Ustawa o dostepie do informacji publicznej - postulowana zmiana

voyteg · 5 Marzec, 2015,

W obecnie obowiązującej ustawie o dostępie do informacji publicznej znajduje się unormowanie wypaczające podstawowe zasady, jakimi są bezpłatny dostęp oraz dwuinstancyjność postępowania administracyjnego.

Art. 16 tej ustawy normuje, że odmowa udostępnienia informacji publicznej (…) następuję w formie decyzji administracyjnej

Organ, który odmawia udostępnienia informacji zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie, od której interesantowi przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji, które jest oczywiście bezpłatne. Mamy zatem administracyjny tryb weryfikacji.

Jeśli jednak organ ani nie udostępnia danej informacji ani też nie wydaje decyzji, to strona może ponaglić organ poprzez złożenie skargi na bezczynność do WSA i sąd nakazuje udostępnienie informacji bądź wydanie decyzji o odmowie. Oczywiście skarga podlega wpisowi 100 zł, ale jest zasądzony zwrot tych kosztów po uznaniu skargi przez sąd – finalnie tryb jest bezpłatny dla interesanta.

Natomiast inna jest sytuacja, gdy dana informacja nie stanowi - zdaniem organu - informacji publicznej.
W takim przypadku organ nie powinien wydawać decyzji o odmowie (skoro żądana informacja nie stanowi informacji publicznej)

II SAB/Bk 70/14 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2014-12-22

Podobnie stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07).

Aby podważyć takie stanowisko organu aktualnie interesant ma jedynie możliwość napisania skargi na bezczynność i to WSA weryfikuje stanowisko organu.

II SAB/Op 77/14 - Wyrok WSA w Opolu z 2014-12-18

W razie wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku, gdy organ uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych.

1. Może dać to efekt pozytywny dla interesanta (w tym zwrot zasądzonych kosztów postępowania)

II SAB/Łd 165/14 - Wyrok WSA w Łodzi

Skoro zatem żądane informacje stanowią informację publiczną, to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź nie postępując w inny sposób przewidziany przepisami ustawy, pozostaje w bezczynności.

2. Może dać to efekt negatywny dla interesanta

VIII SAB/Wa 49/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-12-04

W konsekwencji trzeba stwierdzić, że informacje żądane przez skarżącą organizację związkową odnośnie danych osób sporządzających lub opracowujących pisma w urzędach organów administracji publicznej – nie mają charakteru informacji publicznej. W takiej sytuacji Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uznał skargę na bezczynność organu za niezasadną.

W drugim przypadku interesant zobowiązany był uiścić 100 zł wpisu sądowego i ewentualnie drugie 100 zł, gdyby domagał się od sądu pisemnego uzasadnienia oddalonej skargi. Niestety te koszty przepadają w związku z oddaleniem skargi.

Dodajmy jeszcze, że sądy nie bedąć związane wykładnią prawa zawartą w innych sprawach, mogą orzekać odmiennie.

Ten skład przykładowo zawarł bardzo korzystną dla interesanta wykładnię prawa:
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/14B201FD60

informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej – w tym zarówno dokumenty wytworzone, jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą

Kliknij, aby rozszerzyć...

Odmiennie (negatywnie dla zainteresowanego) orzekł ten skład:

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/954F3BB237

W tej kwestii skład orzekający podziela pogląd, według którego akta jako zbiór różnego rodzaju informacji, tj. takich które są informacja publiczną, i takich, które jej nie stanowią, nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane (patrz: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny", s. 21).

Kliknij, aby rozszerzyć...

Tym samym składający skargę na bezczynność do sądu administracyjnego - w przypadku, gdy organ poinformował tylko pismem o odmowie udzielenia informacji - , przypomina trochę osobę poddaną zasadzie "chybił-trafił", bo jeśli przypadnie skład sędziów orzekających "negatywnie" to wpłacone koszty sądowe przepadną.

