Z
zaza2
Stały bywalec
- Dołączył
- 08.2007
- Odpowiedzi
- 664
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
Zdaniem zespołu przygotowującego zadanie egzaminacyjne z zakresu prawa cywilnego, sprawa ma charakter ocenny. W materiale dowodowym można znaleźć argumenty przemawiające zarówno za tym, że doszło do sporządzenia ważnego testamentu ustnego (lub zapisu), jak i argumenty przeciwne.
Mając jednak na uwadze, że zadanie egzaminacyjne polega na sporządzeniu pisma procesowego w imieniu uczestnika postępowania, a więc w jego interesie, egzaminowany winien sporządzić apelację, eksponując argumenty przemawiające na korzyść mocodawcy.
W szczególności apelacja winna kwestionować:
ocenę materiału dowodowego w zakresie zeznań świadków, co do świadomości świadków w chwili wyrażania woli przez spadkodawczynię, że uczestniczyli oni
w sporządzeniu testamentu, jako warunku uznania, że byli świadkami rozrządzenia majątkiem na wypadek śmierci (art. 233 §1 kpc),
ocenę ustawowej przesłanki sporządzenia testamentu ustnego - obawy rychłej śmierci (art. 952 kc),
ocenę przyjmującą, że oświadczenie złożone przez spadkodawczynię nie stanowiło rozrządzenia majątkiem na wypadek śmierci (art. 941 kc).
Nadto w apelacji winien znaleźć się wywód uzasadniający, że oświadczenie spadkodawczyni, któremu nadała ona w swej wypowiedzi formę właściwą dla „zapisu” („mieszkanie ma być Tomka”), było rozrządzeniem majątkiem na wypadek śmierci
(art. 959 i art. 961 kc).
Konkludując, autor apelacji winien dążyć do wykazania, że ziściły się wszystkie przesłanki dziedziczenia na podstawie testamentu ustnego oraz do wykazania,
że rozrządzenie spadkodawczyni wyrażone w formie właściwej dla zapisu w rzeczywistości zapisem nie było.
Zdaniem zespołu, sporządzenie jednak przez egzaminowanego dobrze umotywowanej opinii o niecelowości wywodzenia apelacji nie dyskwalifikuje pracy.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
Zdaniem zespołu, w przypadku zadania pisemnego z zakresu prawa administracyjnego, zasadne jest sporządzenie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przy ocenie prac egzaminatorzy winni zwrócić uwagę
na następujące problemy:
1. Termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sochaczewskiego winien być liczony od dnia 5 października 2009 r., a nie od dnia 1 października 2009 r., jak to przyjął Wojewoda (art. 129 § 2 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa). W konsekwencji Wojewoda błędnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
2. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego winien być podniesiony zarzut naruszenia przepisu art. 134 kpa i ewentualnie przepisów postępowania
- art. 7 i 77 kpa.
3. Skarga winna być sporządzona do dnia 25 listopada 2009 r. i adresowana
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego.
4. W skardze winny być określone strony postępowania: skarżący - Jan Kowalski reprezentowany przez adwokata Adama Wiśniewskiego oraz organ - Wojewoda Mazowiecki.
5. Przedmiotem zaskarżenia winno być postanowienie Wojewody Mazowieckiego.
6. W skardze powinna być wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia
lub wskazanie, że skarga podlega wpisowi stałemu. W tej sprawie wymagane jest uiszczenie wpisu stałego w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozp.), uiszczony
w sposób art. 219 ppsa.
7. Skarga powinna zawierać wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
8. W uzasadnieniu zarzutów skargi należy powołać art. 40 § 2 kpa i bogate orzecznictwo i piśmiennictwo.
9. Do skargi powinny być dołączone załączniki, tj: odpis skargi, pełnomocnictwo, dowód uiszczenia opłaty sądowej od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
1. Osoba przystępująca do egzaminu winna wykazać się umiejętnością formułowania umów oraz praktycznego operowania terminologią prawniczą.
