Skarga do Trybunału w Strasburgu czy wcześniej o niezgodność z prawem do Sądu Najwyżs

Problem prawny:

Zapadł wyrok Sądu 2 instancji w Polsce (apelacja w sprawie o alimenty).
Art. 398 2 §2 pkt 1 k.p.c stwierdza , że w sprawie o alimenty skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego RP jest niedopuszczalna ( zatem droga prawna w Polsce została wyczerpana)

Jednak art. 424 kpc i następne dopuszcza złożenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu 2 instancji ( w tym wypadku o alimenty) do Sądu Najwyższego RP ( zatem droga prawna w Polsce nie została wyczerpana)

Pytanie zatem brzmi czy można już na tym etapie złożyć skargę do Trybunału w Strasburgu i czy droga prawna w Polsce została wyczerpana?

To istotne bo Trybunał w Strasburgu odrzuci skargę jeśli strona nie wykorzystała wszystkich dostępnych środków prawnych w swoim kraju czyli w tym wypadku w Polsce.

Podstawa prawna do złożenia skargi do Strasburga oczywiście jest tj. naruszenie art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka .

Bardzo proszę o odpowiedz!

Czy jest na tym forum ktoś kompetentny kto może udzielić informacji w powyższym temacie?

a na jaką niezgodność chciałabyś sie powołać w tej sprawie? bo generalnie nic nie przychodzi mi do głowy i dlatego również chyba ustawodawca nie dał prawa do skargi w takich sprawach a zupełnie z innej strony to dużo prościej jest wystąpić do sądu po raz kolejny (masz prawo co pół roku) niż brnąć w tak wysokie progi (długo to trwa)

krzysiekjx1 napisał:

masz prawo co pół roku

Kliknij, aby rozszerzyć...

A czemu nie co pół godziny?

Przepraszam bardzo ale:
1. Trybunał w Strasburgu odrzuci skargę jeśli strona nie wykorzysta wszystkich dostępnych możliwości prawnych we wszystkich instancjach w swoim Kraju ( tutaj w Polsce ).

2. Złożenie skargi do Sądu Najwyższego RP o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku w sprawie o alimenty wydanego przez Sąd 2 instancji RP jest warunkiem koniecznym do poźniejszego roszczczenia od Skarbu Państwa RP odszkodowania.

3. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (w trybie 424kpc i następnych) służyć ma dochodzeniu odszkodowania za błędy popełnione przez sądy wydaniem prawomocnego orzeczenia. Naprawienia powstałej w ten sposób szkody - w trybie art. 417 KC - można dochodzić dopiero po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego orzeczenia z prawem.

4. W tym wypadku wyrok Sądu 2 instancji pozbawiający ciężko chorą i niepełnosprawną osobę nie mogącą samodzielnie się utrzymać, alimentów od pełnosprawnego i zdrowego współmałżonka wyrządza stronie szkodę , gdyż pozbawił stronę środków na leczenie, a skutkiem tego strona doznała trwałego ubytku na zdrowiu potwierdzonego przez komisje lekarską ds. niepełnosprawności.

Dlatego jeszcze raz proszę o udzielenie rzetelnej odpowiedzi czy należy skierować skargę od razu do Trybunału w Strasburgu czy też wcześniej o niezgodność z prawem do Sądu Najwyższego RP.

NA ODPOWIEDŹ TRYBUNAŁU W STRASBURGU na to pytanie też nie ma co liczyć gdyż pytanie dotyczy wewnetrznych przepisów Polski( cyt. ponizej) wiec nie odpowiedzą.

CZY JEST KTOŚ KOMPETETNY DO ODPOWIEDZI CZY W PRZYTOCZONEJ SPRAWIE MOZNA ZLOZYĆ OD RAZU SKARGE DO TRYBUNALU W STRASBURGU CZU MUSI BYC WCZESNIEJ ZLOZONA SKARGA O NIEZGODNOŚC Z PRAWEM PRZED SADEM NAJWYZSZYM RP ?


