Kasacja jest szczególnym środkiem zaskarżenia, która przysługuje od prawomocnego wyroku. Jak słusznie Pan zauważył należy zgłosić wniosek o doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Na złożenie wniosku ma Pan 7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia. Termin do wniesienia kasacji wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu odwoławczego-czyli apelacyjnego. Jednym słowem pismo zaadresowane do Sądu Najwyższego składa sie w sądzie odwoławczym. WAŻNE- kasacja jeśli nie pochodzi od od prokuratora, Prokuratora Generalnego albo Rzecznika Praw Obywatelskich, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.
. Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
2. Kasacja nie może być wniesiona jedynie z powodu niewspółmierności kary.
3. Jak wspomniano wyżej kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
4. Kasacja na niekorzyść (czyli wnoszona np. przez oskarżyciela publicznego lub posiłkowego) może być wniesiona jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy, znikomej szkodliwości społecznej czynu lub w wypadku gdy ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze.
Należy zaznaczyć że ograniczenia wymienione w pkt 3 i 4 nie mają zastosowania, gdy kasację wnosi się z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. oraz w przypadku kasacji wnoszonej przez podmioty kwalifikowane, o której będzie mowa w dalszej części opracowania.
Katalog przyczyn z art. 439 § 1 k.p.k. jest następujący:
1. W wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40 k.p.k.,
2. Sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie (szczegółowe zasady obsadzania sądów określają art. 28-30 k.p.k.).
3. Sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego lub sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego. (Sądami powszechnymi są sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne. Sądami szczególnymi są sądy wojskowe).
4. Sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu (np. orzekał sąd rejonowy podczas gdy właściwy był sąd okręgowy).
5. Orzeczono karę, środek karny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie.
6. Orzeczenie zapadło z naruszeniem zasady większości głosów lub nie zostało podpisane przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu.
7. Zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie.
8. Orzeczenie zostało wydane, mimo iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone.
9. Zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, taka jak:
- śmierć oskarżonego,
- przedawnienie karalności,
- brak skargi uprawnionego oskarżyciela,
- brak zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie, chyba że ustawa stanowi inaczej,
- sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych,
- inna okoliczność wyłączająca ściganie.
10. Oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w warunkach określonych w:
" art. 79 § 1 i 2 k.p.k. (tzw. obrona obligatoryjna zachodząca w przypadku gdy oskarżony jest nieletni, głuchy, niemy, niewidomy, zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności), oraz
" art. 80 k.p.k. (oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, jeżeli zarzucono mu zbrodnię lub jest pozbawiony wolności. Wówczas udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy, a w rozprawie apelacyjnej i kasacyjnej, jeżeli prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne),
lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.
11. Sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.