2. Sporządzenie projektu umowy będzie również sprawdzianem wiedzy z zakresu przepisów o spółce cywilnej (art. 860 do art. 875 kc).
3. Zdający winni przedstawić swe własne propozycje odnoszące się do brakujących elementów stanu faktycznego. Sposób wywiązania się z tego zadania będzie również miernikiem posiadanej wiedzy. Odnosi się to do:
sformułowania wspólnego celu gospodarczego,
przedstawienia sposobu działania,
opisania sposobu wniesienia wkładów oraz elementów majątku wspólnego
(nie każdy wkład tworzy majątek wspólny, skład majątku wspólnego może ulegać zmianom),
przedstawienia zasad, według których wspólnicy będą prowadzili sprawy spółki oraz reprezentowali ją,
zaprojektowania reguł podziału zysków oraz strat,
czasu trwania spółki,
przyczyn rozwiązania spółki.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
Zdaniem zespołu, w przypadku zadania pisemnego z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Przy ocenie prac egzaminatorzy winni, jak się wydaje, zwrócić uwagę na następujące problemy:
1. Błędnie Sąd Okręgowy uznał, że oskarżony wyczerpał swoim postępowaniem znamiona przestępstw opisanych w art. 278 § 5 k.k.
i art. 276 k.k. Z materiału dowodowego, którym dysponował Sąd, zdaje się jasno wynikać, że oskarżony był zainteresowany wyłącznie kradzieżą pieniędzy. Nie miał zamiaru dokonać zaboru karty bankomatowej
i prawa jazdy. Jego wyjaśnienia w tym względzie potwierdza to,
że dokumenty te de facto zwrócił pokrzywdzonej tuż po tym, gdy zorientował się, że w portfelu nie ma pieniędzy. Brak jest więc podstaw
do przyjęcia, że oskarżony wyczerpał swoim postępowaniem znamiona przestępstw opisanych w art. 278 § 5 k.k. i art. 276 k.k. Za trafnością tego stanowiska przemawiają też poglądy wyrażane w orzecznictwie
i piśmiennictwie na gruncie podobnych stanów faktycznych. Zdający, którzy sporządzają pracę jako obrońcy, winni, z korzyścią dla oskarżonego,
te poglądy wykorzystać. Odrywając się nawet od powyższych wywodów, należy podkreślić, że art. 280 § 2 k.k. nie pozostaje w zbiegu kumulatywnym z art. 278 § 5 k.k. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, zastosowanie reguł wyłączających wielość ocen pozwala na pominięcie w kwalifikacji
art. 278 § 5 k.k.
2. Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art. 391 k.p.k., ponieważ nie odczytał pokrzywdzonej jej zeznań z postępowania przygotowawczego w części dotyczącej okoliczności, w jakich doszło do powstania rany ciętej na palcu lewej ręki. W tym zakresie pokrzywdzona złożyła na rozprawie zgoła odmienne zeznania w porównaniu do tych, które złożyła przed prokuratorem. W tej sytuacji należało odczytać te ostatnie zeznania i wezwać ją do wyjaśnienia zaistniałych sprzeczności. Gdyby bowiem uznać za wiarygodne jej zeznania z postępowania przygotowawczego, to brak byłoby podstaw
do przyjęcia, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 k.k., a wręcz przeciwnie, z relacji tej wynika,
iż nie miał on zamiaru spowodowania u niej przedmiotowego obrażenia ciała. Zaznaczyć trzeba, że zeznania pokrzywdzonej złożone przed prokuratorem pokrywają się w pełni z wyjaśnieniami oskarżonego.
