W treści przedłożonego CV powód wskazał, że posiada wieloletnie doświadczenie oraz odbył szereg szkoleń dotyczących oprogramowania SQL, którego znajomość warunkowała realizację zadań na stanowisku, którego dotyczyło powyższe ogłoszenie.
Pozwany po zapoznaniu się z CV powoda poprosił o zorganizowanie rozmowy kwalifikacyjnej, którą przeprowadził z powodem LL, a w jej trakcie nie były omawiane kompetencje powoda wynikające z przedłożonego przez niego CV.
Nie przeprowadzono również testów praktycznych celem potwierdzenia posiadania przez powoda deklarowanych kompetencji, których pozwana spółka nie stosowała wierząc w prawdziwość i rzetelność danych podawanych w CV.
W trakcie powyższego spotkania odbyła się natomiast bezpośrednia rozmowa z klientem pozwanej spółki, która wykazała, że powód biegle posługuje się językiem niemieckim, która to umiejętność również była wymagana.
Następnie pozwany podjął decyzję o zawarciu z powodem przedmiotowej umowy, a rzeczywiste świadczenie przez powoda usług rozpoczęło się od 25 września 2023 r. i było poprzedzone wdrożeniem go do pracy przez LLi MartynęK
W ramach tego wdrożenia powód nie był dodatkowo zapoznawany z rodzajem czynności jakie miał realizować ponieważ pozwany uznał to za zbędne z uwagi na deklarowane przez powoda doświadczenie i umiejętności.
Z ramienia pozwanego LL zlecał powodowi poszczególne zadania i codziennie odbywał z nim 30-minutowe spotkania celem eliminowania wątpliwości powoda oraz udzielania mu odpowiedzi na stawiane pytania.
Powód otrzymał od pozwanego laptop służbowy, a także zostało mu przydzielone konto użytkownika na potrzeby świadczenia usług.
Pierwsze zadanie, które zostało zlecone powodowi w dniu 28 września
2023 r. polegało na konieczności skonfigurowania dla klienta pozwanej spółki „integracji z Active Directory (AD)”.
Powód ewidentnie miał trudności w wykonaniu tego zadania w oczekiwanym przez pozwanego czasie zarezerwowanym na jego wykonanie i ostatecznie nie zrealizował go aż do 6 października 2023 r.
Pozwany przypuszczając, że zadanie to było zbyt skomplikowane dla powoda, przydzielił mu do pomocy innego pracownika, jednakże pomimo udzielonej pomocy powód zadania tego nie zrealizował.
Brak realizacji zadania doprowadził do krytycznych uwag pod adresem pozwanego ze strony jego klienta co spowodowało, pozwana spółka w obawie o utratę prestiżu i klienta zleciła je w dniu 9 października 2023 r. innemu pracownikowi, który wykonał je w ciągu 4 godzin.
W dniu 30 września 2023 r. powód wystawił pozwanemu fakturę nr 2023/09/00 na kwotę 4.250 zł netto (5 x 850 zł netto), z terminem płatności do dnia 10 października 2023 r.
W treści faktury powód wskazał „Usługi pomocy technicznej w zakresie technologii informatycznych i sprzętu komputerowego (”PKWU” 62.02.30.0). Usługi związane z projektowanie i rozwojem technologii informatycznych dla sieci i systemów komputerowych (”PKWU” 62.01.12.0): analiza obecnych systemów komputerowych klienta, projektowanie i wdrażanie infrastruktury w chmurze zgodnie z wymaganiami klienta, tworzenie dokumentacji technicznej systemów komputerowych, konfigurację narzędzi monitorujących dane systemy informatyczne, automatyzacja procesów wdrożeń systemów informatycznych.”
Drugie zadanie zostało zlecone powodowi w dniu 4 października 2023 r. i dotyczyło baz danych SQL, przy czym w odróżnieniu od pierwszego było ono stosunkowo proste jednakże także nie zostało ono zrealizowane przez powoda aż do dnia 9 października 2023 r. kiedy to wysłał on pozwanemu wiadomość email, w której poinformował, że intensywnie pracuje nad adaptacją raportu w systemie deweloperskim Wala.
W konsekwencji pozwany uznał, że powód nie posiada kwalifikacji wskazanych w przedłożonym mu CV, co zostało dodatkowo potwierdzone w trakcie spotkania stron on-line 10 października 2023 r.