Article 35 § 1 – Admissibility criteria
The Court may only deal with the matter after all domestic remedies have been exhausted, according to the generally recognised rules of international law, and within a period of six months from the date on which the final decision was taken.
1. As the text of Article 35 itself indicates, this requirement is based on the generally recognised rules of international law. The obligation to exhaust domestic remedies forms part of customary international law, recognised as such in the case law of the International Court of Justice2. It is also to be found in other international human rights treaties: the International Covenant on Civil and Political Rights3 and the Optional Protocol4 thereto, the American Convention on Human Rights5, the African Charter on Human and Peoples’ Rights6. As the Court observed in the case of De Wilde, Ooms and Versyp v. Belgium, judgment of 18 June 1971, Series A no. 12, the State may waive the requirement of exhaustion, there being a long established international practice on this point (§ 55).
2. The question has arisen whether a particular remedy is domestic or international. If it is domestic, it will normally need to be exhausted before an application is lodged with the Court. If it is international, the application may be rejected under Article 35 § 2 (b) of the Convention.7 It is for the Court to determine whether a particular body is domestic or international in character having regard to all relevant factors including the legal character, its founding instrument, its competence, its place (if any) in an existing legal system and its funding (Jeličić v. Bosnia-Herzegovina (dec.), no. 41183/02, ECHR 2005- XII, p. 26).

Tez od dawna mialem te watpliwosci. Moim zdaniem nie trzeba wykorzystywac nadzwyczajnych srodkow zaskarzenia, szczegolnie takich ktore nie powoduja wzruszenia orzeczenia (bo skarga o stwierdzenie niezgodnosci z prawem prawomocnego orzeczenia nie ma na celu wzruszenia orzeczenia (niestety), zob. np. ten watek: http://forumprawne.org/prawo-cywiln...odnosci-z-prawem-prawomocnego-orzeczenia.html ).
Aczkolwiek od 2005 roku skarga kasacyjna (ktora zastapila zwyczajny srodek zaskarzenia tj. kasacje) w postepowaniu cywilnym tez sie stala nadzwyczajnym srodkiem zaskarzenia, a Trybunal w Strasburgu, chyba glownie "z rozpedu", wciaz podjecia proby wykorzystania tego srodka żąda (to wiadomo z empirii).

Co bardziej dziwne, nawet wykorzystania wniesienia skargi konstytucyjnej czasem też żąda (co jest juz zupelnym kuriozum i co skrytykowal na lamach prasy Prezes NSA).

Tak wiec nie mozna wykluczyc, ze jakies kuriozalne decyzje Trybunal podejmie rowniez co do potrzeby podjecia proby wykorzystania rowniez skargi o stwierdzenie niezgodnosci (niestety, wydaje sie, ze nie sposob tego ustalic inaczej niz "rozpoznaniem bojem"), szczegolnie, ze Trybunal robi wszystko co moze, aby kazda sprawe odepchnac (odrzucic) od siebie.

Niemniej jednak nie przejmowalbym sie tak bardzo skarga do Trybunalu w Strasburgu, gdyz szanse na uznanie jej za dopuszczalna wynosza ok. 1% (o szansach na wygrana nawet nie wspominam), tak wiec marne to szanse:
Aferyprawa - Bezprawie urzędników Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

Jedna z przyczyn tych marnych szans jest osobliwa (znowu najwyrazniej majaca na celu odrzucenie jak najwiekszej liczby skarg) wykladnia art. 6 Konwencji dokonywana przez Trybunal:
"Bardzo istotna ze względu na dopuszczalność skargi jest wykładnia dokonana przez Trybunał znaczenia pierwszego zdania w art. 6 Konwencji: "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd". Trybunał uważa, że ponieważ nie jest sądem apelacyjnym od niekorzystnych rozstrzygnięć sądów krajowych, nie ma obowiązku badania błędów co do faktów i co do prawa popełnionych przez sąd krajowy. Zdaniem Trybunału nawet jeżeli sąd krajowy nie przestrzegał przepisów prawa, nie stanowi to jeszcze naruszenia Konwencji. Oznacza to, że skarga, w której skarżący kwestionuje zasadność wyroku (niesprawiedliwy i krzywdzący wyrok, niewłaściwa interpretacja prawa krajowego przez sąd, błędna ocena dowodów i stanu faktycznego itp.), w świetle dotychczasowego orzecznictwa Trybunału zostanie uznana za niedopuszczalną. Takie stanowisko Trybunału niejednokrotnie kłóci się z dokonywaną przez wnoszących skargi do Trybunału interpretacją wyżej zacytowanego fragmentu art. 6 Konwencji (wg wielu skarżących skoro sąd rozpatrzył sprawę z dokonaniem mylnej oceny faktów i dowodów lub z naruszeniem przepisów prawa, oznacza to że niesprawiedliwe rozpatrzył sprawę), co jest jednym z powodów, dla których od 95 do 99% wnoszonych co roku skarg do Trybunału jest uznawanych przez Trybunał za niedopuszczalne i skargi te są odrzucane bez możliwości zaskarżenia (decyzja o niedopuszczalności skargi jest ostateczna)"
Europejska Konwencja Praw Człowieka – Wikipedia, wolna encyklopedia