Czy można pociągnąć sędziego do odpowiedzialn

Dwa główne pytania:

1. Jest możliwe (na podstawie tego, co przedstawiam) uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji?
2. Czy można w sprawie pociągnąć do odpowiedzialności dyscyplinarnej Sędziego Sądu Rejonowego i Przewodniczącego Wydziału Karnego i jak skutecznie to można zrobić?


Nie mam obrońcy, w sprawie broniłem się sam, korzystając z kodeksów z objaśnieniami i informacji powszechnie znanych i ogólnie dostępnych.
Jestem wykształciuchem, nie kończyłem prawa, na pomoc prawniczą nie mogłem liczyć.
Sprawa wydawała się prosta...

1 16 maja 2006 r. wydany został WYROK NAKAZOWY

2. 31 maja 2006 r. złożony został SPRZECIW od wyroku nakazowego z dnia 16 maja 2006 r., wraz z wnioskiem o przekazanie sprawy Prokuratorowi Rejonowemu w celu uzupełnienia śledztwa

3. W listopadzie 2006 r. otrzymałem WEZWANIE do stawiennictwa w charakterze oskarżonego na rozprawę główną w dniu 22 grudnia 2006 r. w Sądzie Rejonowym

4. 3 grudnia 2006 r. złożyłem pisemne ZAŻALENIE na zawiadomienie o rozprawie głównej Sądu Rejonowego z dnia 22 listopada 2006 r., i pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przekazanie sprawy Prokuratorowi Rejonowemu w celu uzupełnienia śledztwa z dnia 31 maja 2006 r.

5. Do dnia 22 grudnia 2006 r., nie otrzymałem odpowiedzi na pisma w przedmiocie WNIOSKU o przekazanie sprawy Prokuratorowi Rejonowemu w celu uzupełnienia śledztwa z dnia 31 maja 2006 r. od Sądu Rejonowego

6. 22 grudnia 2006 r. telefonowałem do Sądu Rejonowego w celu rozmowy z Przewodniczącym Wydziału lub Sędzią prowadzącym sprawę. Kobieta pracująca w sekretariacie, poinformowała mnie, że taka rozmowa jest niemożliwa. Przekazałem w/w Pani ustne usprawiedliwienie swojej nieobecności w dniu 22 grudnia 2006 r. na rozprawie głównej. Pani poinformowała mnie, że sporządziła notatkę i przekaże ją Sędziemu prowadzącemu sprawę.
W tym samym dniu wysłałem listownie USPRAWIEDLIWIENIE nieobecności dnia 22 grudnia 2006 r., w takiej samej treści jak przekazane ustnie usprawiedliwienie nieobecności w/w Pani pracującej w sekretariacie Wydziału Sądu Rejonowego

Treść usprawiedliwienia z dnia 22 grudnia 2006 r.:
Niezauważano w ramach wstępnej kontroli oskarżenia i nieskierowano sprawy na posiedzenie, o co prosiłem we SPRZECIWIE od wyroku nakazowego z dnia 16 maja 2006 r., wraz z wnioskiem o przekazanie sprawy Prokuratorowi Rejonowemu w celu uzupełnienia śledztwa
wobec którego Prezes Sądu (Przewodniczący Wydziału) winien skierować sprawę na posiedzenie w trybie art. 339 § 3 pkt 4 kpk niezwłocznie po wpłynięciu aktu oskarżenia do sądu.
Jest to zasadne z orzecznictwem Sądu Najwyższego uchwała z dnia 25 lutego 1999 r. I KZP 36/98 „Podstawą prawną zwrotu przez sąd sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego - jest przepis art. 345 kpk zarówno wówczas, gdy postanowienie o przekazaniu sprawy zapada w wyniku inicjatywy prezesa sądu w ramach wstępnej kontroli oskarżenia, jak i wtedy, gdy braki zostały ujawnione po doręczeniu oskarżonemu aktu oskarżenia i wyznaczeniu rozprawy, ale przed jej rozpoczęciem art. 339 § 3 pkt 4 kpk…”

W dniu 03 grudnia 2006 r. złożyłem ZAŻALENIE na zawiadomienie o rozprawie głównej Sądu Rejonowego i pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przekazanie sprawy Prokuratorowi Rejonowemu w celu uzupełnienia śledztwa z dnia 31 maja 2006 r.
Do dnia dzisiejszego nie otrzymałem odpowiedzi na w/w pisma (22 grudnia 2006 r).

