Fotoradary - c.d. c.d.

wachmistrz napisał:

mozesz odpisać jak w załaczniku i tylko to powtarzać w kółko nawet przd sadem pod warunkiem ze wizerunek kierowcy jest niewyraźny, lub fotka zrobiona od tylca

Kliknij, aby rozszerzyć...

Dziekuje. Mocna odpowiedz Chyba jeszcze nikt jej nie probowal.

Kolejny sąd uznaje że SM nie ma prawa używać fotoradarów na słupach

http://orzeczenia.szczecin.so.gov.pl/content/$N/155515000002006_IV_Ka_000206_2013_Uz_2013-03-14_001

Dalsza korespondencja z GITD.

Przeczytałem wątek i znalazłem odniesienie do nowego rozporządzenia z maja dotyczącego udostępniania zdjęć przez GITD.

Moje wykroczenie miało miejsce na początku marca 2013 (nie było rozporządzenia). Poniżej moja odpowiedź wysłana do GITD po otrzymaniu standardowych druków oświadczeń --- zdjęcia nie było.

W rezultacie dostałem z GITD pismo jak niżej, datowane 27-05-2013 (dwa dni przed wejściem rozporządzenia w życie) oraz ponownie standardowe druki oświadczeń z objaśnieniami:

Pismo wysłano 01-08-2013 tj. już po wejściu rozporządzenia w życie.
Do sądu mam 200 km.

Proszę o opinie i pomoc :

1. Jak korespondować dalej z GTID?
Przychodzi mi do głowy odpowiedź w duchu "informuję, że wszelkich wyjaśnień w sprawie już udzieliłem w piśmie z dnia...." A może należy waszym zdaniem dodać jakiś nowy wątek --- np. w międzyczasie wyszło rozporządzenie dotyczące udostępniania zdjęć. Weszło w życie 29 maja tj. 2 dni przed odpowiedzią GITD (ale kilka dni przed jej wysłaniem). Nie kłamią zatem jeszcze, gdy piszą że "w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw prawnych..." (choć ogłoszono je 15 maja przecież). Mogę (za radą z forum) powołać się na to rozporządzenie i ponownie zażądać udostępnienia zdjęcia. Czy rozporządzenie obejmuje mój przypadek (z marca 2013) i czy uważacie ten kierunek odpowiedzi za dobry?

2. Co stanie się ze sprawą po 180 dniach takiego korespondowania (które upłyną na początku września)? GITD dostanie mój drugi list przed tym terminem - mam wysłać odpowiedzieć do poniedziałku 19 sierpnia (7 dni).

@ dejmag

Na żądanie GITD wskazałeś osoby którym woznaczonym czasie powierzyłes samochód do kierowania lub używania i na tym Twoje obowiazki się kończą. Nie jest Twoim opowiązkiem prowadzenie dochodzenia kto popełnił wykroczenie. Tym niech się zajmuje GITD.
Prośby o przysłanie zdjecia to nadgorliwość. Ja bym nie odpowiadał na pismo z GITD

Po 180 dniach od daty ujawnienia wykroczenia, nie można ukarać za nie mandatem ale można nadal skierowac sprawę do Sądu.

RE: Dalsza korespondencja z GITD.

dejmag napisał:

Przeczytałem wątek i znalazłem odniesienie do nowego ....

Kliknij, aby rozszerzyć...

A ja wysłałbym im jeszcze raz taki sam list. Tym razem na koszt odbiorcy (piorytet, polecony, z potw odbioru). Ze swoich obowiązków wywiązałeś się już i jeśli chcą dostać jeszcze raz to samo to wyślij im to. Jeśli nie odbiorą listu (bo muszą przecież zapłacić za niego) tym lepiej dla Ciebie.

RE: Dalsza korespondencja z GITD.

Prosiłem o zdjęcie z dwóch powodów:
- ciekawość czy i co widać
- świadomość, że nie ma przepisu wykonawczego do ustawy a ponadto świadomość istnienia wystąpień RPO, opinii marszałka sejmu, opinii PG itd.

Zanim napisałem odpowiedź przetrzepałem internet, także to forum.
Sądziłem, że takie wskazanie jak moje stanowi w obecnym stanie prawnym barierę dla GITD. Wskazanie jest zgodne z prawdą, podane osoby były w tym czasie na wspólnym wyjeździe i korzystały z auta.