3. Przyjmując, że celem działania oskarżonego było tylko uzyskanie pieniędzy, a nie innych przedmiotów, na co, jak już wspomniano, zdają się wskazywać zebrane dowody (zwrócił pokrzywdzonej nie tylko prawo jazdy i kartę bankomatową, ale i sam portfel, w którym te przedmioty się znajdowały), zasadne byłoby wywodzenie przez zdających (działających jako obrońcy),
że rozbój został popełniony w formie stadialnej usiłowania i to nieudolnego. Postawienie takiego zarzutu byłoby zgodne z prezentowanym od dłuższego czasu przez Sąd Najwyższy, w podobnych stanach faktycznych, subiektywistycznym ujęciem przesłanki „braku przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego”. Skoro oskarżonego interesowały wyłącznie pieniądze, a pokrzywdzona ich nie miała przy sobie, to dokonanie rozboju było niemożliwe i zasadnym byłoby przyjęcie usiłowania nieudolnego. Takie ujęcie instytucji zawartej w art. 13 § 2 k.k., prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, winno być wykorzystane przez zdających.
4. Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art. 86 § 1 k.k., ponieważ orzekł karę łączną w rozmiarze przekraczającym sumę kar jednostkowych.
5. Sąd nie zaliczył oskarżonemu na poczet kary okresu tymczasowego aresztowania, a na poczet zakazu okresu zatrzymania prawa jazdy, mimo
że art. 63 § 1 i 2 k.k. obliguje do dokonania stosownych zaliczeń. Wprawdzie, zgodnie z art. 420 k.p.k., sąd takie zaliczenia może dokonać na posiedzeniu, ale nie ma też żadnych przeszkód do podniesienia w tym kierunku zarzutów w apelacji, co rzecz jasna wskazywałoby
na dostrzeżenie przez zdających problemu i wykazanie się wiedzą.
6. Sąd Okręgowy dopuścił się też obrazy art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy
o opłatach w sprawach karnych, ponieważ wymierzył oskarżonemu zbyt wysoką opłatę.
7. Zdający mogą też podnieść zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonemu. Ocena takich zarzutów winna odbywać się przez pryzmat siły argumentów i zborności wywodów zdających.
Zdaniem zespołu przygotowującego zadanie egzaminacyjne z zakresu prawa cywilnego, sprawa ma charakter ocenny. W materiale dowodowym można znaleźć argumenty przemawiające zarówno za tym, że doszło do sporządzenia ważnego testamentu ustnego (lub zapisu), jak i argumenty przeciwne.
Mając jednak na uwadze, że zadanie egzaminacyjne polega na sporządzeniu pisma procesowego w imieniu uczestnika postępowania, a więc w jego interesie, egzaminowany winien sporządzić apelację, eksponując argumenty przemawiające na korzyść mocodawcy.
W szczególności apelacja winna kwestionować:
ocenę materiału dowodowego w zakresie zeznań świadków, co do świadomości świadków w chwili wyrażania woli przez spadkodawczynię, że uczestniczyli oni
w sporządzeniu testamentu, jako warunku uznania, że byli świadkami rozrządzenia majątkiem na wypadek śmierci (art. 233 §1 kpc),
ocenę ustawowej przesłanki sporządzenia testamentu ustnego - obawy rychłej śmierci (art. 952 kc),
ocenę przyjmującą, że oświadczenie złożone przez spadkodawczynię nie stanowiło rozrządzenia majątkiem na wypadek śmierci (art. 941 kc).
Nadto w apelacji winien znaleźć się wywód uzasadniający, że oświadczenie spadkodawczyni, któremu nadała ona w swej wypowiedzi formę właściwą dla „zapisu” („mieszkanie ma być Tomka”), było rozrządzeniem majątkiem na wypadek śmierci
(art. 959 i art. 961 kc).
Konkludując, autor apelacji winien dążyć do wykazania, że ziściły się wszystkie przesłanki dziedziczenia na podstawie testamentu ustnego oraz do wykazania,
że rozrządzenie spadkodawczyni wyrażone w formie właściwej dla zapisu w rzeczywistości zapisem nie było.