Wówczas po udostępnianiu ekranu przez powoda i wykonaniu przez niego krótkich czynności na bazach danych pozwany stwierdził, że powód nie posiada nawet podstawowych kompetencji do świadczenia usług na stanowisku konsultanta IT.
W dniu 10 października 2023 r. pozwany zlecił wykonanie drugiego zadania, uprzednio zleconego powodowi, innemu pracownikowi, który wykonał je w ciągu 1,5 godziny.
W dniu 10 października 2023 r. LL wysłał wiadomość e-mail do Prezesa Zarządu pozwanej spółki, w której zasugerował rozwiązanie umowy z powodem z uwagi na brak posiadania przez niego kompetencji zadeklarowanych w CV.
W piśmie z dnia 11 października 2023 r. zatytułowanym jako „Wypowiedzenie umowy B2B” pozwany oświadczył, że rozwiązuje umowę stron, w związku z czym ostatnim dniem roboczym powoda jest 11 październik 2023 r.
Pozwany przesłał pozwanemu powyższe pismo za pomocą wiadomości email z dnia 11 października 2023 r., w której poprosił jednocześnie o oddzwonienie w sprawie zwrotu sprzętu, a następnie zablokował i dezaktywował przydzielone powodowi konto użytkownika.
Pismem z dnia 20 października 2023 r., doręczonym pozwanemu w dniu 26 października 2023 r., powód wezwał go do zapłaty kwoty 55.250 zł tytułem wynagrodzenia za okres wypowiedzenia umowy wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania.
W treści powyższego pisma powód powołując się na art. 746 kc w zw. z art. 750 kc wskazał w szczególności, że pozwany mógł wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym jedynie w sytuacjach ściśle określonych w umowie, tj. gdy naruszył by on obowiązek zachowania poufności tajemnic przedsiębiorstwa, które nie zostały w żaden sposób naruszone.
Podał także, że wypowiedzenie umowy zostało wysłane za pomocą wiadomości e-mail, a zatem z pominięciem formy pisemnej przewidzianej w umowie oraz wskazał, że zgodnie z umową okres wypowiedzenia winien zakończyć się dopiero w dniu 11 stycznia 2024 r.
W dniu 31 października 2023 r. powód wystawił pozwanemu fakturę nr 2023/10/00 na kwotę 6.800 zł netto (8 x 850 zł netto), z terminem płatności do dnia 10 listopada 2023 r.
W treści faktury powód wskazał „Usługi pomocy technicznej w zakresie technologii informatycznych i sprzętu komputerowego (”PKWU” 62.02.30.0). Usługi związane z projektowanie i rozwojem technologii informatycznych dla sieci i systemów komputerowych (”PKWU” 62.01.12.0): analiza obecnych systemów komputerowych klienta, projektowanie i wdrażanie infrastruktury w chmurze zgodnie z wymaganiami klienta, tworzenie dokumentacji technicznej systemów komputerowych, konfigurację narzędzi monitorujących dane systemy informatyczne, automatyzacja procesów wdrożeń systemów informatycznych.”
W dniu 10 listopada 2023 r. pozwany, mając na uwadze zwrot przez powoda służbowego laptopa, zapłacił powodowi kwotę 11.050 zł wynikającą z faktury nr 2023/09/00 z dnia 30 września 2023 r. i faktury nr 2023/10/00 z dnia 31 października 2023 r.
W dniu 1 kwietnia 2024 r. powód wystawił pozwanemu fakturę nr 2024/04/00 na kwotę 8.500 zł netto (10 x 850 zł netto) z terminem płatności do dnia 1 czerwca 2024 r.
W treści wskazał „Usługi pomocy technicznej w zakresie technologii informatycznych i sprzętu komputerowego (”PKWU” 62.02.30.0). Usługi związane z projektowanie i rozwojem technologii informatycznych dla sieci i systemów komputerowych (”PKWU” 62.01.12.0): analiza obecnych systemów komputerowych klienta, projektowanie i wdrażanie infrastruktury w chmurze zgodnie z wymaganiami klienta, tworzenie dokumentacji technicznej systemów komputerowych, konfigurację narzędzi monitorujących dane systemy informatyczne, automatyzacja procesów wdrożeń systemów informatycznych.”