W międzyczasie ukazało się rozporządzenie i choć trwa debata czy powinna to być ustawa czy nie - to jedyny na razie punkt zaczepienia.
Stworzenie przez GITD odpowiedzi 25-07-2013 a wysłanie jej 01-08-2013 to być może przypadek a być może rzut na taśmę.

Najgorsze to podobno pozostać biernym we własnej sprawie - dlatego chodzi mi po głowie napisanie kolejnej odpowiedzi. Zastanawiam się czy poprzestać na powtórzeniu tego co już wyjaśniałem (podobnie jak GITD powtarza swą prośbę) --- czy też wejście w życie rozporządzenia nie stwarza nowych możliwości, które można wykorzystać.
Można czy nie można?
Warto czy nie warto - bo może jednak otrzymanie zdjęcia (nie słyszałem ani nie czytałem do tej pory o takim przypadku) nie będzie dla mnie zbyt korzystne. Zmieni moje położenie? Da GITD nowy argument?

@ dejmag

Nawet gdybyś nie odpowiedzał na pismo z GITD o niewskazanie i tak nie mogliby skierować sprawy do Sądu o tzw. niewskazanie. Nie mają takich uprawnień.

O twojej bierności nie może być mowy. Odpowiedziałeś im na pismo , podałeś listę osób które mogły użytkować pojazd w oznaczonym czasie i to wszystko. Więcej obowiazków nie masz. Jedyne co moze zrobić GITD to prowadzić sprawę dalej i próbować ustalić osobę kierującego, na co, moim zdaniem, nie mają szans. Jedyne co mogą robić to wysyłać kolejne pisma do Ciebie i do innych osób z listy która im wysłałes z nadzieją, ze ktoś sie da podpuscić i przyjmie mandat...

P.S. Zakładam, ze odpowiedź wysłałeś im poleconym

... za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Prawnik firmy w której pracuję mówi - zawsze wykazuj dobrą wolę.
Dlatego chcę odpowiedzieć.
W duchu : wszystko już wyjaśniłem, nowe okoliczności nie pojawiły się.
Czy ktoś uzyskał lub słyszał o uzyskaniu od GITD zdjęcia na podstawie rozporządzenia z maja?
Bo może mimo wejścia rozporządzenia w życie GITD nadal nie może wysyłać zdjęć (potrzebna ustawa?)?

Czy tak prowadzona sprawa się przedawnia i kiedy?

prawnicy maja taki dziwny dar od boga ,że zawsze mówią to co chce usłyszeć klient (dziwne nie ?)

Forum - POLSKA Mapa FOTORADARÓW Strona Główna
nie czytajcie tej strony prowadzi ja straz miejska ze szczecina i niewygodne dla siebie posty permanentnie usuwa