Tej nieprzyjemnej sytuacji można by uniknąć, gdyby w art. 16.1 analizowanej ustawy nieznacznie (aczkolwiek znacząco) zmienić jeden zapis:

Jest

Art. 16. 1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej (…) następuje w drodze decyzji

Powinno być

Art. 16. 1. Odmowa udostępnienia żądanej informacji (…)następuje w drodze decyzji

Czyli wykreślamy słowo "publicznej" i dodajemy "żądanej"

Po takiej nowelizacji organ zobowiązany będzie zawsze do wydania decyzji, jeśli nie będzie chciał udostępnić oczekiwanych informacji. Strona będzie mogła się odwołać do organu wyższej instancji, chcąc zweryfikować takie stanowisko organu, do którego wnioskowała o daną informację.
A ewentualna skarga na bezczynność do WSA zostanie przez sąd uznana, nawet jeśli dana informacja nie stanowi informacji publicznej – tym samym nie powstaną dla interesanta koszty. Reasumując, zostanie przywrócona dwuinstancyjność i brak kosztów.

Sachalin · 5 Marzec, 2015,

voyteg napisał:
W przypadku, gdy organ uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych.

A czy takie rozpoznanie nie będzie wyjściem WSA poza granice skargi?
Czy aby WSA nie powinien w skardze na bezczynność ograniczyć się jedynie do zbadania, czy czynność została przez organ wykonana, czy też nie...?

Jeśli tak, to organ lekką ręką może "zwykłym pismem" swobodnie pozbawić stronę dostępu do informacji publicznej opierając się na dowolnych argumentach. I niech się teraz wnioskodawca dalej "stara"...

voyteg · 5 Marzec, 2015,

Sachalin napisał:
A czy takie rozpoznanie nie będzie wyjściem WSA poza granice skargi?

Nie, bo w skardze domagamy się określonej aktywności, a wtedy sąd ocenia, że przepis prawa nie nakazuje takiej aktywności.

Gdyby organ musiał wydać decyzję w każdym przypadku (a nie tylko wtedy, gdy jest to informacja publiczna), to wtedy sąd zobowiązałby do wydania decyzji o odmowie nawet w takim przypadku. A teraz nie może zobowiązać, "skoro dana informacja nie stanowi informacji publicznej"

Sachalin napisał:
czy czynność została przez organ wykonana, czy też nie...?

Obecne brzmienie ustawy obliguje do wydania informacji lub decyzji o odmowie, tylko gdy jest to informacja publiczna

Sachalin napisał:
swobodnie pozbawić stronę dostępu do informacji publicznej opierając się na dowolnych argumentach..

nie, jeśli jest to informacja publiczna, to wtedy WSA orzeka bezczynność i zobowiązuje

Sachalin · 5 Marzec, 2015,

voyteg napisał:
tylko gdy jest to informacja publiczna

Zatem pozostaje skarga na bezczynność.

voyteg napisał:
nie, jeśli jest to informacja publiczna, a wtedy WSA orzeka bezczynność i zobowiązuje

Jeśli WSA sam nie uzna, że rozważania o tym, czy jest to informacja publiczna, czy też nie, jest wyjściem poza granice skargi...

Przy czym STRONA faktycznie ma dostęp bezpośrednio na podstawie z art. 71 k.p.a. Ale jeśli stroną nie jest, pozostaje jednak loteria przed WSA.

voyteg · 5 Marzec, 2015,

Sachalin napisał:
Jeśli WSA sam nie uzna, że rozważania o tym, czy jest to informacja publiczna, czy też nie, jest wyjściem poza granice skargi...

na razie WSA orzekają, tak jak przykłady powyżej, bo nie mogą inaczej

gdyby natomiast wprowadzić postulowaną zmianę, to orzekanie byłoby prostsze i jednoznaczne:
- bezczynność to brak udostępnienia żądanej informacji lub brak odmownej decyzji

a nie analiza, czy coś jest informacją, czy też nie - tak to ma miejsce teraz

adam_dobrawy · 7 Marzec, 2015,

Wydaje mi się, że postulowana zmiana to podejście od złej strony. Problemem w stosowaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest kazuistyczne interpretowanie pojęcia "informacji publicznej" - przede wszystkim - przez judykatutywę.

