Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa

...jako narzędzie obrony w sytuacjach gdy nie przysługuje zażalenie czy odwołanie.

Zakładam ten wątek gdyż nie udało mi się znaleźć na forum wpisu na ten temat a wydaje się niezwykle pożyteczny.

Otóż znalazłem się w sytuacji gdy organ (konkretnie PINB Wrocław) wykonuje działania bezprawne ale sprytnie stworzył ochronę przed możliwością zaskarżenia – opisałem to w wątku:
http://forumprawne.org/prawo-nieruc...przepis-w-podstawie-prawnej-jaki-problem.html

Czyli wydał postanowienie z wadliwą podstawą prawną, ale nazwała je dowodowym (gdyż w jakiejś tam części dotyczyło przeprowadzenia dowodu) i uznał, że nie podlega zaskarżeniu. Pomijam tu, że akurat postanowienia dowodowe oparte na przepisach Prawa budowlanego są zaskarżalne - gdyż WINB tego „nie zauważa”.

Wydawało się, że sprawa jest nie do ruszenia, ale znalazłem jak się wydaję możliwość obrony w takiej sytuacji otwierająca możliwość skarżenia do Sądu. Jest to opisane bardzo ładnie tu:

Strona 45 | Serwis Doradztwa Podatkowego - nr 000183 - 25 lutego 2013 r. | Serwis Doradztwa Podatkowego - ISP-Modzelewski i Wspólnicy

Cytuję:

„Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zgodnie z art. 52 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.”

Czyli najpierw wezwanie organu do usunięcia naruszeni aprawa a potem od razu (może warto po złozeniu zapytać organ czy zamierza zareagować?) skarga do WSA.

Na razie nie znalazłem żadnych fajnych wyroków z tego przepisu – czy ktoś miał z tym doświadczenie?

Jak znalazłem organy i Sądy znalazły niedawno linię obrony przed próbami zaskarżania takich postanowień - jest to kolejny przykład neutralizacji praw obywateli.

Wcześniej je rozpatrywały z art. 52 §3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - czyli jako skarga na naruszenie prawa. Ślad tego można znaleźć w pouczeniu II SA/Wr 663/11 - w którym pouczono, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie, ale można się poskarżyć do Sądu po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Znalazłem szereg niedawnych spraw w których odrzuca się skargi wskazując literalnie, że skoro wyraźnie napisano w tej ustawie, że skargę można złożyć na postanowienie od którego przysługuje zażalenie więc a contrario nie przysługuje na postanowienie na które zażalenie nie przysługuje - przywołują wyrok II OSK 1911/12. Metoda "ochrony" jest następująca:

1) w sprawie niewygodnej wydawane jest w miarę szybko postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie (nie ważne z jaką podstawą bo i tak tego nikt nie będzie dociekał - może być zły albo nawet nieistniejący przepis!)

2) obywatel wpada w pułapkę skarżąc się na naruszenie prawa w postaci tego postanowienia

3) - teraz i organ i Sąd spuszczają obywatela "po brzytwie" pisząc mu, że nie ma prawa do takiej skargi

Co niezmiernie istotne skarga na bezczynność przysługuje "tylko" na akty i czynności opisane w punktach art. 3 § 2 pkt 1–4a tej ustawy a więc - powyższa metoda wyklucza i to.

Ratunkiem mogą być wyroki takie jak II OSK 1133/05, w których jasno pokazano, że nie należy skarżyć się na postanowienie tylko na "czynność" (której to postanowienie może być składnikiem - najczęściej jest bezprzedmiotowe gdyż służy tylko do maskowania.

Tak to obywatel z administracją musi bawić się w kota i myszkę!