Artykuł 26 ust. 1 w zw. z art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta wymaga przy wykładni uwzględnienia regulacji art. 23 ust. 1 tej ustawy, według której "Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych". Prawo dostępu do dokumentacji medycznej jest podstawowym prawem pacjenta i prawo to nie zostało przedmiotowo ograniczone. Przedmiotem regulacji art. 26 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta jest wyłącznie unormowanie podmiotów, które mogą wystąpić do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych z żądaniem udostępnienia dokumentacji medycznej pacjenta. Z żądaniem skutecznie może wystąpić pacjent, jego przedstawiciel ustawowy, bądź osoba upoważniona przez pacjenta. Przedstawiciel ustawowy, bądź osoba upoważniona przez pacjenta działa w imieniu pacjenta, realizując jego prawo do dokumentacji medycznej.
Przedmiotem regulacji art. 27 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta jest sposób udostępnienia dokumentacji medycznej. Jednym ze sposobów udostępnienia dokumentacji medycznej jest wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, jeżeli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginałów tej dokumentacji. Prawo dostępu do dokumentacji medycznej jest prawem pacjenta, tym samym ma on prawo wyboru formy udostępnienia dokumentacji medycznej z uwagi na zaspokojenie jego potrzeb w zakresie ochrony jego zdrowia i życia. Z regulacji art. 26 ust. 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej innym organom, instytucjom, podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, podmiotom prowadzącym rejestry usług medycznych i innym nie należy wyprowadzać ograniczenia praw pacjenta do żądania wydania oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu. Brak ograniczeń prawa pacjenta wynika też z regulacji § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 177 ze zm.), stanowiącej bez zróżnicowania podmiotowego, że "Podmiot udostępnia dokumentację podmiotom i organom uprawnionym bez zbędnej zwłoki". Uregulowanie nie wprowadza ograniczenia tylko do podmiotów, które udzielają świadczeń zdrowotnych wyłączając z tego kręgu pacjenta. Inną kwestią jest zabezpieczenie dokumentacji medycznej. Należy to do obowiązku podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych. Zgodnie z § 78 ust. 2 powołanego rozporządzenia "W przypadku udostępnienia dokumentacji w sposób określony w art. 27 pkt 3 ustawy należy pozostawić kopię lub pełny odpis wydanej dokumentacji. Takie też rozwiązanie utrzymane zostało w § 78 rozporządzenia z 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. poz. 2069).
Artykuł 23 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przesądza, że regulacja sposobu udostępniania dokumentacji medycznej nie uzasadnia wyłączenia z zakresu przyjętego pojęcia "podmiot" pojęcia "pacjent", skoro prawo żądania dokumentacji medycznej jest prawem podmiotowym pacjenta. Za taką wykładnią przemawia też wprost brzmienie art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, który powołując się na pojęcie "podmiot" nie wprowadza ograniczenia wyłącznie do podmiotów wyliczonych enumeratywnie w art. 26 ust. 3 tej ustawy. Tym samym nie ma podstaw do wyłączenia z regulacji art. 27 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta regulacji art. 26 ust. 1 tej ustawy.
Ochrona dokumentacji medycznej jest zapewniona przez obowiązek podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych pozostawienia kopii lub pełnego odpisu wykonanej dokumentacji. Przyjęcie wykładni, że tylko dla innych celów dopuszczalne jest wydanie oryginału dokumentacji jest nie do przyjęcia. Pierwszeństwo ma prawo podmiotowe pacjenta do ochrony zdrowia, zaliczane do praw podstawowych (art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa oraz funkcjonalna w zaskarżonym wyroku nie jest prawidłowa, godząc w reguły przyjętego zakazu interpretacji w oderwaniu od całości regulacji ustawowej i całego systemu, a zwłaszcza uwzględniania standardów prawnych wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