Prawo do informacji publicznej wielokrotnie utożsamia się wyłącznie z problemem ustalania jakie informacje znajdujące się w administracji mają charakter informacji publicznej – a w zasadzie błędnie określa się to uprawnienie jako dostęp do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej jest częścią praw i wolności wynikających z art. 54 ust. 1 Konstytucji RP (Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji), a przede wszystkim prawem człowieka zawartym w art. 10 ust. 1 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej jako EKPC) (Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych). Znaczenie słowa w niniejszej sprawie ma szczególne znaczenie wobec publikacji organizacji stanowiącej motyw wniosku i w nim bezpośrednio przywołanej.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawach TASZ przeciwko Węgrom (nr skargi 37374/05, wyrok z 14 kwietnia 2009 r.), Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii (nr skargi 48135/06, wyrok z 25 czerwca 2013 r.), Österreichische Vereinigung zur Erhaltung, Stärkung und Schaffung eines wirtschaftlich gesunden land- und forstwirt-schaftlichen Grundbesitzes przeciwko Austrii (nr skargi 39534/07, wyrok 28 listopada 2013 r.) odwołał się do prawa do informacji publicznej i stwierdził w wyroku Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii, że Silna demokracja wymaga transparentności, do której prawo mają wszyscy obywatele.

W kontekście relacji wyżej wskazanych przepisów należy na prawo do informacji publicznej spojrzeć jako na prawo do wiedzy o wykonywaniu (albo braku, czy też naruszaniu) obowiązków przez władze publiczne, osoby zatrudnione w administracji, podmioty zorganizowane przez władze publiczne, podmioty wykonujące zadania publiczne, czy tez podmioty, którym państwo przekazało środki publiczne do realizacji określonych przez państwo zadań. W takim rozumieniu prawo do informacji będzie dotyczyło zarówno faktów, ale też prawa do wiedzy o przyczynach (przesłankach) podejmowania określonych rozstrzygnięć. Każdy ma prawa wiedzieć, co robią władze publiczne i dlaczego. Inaczej idea demokratycznego państwa prawa, w którym władza należy do narodu nie może się ziścić.

Nie uważam, aby obecną sytuacje aktywistycznej interpretacji pojęcia "informacja publiczna" mogła poprawić jakakolwiek zmiana ustawy.

http://informacjapubliczna.org.pl/11 napisał:
Organy władzy publicznej w Polsce bardzo często negują „publiczny" charakter posiadanej informacji (twierdząc, że nie mieści się ona w zakresie art. 1 ust. 1 UDIP), nie wskazując zaś dedykowanych ku temu ustawowych ograniczeń (art. 5 ust.1 i 2 UDIP). W efekcie dostęp do informacji publicznej jest dotknięty zjawiskiem, które na łamach odrębnego opracowania nazwano „prowadzeniem sporu na przedpolu”? Po części przyczyniło się do tego samo orzecznictwo, niejako z góry wykluczając pewne kategorie informacji zgromadzonych lub wytworzonych przez władze publiczne z zakresu znaczeniowego "informacji publicznej". W orzecznictwie odmawia się statusu informacji publicznej niektórym informacjom posiadanym bezspornie przez władze publiczne, Charakteryzując je np. jako nieznane Konstytucji RP i UDlP "dokumenty wewnętrzne“, "dokumenty prywatne“, "informacje techniczne"). Tymczasem idea ustawy o dostępie do informacji (ew. ustaw o "wolności informacji") w państwie demokratycznym polega na tym, że organ władzy publicznej (kontroler informacji) musi prowadzić spór z wnioskodawcą co do rzeczywistej lub potencjalnej szkody wynikającej z udostępnienia informacji. idzie więc o to, czy udostępnienie informacji naruszyłoby wyartykułowany interes prawnie chroniony (bezpieczeństwo, porządek publiczny, prywatność etc.).
W Polsce neguje się „publiczny” charakter informacji, tzn. twierdzi, że wnioskowana informacja nie dotyczy "sprawy publicznej", w związku z czym konstytucyjny obowiązek udostępnienia informacji publicznej w okolicznościach danej sprawy nigdy się nie zaktualizował? Tej formy działania absolutnie nie należy mylić z sytuacją, w której podmiot zobowiązany uznaje udostępnienie informacji za potencjalnie lub realnie naruszające wartości chronione na mocy art. 5 UDIP. Zastosowanie art. 5 UDIP wchodzi w grę tylko wówczas, gdy nie mamy wątpliwości, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną. W efekcie aktualny sposób interpretacji UDIP prowadzi do dwuetapowego stosowania prawa przez podmiot zobowiązany (wymieniony w art. 4'ust. 1 i 2 UDIP). W pierwszym ustala się, czy informacja znajdująca się w posiadaniu podmiotu (a więc utrwalona na jakimkolwiek nośniku) dotyczy enigmatycznej „sprawy publicznej”. Jeśli wynik tych ustaleń jest pozytywny, to podmiot zobowiązany przechodzi do drugiego etapu. Polega on na ocenie wnioskowanej informacji publicznej pod kątem przesłanek negatywnych określonych w art. 5 ust. 1 i 2, a także art. 3 ust. 1 pkt 1 (tzw. informacja przetworzona wymagająca szczególnie istotnego interesu publicznego). W praktyce pierwszy etap tego procesu stanowi często barierę nie do przebycia, często wykorzystywaną w celu ograniczania dostępu informacji publicznej.