Powód przesłał pozwanemu powyższą fakturę w wiadomości e-mail z dnia 28 maja 2024 r., w której zawarł jednocześnie wezwanie do zapłaty objętej nią należności w terminie do dnia 1 czerwca 2024 r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o oświadczenia stron w zakresie okoliczności faktycznych pomiędzy nimi bezspornych oraz na podstawie dowodów z przedłożonych przez strony dokumentów, które ocenił jako wiarygodne bowiem ich autentyczność i treść nie budziła wątpliwości Sądu, a ponadto nie była kwestionowana przez strony procesu.
Podstawą ustaleń faktycznych Sądu były również zeznania świadków LL, JH i MK (k. 160v-161v), które Sąd ocenił jako wiarygodne albowiem były ona zgodne, konsekwentne i logiczne, a przy tym Sąd nie dostrzegł w nich intencjonalnego poddawania nieprawdziwych informacji.
Posiłkowo Sąd oparł się na dowodzie z przesłuchania stron, które ocenił za wiarygodne w takim zakresie w jakim znajdują one swoje potwierdzenie w pozostałych dowodach.
Sąd zważył, co następuje.
Poza sporem pozostawał w sprawie fakt zawarcia przez strony przedmiotowej umowy, a także jej postanowienia i treści oraz fakt, że powód rozpoczął realizacje zlecenia.
Spór nie dotyczył również faktu złożenia przez pozwanego oświadczenia o rozwiązaniu umowy i przesłania go powodowi w wiadomości e-mail z dnia 11 października 2023 r., a także faktu braku świadczenia przez powoda usług będących przedmiotem umowy od dnia 12 października 2023 r.
Pozwany nie kwestionował także faktu otrzymania od powoda wynagrodzenia w łącznej kwocie 11.050 zł wynikającego z dwóch uprzednio wystawionych przez niego faktur, tj. faktury nr 2023/09/00 z dnia 30 września 2023 r. oraz faktury nr 2023/10/00 z dnia 31 października 2023 r.
Spór sprowadzał się natomiast do oceny, czy umowa została skutecznie rozwiązana, a w konsekwencji czy powodowi przysługuje wynagrodzenie odpowiadające kwocie dochodzonej pozwem.
W powyższym zakresie sporna pozostawała okoliczność, czy powód w świetle umowy oraz obowiązujących przepisów miał prawo do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym, w szczególności zaistniały ku temu ważne powody w rozumieniu art. 746 kc, uzasadniające rozwiązanie umowy w tym trybie.
Powód utrzymywał, że strony przewidziały możliwość rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym jedynie w przypadkach szczegółowo wskazanych w umowie, tj. w sytuacji naruszenia przez niego obowiązku zachowania poufności tajemnic przedsiębiorstwa pozwanej spółki, które nie miało miejsca.
Powód kwestionował skuteczność oświadczenia o wypowiedzeniu umowy podnosząc, że czynność ta zgodnie z umową stron wymagała zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Powód podnosił, że umowa uległa rozwiązaniu z upływem ostatniego dnia 3-miesiecznego okresu wypowiedzenia, tj. dnia 11 stycznia 2024 r. , a w konsekwencji przysługuje mu wynagrodzenie za okres wypowiedzenia w łącznej kwocie 55.250 zł, której części dochodzi w niniejszym postępowaniu.
Wskazywał także, że nie mógł świadczyć usług w okresie wypowiedzenia z winy pozwanego, który zabrał mu laptop oraz zdalnie zablokował i zdezaktywował przydzielone mu konto użytkownika, co w jego ocenie nie pozbawiało go prawa do wynagrodzenia za czas niewykonywania obowiązków.
Pozwany wskazywał natomiast na istnienie ważnych powodów do rozwiązania umowy z powodem w trybie natychmiastowym, uzasadniając to całkowitą utratą zaufania do powoda, spowodowaną ustaleniem, że w praktyce nie może on realizować przydzielanych mu zadań bowiem nie posiada kompetencji w zakresie obsługi oprogramowania SQL, niezbędnych do świadczenia usług objętych umową, których fakt posiadania deklarowanych w CV.
Wskazywał także , że powód świadczył usługi przez 13 dni, za które otrzymał należne wynagrodzenie oraz podniósł, że powód dopuścił się nadużycia prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 kc.
W ocenie Sądu zarzuty pozwanego okazały się zasadne i jako takie doprowadziły do żądanego oddalenia powództwa.