7. 22 grudnia 2006 r. Sąd Rejoniwy, Protokół Rozprawy Głównej
Wywołano sprawę o godz. 13.15
Oskarżony nie stawił się wezwany prawidłowo. Jak wynika z zapisku urzędowego sporządzonego w dniu dzisiejszym oskarżony powiadomił telefonicznie, iż nie może stawić się na dzisiejszy termin rozprawy i wnosi o odroczenie rozprawy.
Sąd postanowił:
Uwzględnić wniosek oskarżonego celem zapewnienia obecności oskarżonego... rozprawę odroczyć na termin z urzędu.
Rozprawę zamknięto o godz. 13.20

8. 4 stycznia 2007 r., Sąd Rejonowy wydał POSTANOWIENIE
I. Nie uwzględnia się wniosku oskarżonego o przekazanie sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia dochodzenia,
II. Zmienia się tryb postępowania i sprawę rozpoznać należy w trybie zwyczajnym.
Uzasadnienie
„Zgodnie z przepisem art. 345 kpk. Sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia, jeżeli akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania…. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu takie przesłanki nie zaistniały …”
oraz
„Uwzględniając fakt odroczenia rozprawy w trybie uproszczonym zgodnie z przepisem art. 484 § 2 kpk orzeczono w punkcie II o zmianie trybu postępowania na zwyczajny.”
POUCZENIE
Powyższe postanowienie zawarte w punkcie I i II nie podlegają zaskarżeniu.
--------------------------------------------
(Sąd Rejonowy wydał POSTANOWIENIE bez udziału stron.)

9. 15 stycznia 2007 r., złożyłem do Sądu Dysciplinarnego za pośednictwem Sądu Rejonoego SKARGĘ na oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu przez Sędziego Sądu Rejonowego i Przewodniczącego Wydziału Karnego dla Sądu Rejonowego.

10. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 31 stycznia 2007 r., od Sądu Okręgowego
„ w sprawie... – nie stwierdzam podstaw do podejmowania działań w zakresie nadzoru administracyjnego.., należy podkreślić, iż zwłoka w rozpoznaniu wniosku o przekazanie sprawy Prokuratorowi Rejonowemu, wynikła z usprawiedliwionej nieobecności Pana na rozprawie głównej w dniu 22 grudnia 2006 r., gdzie ten wniosek miał być rozpoznany.”

11. 9 lutego 2007 r., złożyłem do Sądu Okręgowego SKARGĘ na obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu przez Sędziego Wizytatora
wraz z WNIOSKIEM
o przekazanie akt sprawy dotyczących SKARGAI na oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu przez Sędziego Sądu Rejonowego i Przewodniczącego Wydziału Karnego dla Sądu Rejonowego dla właściwego miejscowo
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego

12. W odpowiedzi w piśmie z dnia 20 lutego 2007 r., Sąd Okręgowy stwierdza, że:
"... złożył Pan wniosek o zwrot sprawy prokuratorowi rejonowemu w trybie art. 345§1 k.p.k.
Zgodzić należy się, mając na uwadze treść art. 339§ 4 k.p.k., iż przed wyznaczeniem terminu rozprawy na dzień 22.12.2006r. sprawa winna zostać skierowana na posiedzenie celem rozpoznania wniosku o jej zwrot prokuratorowi rejonowemu.
Uczyniono to na posiedzeniu dniu 4.01.2007r. wydając postanowienie o nieuwzględnieniu złożonego wniosku… chociaż takie rozpoznanie wniosku naruszyło przepis 339 k.p.k. to wniosek Pana rozpoznano jeszcze przed rozpoczęciem przewodu sądowego i uchybienie nie miało wpływu na merytoryczną ocenę zasadności tego wniosku…"

13. 3 marca 2007 r. złożyłem ZAŻALENIE na nadzór nad działalnością administracyjną sądu
wraz z WNIOSKIEM
o przekazanie akt sprawy właściwemu miejscowo zastępcy rzecznika dyscyplinarnego

14. W odpowiedzi z dnia 20 marca 2007 r., Sąd Okręgowy stwierdza: "...odpowiedzi na zawarte w nim zarzuty udzielono już Panu w dniu 20.02.2007r…, uchybienie to może stanowić ewentualny zarzut naruszenia przepisów postępowania w przypadku apelacji…”


Proszę o pomoc w tej sprawie.
W Sądzie Rejonowym zapadł wyrok skazujący w mojej sprawie, złożyłem Apelację i czekam na Rozprawę Apelacyjną.


Pytania:

1. Czy sprawa została prowadzona zgodnie z literą prawa?
2. Jest możliwe (na podstawie tego, co przedstawiłem, jeżeli są uchybienia w sprawie) uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji?
3. Czy można w sprawie pociągnąć do odpowiedzialności dyscyplinarnej Sędziego Sądu Rejonowego i Przewodniczącego Wydziału Karnego i jak skutecznie to można zrobić?