Polecam Państwu pozycje dr Michała Bernaczyka - M. Bernaczyk, Prawo do informacji publicznej w Polsce i na świecie, Warszawa 2014, monografia (ISBN 978-83-7666-344-9), 488 stron. Monografia jest pierwszą w Polsce tak obszerną analizą prawa człowieka do informacji o działalności państwa (zwanego w Polsce „prawem do informacji publicznej").

M. Bernaczyk napisał:
W ciągu ostatnich 12 lat w Polsce ukazało się bardzo dużo opracowań poświęconych prawu do informacji publicznej. Jednakże wiele z nich zadowala się bezkrytyczną repetycją tez orzeczniczych.

Ta pozycja jest szczególna, bo autor w sposób odważny potrafi odnieść się krytycznie do innych publikacji, co w Polskiej literaturze tego przedmiotu - wbrew pozorom - nie jest praktykowane dość często. Autor sam wskazuje, że celem przyświecającym książce jest nie tylko próba wyjaśnienie pojęć absorbujących naukę, ile próba wykazania, że wiele z nich z nich powinno ulec likwidacji lub diametralnej zmianie. Przede wszystkim wskazuje, że należałoby - po prostu - przyjąć szersze rozumienie informacji publicznej, traktując ją jako każdą informacje posiadaną przez władze publiczne, niezależnie od postaci utrwalenia przy jednoczesnym odpowiednim rozbudowaniu i uszczegółowieniu katalogu ograniczeń.

Spór w zakresie "informacji publicznej" często dotyczy rzeczy, których w ustawie próżno szukać. Takich "ograniczeń" jest nieskończona ilość. Trudno im wszystkim zaprzeczyć w treści ustawy, skoro treść ustawy wcale nie daje podstaw do tworzenia takich pojęć jak "dokument wewnętrzny", "dokument prywatny" (niezależnie od ograniczenia ze względu na prywatność), czy "informacja techniczna", która jednak - w jakiś sposób - w uzasadnieniach judykatów się pojawiają. Źródłem tych pojęć nie jest ustawa, a to, że Polska jest krajem kultury tajemnicy …

voyteg · 7 Marzec, 2015,

adam_dobrawy napisał:
kazuistyczne interpretowanie pojęcia "informacji publicznej" - przede wszystkim - przez judykatutywę.

niestety sędziowie będąc związani aktualną treścią ustawy nie mogą orzekać inaczej, do czasu aż zapisy wyżej wskazane mają taką treść, czyli nie mogą orzekać o bezczynności i zobowiązać organu do podjęcia określonej aktywności, kiedy oczekiwana informacja nie jest informacją publiczną

postulowana zmiana jest przede wszystkim w kontekście orzekania o bezczynności organu przez WSA

adam_dobrawy · 7 Kwiecień, 2015,

A co nie jest informacją publiczną? Sędziowie z tego pojęcia uczynili sobie "prawo sędziowskie".