dowód w sprawie
Sygn. akt IV Ka 206/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Bożena Majgier-Strączyńska
Protokolant: Kamila Michalak
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r.
sprawy C. C.
obwinionego z art. 92 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt VII W 1659/12
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 kpw postępowanie przeciwko C. C. o zarzucane mu wykroczenie umarza, a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt IV Ka 206/13
UZASADNIENIE
C. C. został obwiniony przez Straż Miejską w S. o to, że dnia 21 czerwca 2012 roku o godzinie 12:57 w S. na drodze publicznej al. (...) skrzyżowanie z ulicą (...) kierując samochodem marki A. o numerach rejestracyjnych (...) nie zastosował się do sygnalizatora S-1 nadającego sygnał czerwony wjeżdżając za sygnalizator, to jest o czyn z art. 92 § 1 kw.
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt VII W 1659/12 uznał obwinionego C. C. za winnego popełniania zarzucanego mu czynu i za to wykroczenie na podstawie art. 92 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny wart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych wysokości 300 złotych. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw, art. 118 § 1 kpw oraz oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 30 złotych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionego.
Skarżący zarzucił wyrokowi:
1. rażącą obrazę art. 5 § 1 pkt 9 kpsw poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania wykroczeniowego przeciwko obwinionemu, pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co miało miejsce na skutek rażąco błędnej wykładni art. 129b ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zwanej dalej „prd”, art. 129g ust. 1 prd oraz art. 129b usta 3 prd i uznania, że Straż Miejska w świetle obowiązujących przepisów ma prawo wykonywać pomiar za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących, pomimo rzeczywistego przekazania tych kompetencji przez ustawodawcę wyłącznie Inspekcji Transportu Drogowego,
2. rażącą obrazę art. 8kpsw w zw. z art. 7 kpk, która miała wpływ na treść wydanego wyroku, poprzez dowolną i wybiórczą, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom C. C., który zaprzeczył aby wjeżdżał na skrzyżowanie przy zapalonym czerwonym świetle dla jego kierunku jazdy, podczas gdy brak jest dowodów przeciwnych, pozwalających na podważenie jego wyjaśnień.
Stawiając takie zarzuty obrońca obwinionego wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie o
2. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie C. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o
3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego jest zasadna.
Sąd Okręgowy stwierdza, że zasadny jest pierwszy z zarzutów sformułowanych apelacją obrońcy obwinionego, a w związku z tym odnoszenie się do pozostałych zarzutów i wniosków apelacji jest zbędne.
Rację ma obrońca obwinionego, że wraz ze zmiana przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym istotna część zadań i kompetencji z zakresu kontroli ruchu drogowego została przekazana do wyłącznych uprawnień Inspekcji Ruchu Drogowego. Tym samym odebrano niektóre z uprawnień w zakresie kontroli ruchu drogowego Strażom Miejskim i Gminnym. Na tę kwestię słusznie zwracał uwagę obrońca obwinionego już w toku rozprawy. Sąd Rejonowy dokonał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analizy wskazywanych przepisów, ale analiza ta jest całkowicie błędna, a wręcz sprzeczna z ich brzmieniem. Przepisy zmienionej ustawy Prawo o ruchu drogowym jasno w wyraźnie zakreślają kompetencję Straży Miejskiej wyłącznie do dokonywania kontroli w zakresie ruchu drogowego do wykorzystania urządzeń rejestrujących przenośnych lub zainstalowanych w pojeździe (art. 129b ust. 4 ww. ustawy). W przypadku zarejestrowania naruszenia zasad ruchu drogowego przez przyrządy kontrolno-pomiarowe zamontowane na stałe do dokonywania kontroli jest uprawniona jedynie Inspekcja Transportu Drogowego (art. 129a ust. 1 pkt 3a). Jest to zmiana stanowiąca istotę nowelizacji przepisów prawa o ruchu drogowym - przeniesienie kompetencji ze Straży Miejskich i Gminnych na Inspekcję Transportu Drogowego. Nie ma przy tym żadnych wątpliwości, że urządzenie, które miało zarejestrować naruszenie przez obwinionego zasad ruchu drogowego, jest zamontowane na stałe. Nie jest to urządzenie przenośne. Czujnik rejestrujący wjazd pojazdu jest zamontowany w jezdni, a więc nie da się go przenosić.
Tym samym Straż Miejska nie ma uprawnień do stwierdzania i dokonywania kontroli, ani też żadnych innych czynności w odniesieniu do ewentualnie stwierdzonych naruszeń zasad ruchu drogowego przy pomocy takiego urządzenia. W związku z tym Straż Miejska w S. nie jest uprawniona do złożenia wniosku o ukaranie w związku z takiego rodzaju wykroczeniem zarzucanym obwinionemu.
Trafny jest, wobec tego, zarzut apelacji obrońcy obwinionego i wniosek o umorzenie postępowania. W związku z tym Sąd Okręgowy na podstawie art. 109 § 2 kpk w zw. z art. 437 § 2 kpk uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 kpw postępowanie o czyn zarzucany C. C. umorzył, wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela.
Na podstawie art. 118 § 2 kpw kosztami postępowania w sprawie obciążono Skarb Państwa.

wachmistrzu,
Masz może wyrok (nakazowy, inny) w sprawie podobnej do mojej (wskazanie kilku możliwych kierowców), czy też nie zdarzyło się by GITD wystąpił do sądu w takim przypadku?
Jeśli nie wystąpi - to kiedy sprawa przedawnia się i przestaje istnieć?

@ dejmag


Wykroczenie przedawnia się po roku.

wlaśnie zostałem wydupcony z forum antyradary.phi za prawdomówność, panu komendancikokowi z kęsowa pod nickiem szyszkolandia argumenty prawne madrych ludzi się nie spodonbały i zostałem wydupcony z forum bez ostrzeżeń,
vivat MBP (jak ktoś nie wie to ministerstwo bezpieczeństwa publicznego) a dla rozweselonycych to płk. Kwiatkowski oddaje klimat dziejów