Chcę zarzucić Sędziemu Sądu Rejonowego i Przewodniczącemu Wydziału Karnego

Sędziemu Sądu Rejonowego zarzucam, że: zawiniony, celowy i w sposób jednoznaczny przez naruszenie podstawowych zasad wykładni i stosowania prawa, co spowodowało znaczące, niekorzystne skutki z punktu widzenia przebiegu postępowania spowodował na mocy art. 438 pkt 1 kpk obrazę prawa materialnego, art. 438 pkt 2 kpk obrazę przepisów postępowania, przez co popełnił oczywistą i rażącą obrazą przepisów prawa.

Przewodniczącemu Wydziału Karnego dla Sądu Rejonowego zarzucam, że: poprzez zaniechanie działań należących do wstępnej kontroli aktu oskarżenia spowodował na mocy art. 438 pkt 2 kpk obrazę przepisów postępowania, przez co popełnił oczywistą i rażącą obrazą przepisów prawa.

Swoje stanowisko w sprawie opierałem na poniższych twierdzeniach:

Zwrot Sprawy Prokuratorowi

W POSTANOWIENIU Sądu Rejonowego z dnia 4 stycznia 2007 r., błędna jest podstawa prawna zwrotu sprawy prokuratorowi art. 345 kpk usytuowany jest rozdziale 40 odnoszącym się do wstępnej kontroli aktu oskarżenia.
Zwrot sprawy w toku przewodu sądowego (w dniu 22 grudnia 2006 r., odbyła się rozprawa główna) możliwy jedynie wyjątkowo, gdy istotne braki tego postępowania ujawnią się dopiero w toku rozprawy na podstawie art. 397 § 1 kpk i jest obwarowane wymogiem, że usunięcie przez sąd owych „istotnych braków” uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym terminie.
Nie składałem wniosku o przekazanie sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia w toku przewodu sądowego (wniosek taki został złożony w dniu 31 maja 2006 r.), Sędzia Sądu Rejonowego stwierdza w POSTANOWIENIENIU z dnia 4 styczniu 2007 r., że POSTANOWIENIE wszczęte zostało na wniosek oskarżonego o przekazanie sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia dochodzenia.

Orzecznictwo Sądu Najwyższego uchwała z dnia 25 lutego 1999 r. I KZP 36/98 „Podstawą prawną zwrotu przez sąd sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego - jest przepis art. 345 kpk zarówno wówczas, gdy postanowienie o przekazaniu sprawy zapada w wyniku inicjatywy prezesa sądu w ramach wstępnej kontroli oskarżenia, jak i wtedy, gdy braki zostały ujawnione po doręczeniu oskarżonemu aktu oskarżenia i wyznaczeniu rozprawy, ale przed jej rozpoczęciem art. 339 § 3 pkt 4 kpk…”

Uzasadnienie

„…w kodeksie postępowania karnego z 1997 r. instytucję przekazania sprawy przez sąd prokuratorowi do uzupełnienia postępowania przygotowawczego normują:
- przepis art. 345 - usytuowany w rozdziale 40 noszącym tytuł „Wstępna kontrola oskarżenia”,
- przepis art. 397 - umieszczony w rozdziale 45 zatytułowanym „Przewód sądowy”.
Ze sformułowań normatywnych wynika, że ustawodawca w ramach drogi procesowej na plan pierwszy wysunął możliwość zwrotu sprawy w fazie wstępnej kontroli oskarżenia (rozdz. 40), zaś w przewodzie sądowym jedynie wyjątkowo (rozdz. 45), gdy istotne braki postępowania przygotowawczego ujawnią się dopiero w toku rozprawy. Jednocześnie skorzystanie z tej drugiej możliwości obwarowano wymogiem, że usunięcie przez sąd owych „istotnych braków” uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym terminie. Podkreślić nadto należy, że przepis art. 345 kpk wyraźnie akcentuje zwłaszcza potrzebę poszukiwania dowodów jako podstawy zwrotu.
Odnosząc się do problematyki zwrotu sprawy prokuratorowi przed rozpoczęciem przewodu sądowego, przypomnieć należy, że pod rządami kpk z 1969 r. Sąd Najwyższy uznał, że „przepis art. 299 § 1 pkt 2 kpk nie określa, w jakiej fazie przed rozprawą główną może nastąpić zwrot sprawy do uzupełnienia śledztwa, wobec czego należy uznać, że taki zwrot sprawy może nastąpić również nawet po wyznaczeniu rozprawy głównej i zawiadomieniu stron o terminie tej rozprawy” (postanowienie SN z 11 stycznia 1980 r. III KZ 208/79 OSNKW 1980/4 poz. 39).