Moim zdaniem sędziowie popełniają błąd, że tak często uznają, że coś nie jest informacją publiczną, a w przypadku informacji posiadanej przez organy władzy publicznej (OWP) to już w ogóle. Sędziowie przy obecnym stanie prawnym mogą przyjmować, że wszystko w posiadaniu OWP dotyczące jego działalności bezpośrednio jest informacją publiczną (są orzeczenia idące w tym kierunku; stosowanie bezpośrednie art. 61 Konstytucji RP w tym tylko wspiera), a wtedy organy będą - jak w innych cywilizowanych krajach - zobowiązane do wydania decyzji administracyjnej, przedstawienia uzasadnienia, a przede wszystkim powołania przesłanek ustawowych do odmowy udostępniania informacji publicznej.

Sędziowie mogą nie akceptować obecnej praktyki udawania, że "krzesło nie jest krzesłem" i powrócić do szerokiej wykładni pojęcia informacja publiczna, a jednocześnie zdecydowanie reagować na kwestionowanie tego stanowiska przez organy władzy publicznej bez powoływania przesłanek ustawowych do odmowy udostępniania informacji publicznej i dochowania w tym zakresie formy decyzji administracyjnej.

grzeba · 21 Sierpień, 2016,

Zdaje się że postulowana zmiana mogłaby również zagrozić działalności pseudo strażniczym organizacjom rzekomego pożytku publicznego. Zgodzisz się ze mną Karolku(?)

voyteg czy podjąłeś jakieś kroki formalne mające na celu wprowadzenie w życie postulowanej zmiany?

adam_dobrawy · 21 Sierpień, 2016,

@grzeba, nie wiem w jaki sposób miałaby postulowana zmiana wpływać na działalność organizacji strażniczych. Organizacje strażnicze, które mają status OPP są zwolnione z kosztów sądowych (art. 239 § 2 ppsa). Natomiast w kpa odwołanie jest bezpłatne. Byłoby co najwyżej wygodniej, że odwołanie mogłoby być wniesione zupełnie bezpłatnie przez ePUAP i wymiana pism mogłaby się więcej odbywać w formie elektronicznej bez czekania na informatyzacje sądów.

voyteg · 22 Sierpień, 2016,

grzeba napisał:
voyteg czy podjąłeś jakieś kroki formalne mające na celu wprowadzenie w życie postulowanej zmiany?

zaiteresowałem tym tematem pewne osoby, ale władzy sprawczej niestety nie mam

grzeba · 26 Październik, 2016,

@adam_dobrawy, Karolku, słoneczko, przecież doskonale obaj wiemy, że wszelkiej maści pseudo strażnicze stowarzyszonka typu watchdog swoją działalność uwiarygadniają między innymi właśnie dzięki takim kruczkom prawnym, które dają im niekończące się możliwości do mnożenia NIKOMU NIEPOTRZEBNYCH wyroków sądów administracyjnych, by w pozorowanej trosce o dobro wspólne ukryć pozbawiony realnej kontroli organów państwa świetnie prosperujący biznes i... narzędzie walki politycznej.

Sachalin · 26 Październik, 2016,

grzeba napisał:
w pozorowanej trosce o dobro wspólne

Tak się czasami zastanawiam, czy powstawanie kolejnych urzędów rzeczników, "rzeczników tego i owego" (pozornie biorących w obronę interes obywatela) nie jest obrazem stanu, który przeciętny obywatel nazywa po prostu... bezprawiem. Jeśli prawo działa, po co nam rzecznicy ? A jeśli nie działa... to nie działa. Nie bójmy się tych słów.

W formie ciekawostki towarzyskiej polecam lekturę zamieszczonych skanów pism (pozyskanych na drodze ustawy o dostępie...)

