym na obowiązku doręczenia, nazywanych tutaj dotychczasowymi co jest zupełnie niezrozumiałe skoro własność tracą oni dopiero z dniem kiedy decyzja stanie się ostateczna, właścicielom zawiadomienia o wydaniu decyzji na adres uwidoczniony w ewidencji. Ustawodawca wprowadza jednocześnie zakaz uchylania i stwierdzania nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji kiedy jest ona wadliwa w części lub kiedy wada dotyka odcinka drogi, nieruchomości, działki.
Tak skonstruowana decyzja może zostać wyposażona przez wojewodę lub starostę w rygor natychmiastowej wykonalności. Interesującym jest fakt, że musi on być nadany (sformułowanie przepisu „nadaje się rygor”) jeżeli jest to niezbędne dla potwierdzenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – w rozumieniu prawa budowlanego. Nadanie rygoru wiąże się z kolejnymi skutkami i tak, decyzja zaopatrzona w rygor uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zobowiązuje właściciela nieruchomości do jej niezwłocznego wydania i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi – znowelizowany art. 17 ust. 3.
W przypadku kiedy taka sytuacja będzie miała miejsce wobec nieruchomości lokalowych zarządca drogi ma obowiązek wskazać lokal zastępczy.
Jednocześnie jak stanowi dodany ust. 5 odszkodowanie z tytułu utraty prawa własności nastąpi w odrębnej decyzji wydanej odpowiednio przez wojewodę (drogi krajowe i wojewódzkie) albo starostę (powiatowe i gminne). Wysokość odszkodowania ustala się wg stanu nieruchomości i jej wartości na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przez organ pierwszej instancji, przy czym wartość określa się przy pomocy odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem, że wobec nieruchomości mieszkalnych ustalona wartość nie może pogorszyć warunków mieszkaniowych dotychczasowego właściciela – znowelizowany art. 18 ust. 1. Tak ustalone odszkodowanie należy wypłacić na wniosek strony na podstawie decyzji organu pierwszej instancji. Fakt wypłaty nie wpływa na późniejsze postępowanie odwoławcze – dodany art. 18a.
Ustawa wprowadza również parę innych zmian, mają one jednak charakter wtórnych wobec przytoczonych powyżej, są to zaledwie kosmetyczne poprawki wynikające z rozszerzenia zakresu obowiązywania ustawy. Nowelizacja przedłuża okres obowiązywania ustawy do 2013 roku tak jak i ważność wydanych do dnia wejścia w życie ustawy głównej decyzji o wzizt.
Po pierwsze rozszerzono zasięg ustawy, która do momentu nowelizacji obejmowała swoim zakresem jedynie drogi krajowe. Zgodnie z nowelizacją jej przepisy będzie należało stosować do dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a zatem do krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych.
Po drugie, co jest najbardziej kontrowersyjną częścią nowelizacji, zmienia się charakter, a w konsekwencji również wachlarz skutków jakie niesie ze sobą decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi. Dotychczasowe skutki decyzji o ustaleniu lokalizacji pozostają bez mian. Nadal zatem, decyzja zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone jej treścią stanowią linie podziału. Decyzja nadal stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości (do czasu jego utworzenia - ewidencja gruntów i budynków). Przestaje być ona jednak w głównej mierze odpowiednikiem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub warunków zabudowy i zagospodarowania. Zgodnie bowiem z dodanym treścią nowelizacji art. 12 ust. 4 decyzja o ustaleniu lokalizacji od 16 grudnia stanowić będzie jednocześnie decyzję wywłaszczeniową. Z dniem, w którym staje się ona ostateczna nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa (drogi krajowe) lub jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do pozostałych kategorii.
Decyzja określać ma również termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (art. 16 ust. 2) nie krótszy niż 30 dni od dnia kiedy decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna. Co wyjątkowo interesujące, całość postępowania związanego z wydaniem decyzji ustalającej lokalizację drogi prowadzona jest w oparciu doręczenia z pomocą obwieszczeń w urzędach gmin i prasie lokalnej (tak wszczęcie postępowania –art. 3 ust. 5; tak również wydanie decyzji art. 7 ust. 2). Z niewielkim ukłonem w stronę właścicieli wyrażonym treścią nowelizowanego art. 7 ust. 2 polegającym na obowiązku doręczenia, nazywanych tutaj dotychczasowymi co jest zupełnie niezrozumiałe skoro własność tracą oni dopiero z dniem kiedy decyzja stanie się ostateczna, właścicielom zawiadomienia o wydaniu decyzji na adres uwidoczniony w ewidencji. Ustawodawca wprowadza jednocześnie zakaz uchylania i stwierdzania nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji kiedy jest ona wadliwa w części lub kiedy wada dotyka odcinka drogi, nieruchomości, działki.
Tak skonstruowana decyzja może zostać wyposażona przez wojewodę lub starostę w rygor natychmiastowej wykonalności. Interesującym jest fakt, że musi on być nadany (sformułowanie przepisu „nadaje się rygor”) jeżeli jest to niezbędne dla potwierdzenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – w rozumieniu prawa budowlanego. Nadanie rygoru wiąże się z kolejnymi skutkami i tak, decyzja zaopatrzona w rygor uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zobowiązuje właściciela nieruchomości do jej niezwłocznego wydania i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi – znowelizowany art. 17 ust. 3.
W przypadku kiedy taka sytuacja będzie miała miejsce wobec nieruchomości lokalowych zarządca drogi ma obowiązek wskazać lokal zastępczy.
Jednocześnie jak stanowi dodany ust. 5 odszkodowanie z tytułu utraty prawa własności nastąpi w odrębnej decyzji wydanej odpowiednio przez wojewodę (drogi krajowe i wojewódzkie) albo starostę (powiatowe i gminne). Wysokość odszkodowania ustala się wg stanu nieruchomości i jej wartości na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przez organ pierwszej instancji, przy czym wartość określa się przy pomocy odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem, że wobec nieruchomości mieszkalnych ustalona wartość nie może pogorszyć warunków mieszkaniowych dotychczasowego właściciela – znowelizowany art. 18 ust. 1. Tak ustalone odszkodowanie należy wypłacić na wniosek strony na podstawie decyzji organu pierwszej instancji. Fakt wypłaty nie wpływa na późniejsze postępowanie odwoławcze – dodany art. 18a.
Ustawa wprowadza również parę innych zmian, mają one jednak charakter wtórnych wobec przytoczonych powyżej, są to zaledwie kosmetyczne poprawki wynikające z rozszerzenia zakresu obowiązywania ustawy. Nowelizacja przedłuża okres obowiązywania ustawy do 2013 roku tak jak i ważność wydanych do dnia wejścia w życie ustawy głównej decyzji o wzizt.