Strony łączyła umowa o świadczenie usług, do której zastosowanie znajduje art. 735 § 1 kc (który stosownie do art. 750 kc stosuje się odpowiednio do umów o świadczenie usług).
Zgodnie z art. 735 § 1 kc jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
Stosownie do art. 746 § 1 kc dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia; w razie odpłatnego zlecenia obowiązany jest uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę.
W realiach niniejszej sprawy w § 6 umowy strony jednoznacznie ustaliły, że powód otrzymywał będzie wynagrodzenie w wysokości 850 zł netto + VAT za każdy dzień, w którym będzie świadczył usługi.
Strony zgodnie wskazały także, że okresy urlopu, choroby, świąt czy wakacji oraz okresy, w których powód z innych powodów nie świadczył usług, nie będą opłacane przez pozwanego.
W ocenie Sądu mając na względzie powyższe, zgodne postanowienia stron oraz bezsporny fakt, że powód od 12 października 2023 r. usług na rzecz pozwanego nie wykonywał, należy ocenić, że nie przysługuje mu prawo do żądania wynagrodzenia za czas po tej dacie.
Bez znaczenia w ocenie Sądu pozostaje przy tym okoliczność, że pozwany odebrał powodowi służbowy laptop oraz zablokował i zdezaktywował jego konto użytkownika przydzielone celem świadczenia usług.
Na marginesie należy w tym miejscu wskazać, że pozwany nie podał i nie wykazał w jakiej dacie nastąpiły powyższe zdarzenia, co tym bardziej budzi wątpliwości skoro w wiadomości e-mail z 11 październik 2023 r. (k. 57) powód wzywany był do zwrotu sprzętu.
Powód nie kwestionował także twierdzeń pozwanego zawartych w sprzeciwie co do uregulowania na jego rzecz wynagrodzenia wynikającego z dwóch uprzednio wystawionych faktur po zwrocie laptopa, co miało miejsce w dniu 10 listopada 2023 r. (k. 54).
Skoro zatem powód nie świadczył żadnych usług po rozwiązaniu umowy od 12 października 2023 r., to tym samym nie przysługuje mu prawo do skutecznego dochodzenia wynagrodzenia za czas po tej dacie, a za usługi świadczone przed nią powód otrzymał już należne wynagrodzenie.
Bez względu na powyższe w ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy należy ocenić, że w relacjach stron powstałych na skutek zawarcia przedmiotowej umowy zaistniały ważne powody, uprawniające pozwanego do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym.
Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje fakt, że w umowie stron w tym zakresie nie ma jednoznacznych postanowień.
Z art. 746 § 3 kc wynika bowiem wprost, że nie można zrzec się z góry uprawnienia do wypowiedzenia zlecenia z ważnych powodów, przy czym przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący , a strony nie mogły dokonać ustaleń sprzecznych z jego treścią.
Niezależnie od powyższego w § 9 umowy strony jednoznacznie ustaliły, że w sprawach nieuregulowanych umową znajdą zastosowanie odpowiednie przepisy kodeksu cywilnego.
Dowody przedstawione przez pozwanego, w tym zeznania świadków jednoznacznie wskazują, że na etapie postępowania rekrutacyjnego powód przedłożył oświadczenia i dokumenty, w których deklarował jednoznacznie posiadane kompetencje, wiedzę i umiejętności oraz doświadczenie, w tym wskazywał na odbyte szkolenia wskazujące na posiadanie odpowiedniej wiedzy i doświadczenia z zakresu obsługi oprogramowania SQL.
Dla pozwanego nie tylko biegła znajomość języka niemieckiego, którą powód wykazał się w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej, ale także i przede wszystkim biegła znajomość powyższego oprogramowania i pracy w jego warunkach determinowała dokonanie zlecenia i prawidłową realizację zadań przydzielanych powodowi.
Z zeznań świadka LL, który przydzielał powodowi poszczególne czynności wynika, że powód nie zrealizował żadnego ze zleconych mu zadań, jakkolwiek pierwsze z nich było stosunkowo skomplikowane to drugie było bardzo proste, a jego realizacja wymagała podstawowych kompetencji w zakresie obsługi przedmiotowego oprogramowania.