Radosna twórczość polskiego ustawodawcy stwarza problemy jakie nie śniły się największym filozofom prawa. | Andrzej Turczyn

kacpr · 27 Październik, 2016,

voyteg napisał:
zaiteresowałem tym tematem pewne osoby, ale władzy sprawczej niestety nie mam

Petycja do Sejmu była? :-D

grzeba · 29 Październik, 2017,

voyteg napisał:
zaiteresowałem tym tematem pewne osoby, ale władzy sprawczej niestety nie mam

Jest okazja aby się wykazać. Zwłaszcza że cała masa wzajemnie ze sobą powiązanych sabotażystów ze wszej maści organizacji na niby społecznych uczyni wszystko aby i tym razem utrudnić ludziom poczciwym realny dostęp do wartościowej informacji publicznej.
https://www.premier.gov.pl/wydarzen...-zycia-publicznego-konsultacje-spoleczne.html
A tak wygląda zmiana prawa proponowana przez rząd:

Art. 21. 1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej albo umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 19 ust. 3 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

2. W przypadku gdy wnioskodawca w sposób uporczywy składa wnioski, o których mowa w art. 16 ust. 1, których realizacja ze względu na ilość lub zakres udostępnianej informacji znacząco utrudniłaby działalność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej, podmiot ten może odmówić udostępnienia informacji publicznej.

3. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 lub 2, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:
1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

grzeba · 3 Marzec, 2018,

Sachalin napisał:
Tak się czasami zastanawiam, czy powstawanie kolejnych urzędów rzeczników, "rzeczników tego i owego" (pozornie biorących w obronę interes obywatela) nie jest obrazem stanu, który przeciętny obywatel nazywa po prostu... bezprawiem. Jeśli prawo działa, po co nam rzecznicy ? A jeśli nie działa... to nie działa. Nie bójmy się tych słów.

Zgadza się, prawo nie działa, i ja nie boję się tych słów, dlatego tu w tym wątku na tapetę wziąłem jednego ze schizofrenicznych ulubieńców obecnego ''rzecznika praw obywatelskich''. Z mojej strony mogę jedynie zapewnić, że jeśli się rozpoczną prace nad nową konstytucją to będę postulował (zapewne bezskutecznie) o wykreślenie z ustawy zasadniczej takich bzdurnych tworów jak ''rzecznik praw obywatelskich, rzecznik praw dziecka''.

orso88 · 3 Czerwiec, 2018,

Czy instytucja ponaglenia opisana w art 37 kpa ma zastosowanie do dostepu do informacji publicznej? Czyli czy można próbować ponaglić Organ w przypadku bezczynności czy tylko skarga do WSA?

Czy są jakieś inne opcje? Skarga do Rady (Miejskiej/Powiatu etc - w praypadku organów samorządowych)?

voyteg · 4 Czerwiec, 2018,

orso88 napisał:
ma zastosowanie do dostepu do informacji publicznej?

na ten temat jest poradnik wraz z orzecznictwem

orso88 · 4 Czerwiec, 2018,

Mówimy o tym wątku?

https://forumprawne.org/postepowanie-administracyjne/300550-dostep-do-informacji-publicznej.html

Czy jest jeszcze jakiś inny?

Ja nie mam wątpliwości że mogę już i teraz iść do WSA. Tylko ponaglenie wydaje się być szybsze w skutkach ;-)

Teoretycznie wychodzi mi że ponaglenie nie ma zastosowania, bo do kpa odesłanie jest jedynie w przypadku decyzji odmownej.

U mnie Organ upiera się, że skoro umowa dzierżawy została zawarta ustnie to nie ma dokumentu = nie ma informacji publicznej, co wg mnie jest niedorzeczne, bo skoro zawarto umowę dzierżawy na mienie publiczne to na mocy art 6 ust 1 pkt 5 informacja taka podlega udostępnieniu.

Czy powinienem założyć oddzielny wątek ? ;-)

voyteg · 4 Czerwiec, 2018,

orso88 napisał:
Czy powinienem założyć oddzielny wątek ? ;-)

Najlepiej jak WSA oceni sprawę - wszak ryzykuje pan tylko 100 pln wpisu

Ustawa o dostepie do informacji publicznej - postulowana zmiana

voyteg

Sachalin

Stały bywalec

voyteg

Sachalin

Stały bywalec

voyteg

adam_dobrawy

Użytkownik

voyteg

adam_dobrawy

Użytkownik

grzeba

Użytkownik

adam_dobrawy

Użytkownik

voyteg

grzeba

Użytkownik

Sachalin

Stały bywalec

kacpr

Użytkownik

grzeba

Użytkownik

grzeba

Użytkownik

orso88

Nowy użytkownik

voyteg

orso88

Nowy użytkownik

voyteg