Witam, potrzebuje niepublikowanego orzeczenia SN - PRAWO CYWILNE

Witam, potrzebuje niepublikowane orzeczenia SN V CKN 185/00 wyrok SN 2001-01-05 Może jakaś dobra dusza ma Lexa i podeśle! Z góry dzięki!
:lol:

Proszę:

Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 stycznia 2001 r. V CKN 185/2000

Skoro przedmiotem świadczenia jest dług pieniężny, to stosownie do treści art. 454 § 1 kc spełnienie świadczenia winno nastąpić w miejscu zamieszkania lub siedzibie przedsiębiorstwa wierzyciela. Oddawczy charakter długu pieniężnego sprawia mianowicie, iż dłużnik obowiązany jest świadczyć z uwzględnieniem zmiany miejsca zamieszkania bądź siedziby wierzyciela. W konsekwencji obciąża takiego dłużnika obowiązek ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania wierzyciela lub nowej siedziby jego przedsiębiorstwa. Spełnienie świadczenia z zaniechaniem aktów staranności, o których mowa, oznacza niewłaściwe wykonanie zobowiązania.


Przewodniczący: SSN Gerard Bieniek.

Sędziowie SN: Tadeusz Domińczyk (sprawozdawca), Elżbieta Skowrońska-Bocian.

Protokolant: Piotr Malczewski.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2001 r. na rozprawie sprawy z powództwa Michała T. przeciwko Małgorzacie S. o zapłatę na skutek kasacji pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 15 maja 1997 r. (...)

oddala kasację.


Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 grudnia 1996 r. Sąd Wojewódzki we W. uchylił nakaz zapłaty, którym Sąd Rejonowy we W. - Ś. zasądził od pozwanej Małgorzaty S. na rzecz powoda Michała T. kwotę 12.088,60 zł z odsetkami i w miejsce tej kwoty zasądził 1.555,60 zł z odsetkami oddalając dalej idące powództwo. Sąd Wojewódzki ustalił, iż pozwana zakupiła mąkę w prowadzonym przez powoda przedsiębiorstwie. Należność za przedmiot zakupu, poza kwotą 1.555,60 zł, pozwana uiściła z opóźnieniem, wprawdzie w tym samym miejscu, gdzie dotychczas dokonywała wpłat, niemniej jednak w dacie tych opóźnionych wpłat powód nie był właścicielem dotychczas - do października 1994 r. - prowadzonego przedsiębiorstwa. Okoliczność ta nie była jednak pozwanej znana, co sprawiło, iż pozwana zwolniła się z obowiązku płacąc należności w kasie przedsiębiorstwa, należącego już do innej osoby.

W wyniku apelacji powoda Sąd Apelacyjny zaskarżonym wyrokiem zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego w części oddalającej, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda 9.380 zł, a w pozostałej części apelację oddalił. Sąd Apelacyjny oparł swoje stanowisko na treści pisma pozwanej z dnia 21 listopada 1994 r. skierowanego do powoda, w którym wyraziła ona oczekiwanie na informację o stanie zadłużenia, deklarując zarazem: „Jednocześnie ubolewam, że moja współpraca z pana firmą jako właściciel młyna „M.” została zakończona.”

Po dniu 21 listopada 1994 r. zatem pozwana - w przekonaniu Sądu Apelacyjnego - nie może się tłumaczyć niewiedzą o zmianie właściciela młyna. Zważywszy natomiast na oddawczy charakter długu, wobec braku uzgodnień co do miejsca spełnienia świadczenia, zapłata powinna nastąpić do rąk powoda (w jego nowej siedzibie).