Brak podstaw, aby powyższy pogląd musiał ulec rewizji w świetle przepisu art. 345 kpk z 1997 r. Z faktu, że nowa ustawa procesowa przyjęła inną systematykę przepisów niż kpk z 1969 r., umieszczając przepis o zwrocie w rozdziale 40 zatytułowanym „Wstępna kontrola oskarżenia”, a przepisy regulujące wyznaczenie rozprawy głównej w odrębnym rozdziale 41 zatytułowanym „Przygotowanie do rozprawy głównej” - nie wynika jeszcze, że zwrot sprawy ograniczony został tylko do fazy po doręczeniu oskarżonemu aktu oskarżenia (art. 338 § 1 kpk). Jak trafnie zauważa w swoim wniosku Prokuratura Krajowa, oparcie się wyłącznie na wykładni systemowej prowadzi do irracjonalnych wniosków. Niezauważenie istotnych braków przez prezesa sądu w ramach wstępnej kontroli oskarżenia i nieskierowanie sprawy na posiedzenie w celu rozstrzygnięcia kwestii przekazania sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia, a ujawnienie braków po doręczeniu oskarżonemu zawiadomienia o terminie rozprawy, nakazywałoby - w celu wydania postanowienia o zwrocie sprawy prokuratorowi - rozpoczęcie rozprawy po to tylko, by uczynić zadość warunkom określonym w art. 397 § 1 kpk. Niedopuszczalność podjęcia decyzji o zwrocie sprawy prokuratorowi w stadium przygotowania do rozprawy oznaczałaby jedynie niepotrzebne przedłużenie postępowania oraz zwiększenie kosztów społecznych w sytuacji, gdy już przed rozprawą widoczne są poważne luki w materiale dowodowym, które mogą być usunięte przez uzupełnienie śledztwa lub dochodzenia. Wykładnia nakazująca rozpoczynanie rozprawy po to tylko, by zwrócić sprawę prokuratorowi, grzeszyłaby zbędnym formalizmem.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy przyjął, że podstawą prawną zwrotu przez sąd sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego - jest przepis art. 345 kpk zarówno wówczas, gdy postanowienie o przekazaniu sprawy zapada w wyniku inicjatywy prezesa sądu w ramach wstępnej kontroli oskarżenia, jak i wtedy, gdy braki zostały ujawnione po doręczeniu oskarżonemu aktu oskarżenia i wyznaczeniu rozprawy, ale przed jej rozpoczęciem (art. 339 § 3 pkt 4 kpk).”


Za chwilę rozpoczęcia rozprawy uważa się wywołanie sprawy.

Wywołanie sprawy - obwieścić, ogłosić, oznajmić dookoła publicznie.

Art. 381 określa początek rozprawy oraz normuje metodykę rozpoczęcia rozprawy i podaje obowiązkowe czynności składające się na rozpoczęcie rozprawy.

Rozpoczęcie rozprawy głównej oznacza zarówno wywołanie sprawy (art. 381), jak również fazę postępowania pomiędzy wywołaniem sprawy i rozpoczęciem przewodu sądowego (art. 385 § 1).

Jak się to wywołanie będzie odbywało, jest to kwestia zarządzeń przewodniczącego, względnie instrukcji (...). Kto się niezwłocznie po wywołaniu zgłosi, tego należy uznać za obecnego w chwili rozpoczęcia rozprawy, kto się zgłosi dopiero później, ten w chwili rozpoczęcia nie był obecny.
Najbliższą czynnością po wywołaniu sprawy jest sprawdzenie, czy wszyscy wezwani są obecni, a więc czy rozprawa może się odbyć.

Rozprawa po rozpoczęciu powinna być odroczona z powodu niestawiennictwa oskarżyciela publicznego i oskarżonego. W trybie uproszczonym ich obecność nie jest obowiązkowa (art. 477 i 479 § 1). Nieobecność oskarżonego może nie tamować rozpoczętej rozprawy także w wypadkach wskazanych w art. 377 § 1 i 3 oraz art. 376 § 3. Należy odroczyć w razie niestawiennictwa obrońcy, choćby był on prawidłowo powiadomiony.

Wywołanie sprawy polega na publicznym ogłoszeniu (w sali i przed salą rozpraw) o przystąpieniu do rozpoznania danej sprawy. W tej fazie sąd sprawdza stawiennictwo osób wezwanych, a także czy nie występują przeszkody (faktyczne, np. określone w art. 22 lub prawne przewidziane w art. 17, stanowiące przeszkody procesowe). W razie niestawiennictwa osób wezwanych i zawiadomionych należy sprawdzić prawidłowość doręczenia wezwań i zawiadomień, gdyż ma to istotne znaczenie dla dalszych decyzji przewodniczącego i sądu.


Pozdrawiam!