Powód nie wykonał tych zadań pomimo pomocy innych osób oraz znacznie dłuższego czasu niż pierwotnie zakładano na ich realizację, co w konsekwencji spowodowało zniecierpliwienie klienta pozwanego i groziło jego utratą jak tez utrata reputacji pozwanego na rynku usług.
W tych okolicznościach nie sposób ocenić tej sytuacji odmiennie niż jako taką, która mogła spowodować utratę przez pozwany zaufania do powoda.
Pozwany w praktyce dostrzegł bowiem, że powód nie posiada kompetencji i umiejętności wskazywanych w CV, a w konsekwencji nie posiada doświadczenia pomimo, że przedstawiał się jako osoba z wieloletnim doświadczeniem i dużą wiedzą wynikającą z szeregu odbytych szkoleń.
Z kolei utrata zaufania do zleceniobiorcy może stanowić ważny powód w rozumieniu art. 746 § 3 kc (vide wyrok Sądu Najwyższego z 14.05.2002 r., V CKN 1030/00).
Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że inni pracownicy pozwanego zrealizowali zadania uprzednio zlecone powodowi w znacznie krótszym czasie wynoszącym odpowiednio 4 godziny (pierwsze zadanie) i 1,5 godziny (drugie zadanie).
Ponadto, nawet wsparcie innego pracownika nie doprowadziło do samodzielnej realizacji przez powoda pierwszego przydzielonego mu zadania.
Nie sposób uznać, co podnosił powód, że pozwany nie realizował obowiązku wynikającego z § 4 umowy bowiem z zeznań świadków LL i MartynaK ednoznacznie wynika, że przeprowadzała ona codzienne, 30-minutowe spotkania z powodem, mające na celu wyjaśnienie jego wszelkich wątpliwości i udzielenie odpowiedzi na zadane pytania.
Powód nie wykonał zadań w zakreślonym mu czasie , a w treści wiadomości e-mail z dnia 9 października 2023 r. dotyczącej realizacji drugiego, stosunkowo prostego, zadania informował jedynie pozwanego, że „intensywnie” nad nim pracuje.
W podanych wyżej okolicznościach w ocenie Sądu decyzja pozwanego co do utraty zaufania do powoda i rozwiązania z nim umowy skutkiem natychmiastowym była uzasadniona, tym bardziej, że brak sprawnego wykonywania przez powoda zleconych mu zadań spotykał się z niezadowoleniem klientów pozwanej spółki.
Pozwany, posiadający określoną renomę na rynku nie mógł pozwolić sobie na jej utratę, co z pewnością przełożyłoby się na utratę klientów i spadek dochodów.
W tych okolicznościach w ocenie Sądu istniały ważne powody, dla których pozwany mógł rozwiązać umowę łącząca strony w trybie natychmiastowym.
Na marginesie wskazać należy, że zarzuty pozwanego dotyczące skuteczności oświadczenia o wypowiedzeniu także pozostają bezzasadne.
Z § 11 umowy jednoznacznie wynika, że wyłącznie zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności, nie zaś składanie oświadczeń co do jej wypowiedzenia lub rozwiązania.
Niezależnie od powyższego powód nie wskazał za jaki okres naliczył wynagrodzenie odpowiadające iloczynowi 10 dni i stawki ustalonej w umowie, co także nie wynika z przedłożonych przez powoda dokumentów, w szczególności faktury VAT z dnia 1 kwietnia 2024 r., obejmującej kwotę dochodzoną pozwem.
Powód nie twierdził przy tym, że wystawił pozwanemu faktury za świadczenie usług w okresie wypowiedzenia, który zgodnie z twierdzeniami powoda miał zakończyć się w dniu 11 stycznia 2024 r.
Nie bez znaczenia w tym zakresie pozostaje okoliczność, że wystawiona przez powoda faktura nr 2023/10/00 z dnia 31 października 2023 r., a zatem faktura wystawiona po wypowiedzeniu umowy jak i wezwaniu pozwanego do zapłaty, na kwotę 55.250 zł (k. 21), nie uwzględniała wynagrodzenia za cały październik 2023 r. lecz jedynie za 8 dni.
W związku z powyższym Sąd oddalił powództwo w całości, na podstawie wyżej powołanych przepisów.
O kosztach procesu i odsetkach od tych kosztów Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc i art. 98 § 11 kpc, pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie Referendarzowi Sądowemu na podstawie art. 108 § 1 kpc.