W kasacji, opartej na obu podstawach z art. 393[1] kpc, pozwana domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego. Naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 454 kc, skarżąca upatruje w wadliwym uznaniu, iż „pozwana nie dokonała zapłaty w siedzibie przedsiębiorstwa powoda.” Zarzucając zaś naruszenie prawa procesowego skarżąca wskazuje na przepisy art. 3 § 1 i 2 oraz art. 286 kpc, z obrazą których Sąd uznał, „iż treść pisma z dnia 21 listopada 1994 r. została napisana przez pozwaną, że pismo to jasno wskazuje, że co najmniej w tej dacie pozwanej była znana nowa siedziba przedsiębiorstwa oraz niewyjaśnienie poprzez powołanie biegłego grafologa, czy pozwana rzeczywiście podpisała to pismo.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona. Przechodząc w pierwszej kolejności do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, iż § 2 art. 3 kpc został skreślony ustawą zmieniającą z dnia 1 marca 1996 r. (Dz. U. 1996 r. Nr 43 poz. 189), a co za tym idzie nie obowiązywał w dacie wyrokowania - zarówno przez sąd pierwszej jak i drugiej instancji. Zarzut naruszenia tego przepisu należy zatem pominąć jako bezprzedmiotowy. Co się natomiast tyczy dotychczasowego § 1 art. 3 kpc, to nie można w nawiązaniu do jego treści konstruować tezy, iż sąd z urzędu obowiązany jest prowadzić dowody celem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przeciwnie, w stanie prawnym po 1 lipca 1996 r., przepis art. 3 kpc eksponuje zasadę kontradyktoryjności obligując strony i uczestników postępowania do inicjatywy dowodowej. Zarzut naruszenia tego przepisu jest zatem ewidentnie chybiony zwłaszcza, iż skarżąca odnosi go do oceny pisma z dnia 21 listopada 1994 r., na którym - jak sama przyznała - figuruje jej własnoręczny podpis. Nie sposób w tej sytuacji wytłumaczyć potrzeby prowadzenia dowodu z ekspertyzy grafologicznej celem wyjaśnienia autentyczności podpisu pozwanej, i to z urzędu. Podobnie chybiony jest też zarzut naruszenia art. 286 kpc skoro pozostaje on w relacji do już przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego i statuuje obowiązek sądu dążenia do ustalenia rzetelności tej złożonej opinii.

Wobec tak skonstruowanych zarzutów proceduralnych kasacji, ustalenia faktyczne Sądu Apelacyjnego jawią się jako niewzruszalne. Elementem dominującym tych ustaleń jest wskazanie na spełnienie przez pozwaną świadczeń nie do rąk uprawnionego wierzyciela w osobie powoda, a w miejscu dotychczas realizowanych płatności z tytułu dokonywanych zakupów mąki. Ponieważ pozwana czyniła to wiedząc, iż młyn nie należy już do powoda, nie zwolniła się z obowiązku zaspokojenia wierzyciela (powoda). Skoro bowiem przedmiotem świadczenia był dług pieniężny, to stosownie do treści art. 454 § 1 kc spełnienie świadczenia winno nastąpić w miejscu zamieszkania lub siedzibie przedsiębiorstwa wierzyciela. Oddawczy charakter długu pieniężnego sprawia mianowicie, iż dłużnik obowiązany jest świadczyć z uwzględnieniem zmiany miejsca zamieszkania bądź siedziby wierzyciela. W konsekwencji obciąża takiego dłużnika obowiązek ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania wierzyciela lub nowej siedziby jego przedsiębiorstwa. Spełnienie świadczenia z zaniechaniem aktów staranności, o których mowa, oznacza niewłaściwe wykonanie zobowiązania. Słusznie zatem przyjął Sąd Apelacyjny, iż pozwana nie zwolniła się z zobowiązania wobec powoda, skoro spełniła świadczenie w miejscu nie będącym miejscem zamieszkania powoda ani też siedzibą jego przedsiębiorstwa. Nie naruszył zatem Sąd Apelacyjny także przepisów prawa materialnego, w szczególności § 1 i 2 art. 454 kc.

Wszystko to oznacza, iż pozbawiona uzasadnionych podstaw kasacja podlega oddaleniu na zasadzie art. 393[12] kpc.

Wielkie dzięki!!