Zdaniem zespołu, sporządzenie jednak przez egzaminowanego dobrze umotywowanej opinii o niecelowości wywodzenia apelacji nie dyskwalifikuje pracy.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
Zdaniem zespołu, w przypadku zadania pisemnego z zakresu prawa administracyjnego, zasadne jest sporządzenie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przy ocenie prac egzaminatorzy winni zwrócić uwagę
na następujące problemy:
1. Termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sochaczewskiego winien być liczony od dnia 5 października 2009 r., a nie od dnia 1 października 2009 r., jak to przyjął Wojewoda (art. 129 § 2 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa). W konsekwencji Wojewoda błędnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
2. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego winien być podniesiony zarzut naruszenia przepisu art. 134 kpa i ewentualnie przepisów postępowania
- art. 7 i 77 kpa.
3. Skarga winna być sporządzona do dnia 25 listopada 2009 r. i adresowana
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego.
4. W skardze winny być określone strony postępowania: skarżący - Jan Kowalski reprezentowany przez adwokata Adama Wiśniewskiego oraz organ - Wojewoda Mazowiecki.
5. Przedmiotem zaskarżenia winno być postanowienie Wojewody Mazowieckiego.
6. W skardze powinna być wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia
lub wskazanie, że skarga podlega wpisowi stałemu. W tej sprawie wymagane jest uiszczenie wpisu stałego w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozp.), uiszczony
w sposób art. 219 ppsa.
7. Skarga powinna zawierać wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
8. W uzasadnieniu zarzutów skargi należy powołać art. 40 § 2 kpa i bogate orzecznictwo i piśmiennictwo.
9. Do skargi powinny być dołączone załączniki, tj: odpis skargi, pełnomocnictwo, dowód uiszczenia opłaty sądowej od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
1. Osoba przystępująca do egzaminu winna wykazać się umiejętnością formułowania umów oraz praktycznego operowania terminologią prawniczą.
2. Sporządzenie projektu umowy będzie również sprawdzianem wiedzy z zakresu przepisów o spółce cywilnej (art. 860 do art. 875 kc).
3. Zdający winni przedstawić swe własne propozycje odnoszące się do brakujących elementów stanu faktycznego. Sposób wywiązania się z tego zadania będzie również miernikiem posiadanej wiedzy. Odnosi się to do:
sformułowania wspólnego celu gospodarczego,
przedstawienia sposobu działania,
opisania sposobu wniesienia wkładów oraz elementów majątku wspólnego
(nie każdy wkład tworzy majątek wspólny, skład majątku wspólnego może ulegać zmianom),
przedstawienia zasad, według których wspólnicy będą prowadzili sprawy spółki oraz reprezentowali ją,
zaprojektowania reguł podziału zysków oraz strat,
czasu trwania spółki,
przyczyn rozwiązania spółki.
OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ
Zdaniem zespołu, w przypadku zadania pisemnego z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Przy ocenie prac egzaminatorzy winni, jak się wydaje, zwrócić uwagę na następujące problemy:
1. Błędnie Sąd Okręgowy uznał, że oskarżony wyczerpał swoim postępowaniem znamiona przestępstw opisanych w art. 278 § 5 k.k.
i art. 276 k.k. Z materiału dowodowego, którym dysponował Sąd, zdaje się jasno wynikać, że oskarżony był zainteresowany wyłącznie kradzieżą pieniędzy. Nie miał zamiaru dokonać zaboru karty bankomatowej
i prawa jazdy. Jego wyjaśnienia w tym względzie potwierdza to,
że dokumenty te de facto zwrócił pokrzywdzonej tuż po tym, gdy zorientował się, że w portfelu nie ma pieniędzy. Brak jest więc podstaw
do przyjęcia, że oskarżony wyczerpał swoim postępowaniem znamiona przestępstw opisanych w art. 278 § 5 k.k. i art. 276 k.k. Za trafnością tego stanowiska przemawiają też poglądy wyrażane w orzecznictwie
i piśmiennictwie na gruncie podobnych stanów faktycznych. Zdający, którzy sporządzają pracę jako obrońcy, winni, z korzyścią dla oskarżonego,
te poglądy wykorzystać. Odrywając się nawet od powyższych wywodów, należy podkreślić, że art. 280 § 2 k.k. nie pozostaje w zbiegu kumulatywnym z art. 278 § 5 k.k. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, zastosowanie reguł wyłączających wielość ocen pozwala na pominięcie w kwalifikacji
art. 278 § 5 k.k.
2. Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art. 391 k.p.k., ponieważ nie odczytał pokrzywdzonej jej zeznań z postępowania przygotowawczego w części dotyczącej okoliczności, w jakich doszło do powstania rany ciętej na palcu lewej ręki. W tym zakresie pokrzywdzona złożyła na rozprawie zgoła odmienne zeznania w porównaniu do tych, które złożyła przed prokuratorem. W tej sytuacji należało odczytać te ostatnie zeznania i wezwać ją do wyjaśnienia zaistniałych sprzeczności. Gdyby bowiem uznać za wiarygodne jej zeznania z postępowania przygotowawczego, to brak byłoby podstaw
do przyjęcia, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 k.k., a wręcz przeciwnie, z relacji tej wynika,
iż nie miał on zamiaru spowodowania u niej przedmiotowego obrażenia ciała. Zaznaczyć trzeba, że zeznania pokrzywdzonej złożone przed prokuratorem pokrywają się w pełni z wyjaśnieniami oskarżonego.
3. Przyjmując, że celem działania oskarżonego było tylko uzyskanie pieniędzy, a nie innych przedmiotów, na co, jak już wspomniano, zdają się wskazywać zebrane dowody (zwrócił pokrzywdzonej nie tylko prawo jazdy i kartę bankomatową, ale i sam portfel, w którym te przedmioty się znajdowały), zasadne byłoby wywodzenie przez zdających (działających jako obrońcy),
że rozbój został popełniony w formie stadialnej usiłowania i to nieudolnego. Postawienie takiego zarzutu byłoby zgodne z prezentowanym od dłuższego czasu przez Sąd Najwyższy, w podobnych stanach faktycznych, subiektywistycznym ujęciem przesłanki „braku przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego”. Skoro oskarżonego interesowały wyłącznie pieniądze, a pokrzywdzona ich nie miała przy sobie, to dokonanie rozboju było niemożliwe i zasadnym byłoby przyjęcie usiłowania nieudolnego. Takie ujęcie instytucji zawartej w art. 13 § 2 k.k., prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, winno być wykorzystane przez zdających.
4. Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art. 86 § 1 k.k., ponieważ orzekł karę łączną w rozmiarze przekraczającym sumę kar jednostkowych.
5. Sąd nie zaliczył oskarżonemu na poczet kary okresu tymczasowego aresztowania, a na poczet zakazu okresu zatrzymania prawa jazdy, mimo
że art. 63 § 1 i 2 k.k. obliguje do dokonania stosownych zaliczeń. Wprawdzie, zgodnie z art. 420 k.p.k., sąd takie zaliczenia może dokonać na posiedzeniu, ale nie ma też żadnych przeszkód do podniesienia w tym kierunku zarzutów w apelacji, co rzecz jasna wskazywałoby
na dostrzeżenie przez zdających problemu i wykazanie się wiedzą.
6. Sąd Okręgowy dopuścił się też obrazy art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy
o opłatach w sprawach karnych, ponieważ wymierzył oskarżonemu zbyt wysoką opłatę.
7. Zdający mogą też podnieść zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonemu. Ocena takich zarzutów winna odbywać się przez pryzmat siły argumentów i zborności wywodów zdających.
Jest jeszcze sprawiedliwość na tym świecie. Zatem po majowym weekendzie drepczę do rady i składam niezbędne dokumenty o wpis.
Mam prośbę czy mógłbys napisać z jakiej czesci egzmainu miales niedostateczy i co mniej wiecej napisala Komsja II stopnia. Ja tez czekam na wynik odwolania. Moze podałbys numer telefonu na pryw.emial ( 