Co do okresu przedawnienia można by jednak bronić tezy, że stosuje się termin trzyletni...
Otóż, Ordynacja podatkowa w art. 2 § 2 stanowi, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy.
Dział III ordynacji podatkowej ma zastosowanie do świadczeń, które łącznie spełniają trzy przesłanki: po pierwsze, są opłatami, po wtóre, są ustalane lub określane przez organy inne niż organy podatkowe, po trzecie zaś, przepisy regulujące obowiązek ich uiszczania nie zawierają unormowań odmiennych (tak H. Dzwonkowski )
Jeśli chodzi o regulację zawartą w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728) art. 7 ust. 4 tej ustawy stanowi, iż w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 i Nr 85, poz. 727).
Regulacja dotycząca odsetek od zaległości podatkowych jest zawarta w dziale III (rozdział 6) ordynacji podatkowej. Wprowadzenie przez ustawodawcę odmiennej regulacji szczególnej z art. 7 ust. 4 wyłącza stosowanie całości przepisów działu III ordynacji i nakazuje stosowanie do opłaty abonamentowej jedynie przepisów dotyczących odsetek naliczanych w przypadku opóźnienia w wysokości jak od zaległości podatkowych. Świadczy o tym brzmienie art. 2 § 2 ordynacji podatkowej, w którego świetle należy dokonywać wykładni przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych. Art. 7 ust. 4 w/w ustawy wprawdzie nie stanowi w sposób negatywny o niestosowaniu do opłaty abonamentowej działu III ordynacji, lecz odsyłając do stosowania jedynie fragmentu działu III (tylko co do odsetek – rozdział 6) a contrario wyłącza stosowanie pozostałych przepisów tego działu. Powyższe wynika z reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali oraz zasady wykładni exceptiones sunt non extendae. Należy przy tym zauważyć, że gdyby ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie art. 7 ust. 4, to i tak regulacja zawarta w tym przepisie miałaby zastosowanie – nie samoistnie, lecz na mocy art. 2 § 2 ordynacji podatkowej (wtedy stosowałoby się cały dział III ordynacji). Ze względów konstrukcyjnych oraz celowościowych należy więc opowiedzieć się za wskazaną wykładnią.
Podsumowując,Ordynację podatkową stosujemy tylko co do wysokości odsetek, ale już nie co do okresu przedawnienia.