Sygn. akt IV Ka 206/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Bożena Majgier-Strączyńska
Protokolant: Kamila Michalak
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r.
sprawy C. C.
obwinionego z art. 92 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt VII W 1659/12
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 kpw postępowanie przeciwko C. C. o zarzucane mu wykroczenie umarza, a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt IV Ka 206/13
UZASADNIENIE
C. C. został obwiniony przez Straż Miejską w S. o to, że dnia 21 czerwca 2012 roku o godzinie 12:57 w S. na drodze publicznej al. (...) skrzyżowanie z ulicą (...) kierując samochodem marki A. o numerach rejestracyjnych (...) nie zastosował się do sygnalizatora S-1 nadającego sygnał czerwony wjeżdżając za sygnalizator, to jest o czyn z art. 92 § 1 kw.
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt VII W 1659/12 uznał obwinionego C. C. za winnego popełniania zarzucanego mu czynu i za to wykroczenie na podstawie art. 92 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny wart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych wysokości 300 złotych. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw, art. 118 § 1 kpw oraz oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 30 złotych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionego.
Skarżący zarzucił wyrokowi:
1. rażącą obrazę art. 5 § 1 pkt 9 kpsw poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania wykroczeniowego przeciwko obwinionemu, pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co miało miejsce na skutek rażąco błędnej wykładni art. 129b ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zwanej dalej „prd”, art. 129g ust. 1 prd oraz art. 129b usta 3 prd i uznania, że Straż Miejska w świetle obowiązujących przepisów ma prawo wykonywać pomiar za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących, pomimo rzeczywistego przekazania tych kompetencji przez ustawodawcę wyłącznie Inspekcji Transportu Drogowego,
2. rażącą obrazę art. 8kpsw w zw. z art. 7 kpk, która miała wpływ na treść wydanego wyroku, poprzez dowolną i wybiórczą, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom C. C., który zaprzeczył aby wjeżdżał na skrzyżowanie przy zapalonym czerwonym świetle dla jego kierunku jazdy, podczas gdy brak jest dowodów przeciwnych, pozwalających na podważenie jego wyjaśnień.
Stawiając takie zarzuty obrońca obwinionego wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie o
2. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie C. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o
3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego jest zasadna.
Sąd Okręgowy stwierdza, że zasadny jest pierwszy z zarzutów sformułowanych apelacją obrońcy obwinionego, a w związku z tym odnoszenie się do pozostałych zarzutów i wniosków apelacji jest zbędne.
Rację ma obrońca obwinionego, że wraz ze zmiana przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym istotna część zadań i kompetencji z zakresu kontroli ruchu drogowego została przekazana do wyłącznych uprawnień Inspekcji Ruchu Drogowego. Tym samym odebrano niektóre z uprawnień w zakresie kontroli ruchu drogowego Strażom Miejskim i Gminnym. Na tę kwestię słusznie zwracał uwagę obrońca obwinionego już w toku rozprawy. Sąd Rejonowy dokonał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analizy wskazywanych przepisów, ale analiza ta jest całkowicie błędna, a wręcz sprzeczna z ich brzmieniem. Przepisy zmienionej ustawy Prawo o ruchu drogowym jasno w wyraźnie zakreślają kompetencję Straży Miejskiej wyłącznie do dokonywania kontroli w zakresie ruchu drogowego do wykorzystania urządzeń rejestrujących przenośnych lub zainstalowanych w pojeździe (art. 129b ust. 4 ww. ustawy). W przypadku zarejestrowania naruszenia zasad ruchu drogowego przez przyrządy kontrolno-pomiarowe zamontowane na stałe do dokonywania kontroli jest uprawniona jedynie Inspekcja Transportu Drogowego (art. 129a ust. 1 pkt 3a). Jest to zmiana stanowiąca istotę nowelizacji przepisów prawa o ruchu drogowym - przeniesienie kompetencji ze Straży Miejskich i Gminnych na Inspekcję Transportu Drogowego. Nie ma przy tym żadnych wątpliwości, że urządzenie, które miało zarejestrować naruszenie przez obwinionego zasad ruchu drogowego, jest zamontowane na stałe. Nie jest to urządzenie przenośne. Czujnik rejestrujący wjazd pojazdu jest zamontowany w jezdni, a więc nie da się go przenosić.
Tym samym Straż Miejska nie ma uprawnień do stwierdzania i dokonywania kontroli, ani też żadnych innych czynności w odniesieniu do ewentualnie stwierdzonych naruszeń zasad ruchu drogowego przy pomocy takiego urządzenia. W związku z tym Straż Miejska w S. nie jest uprawniona do złożenia wniosku o ukaranie w związku z takiego rodzaju wykroczeniem zarzucanym obwinionemu.
Trafny jest, wobec tego, zarzut apelacji obrońcy obwinionego i wniosek o umorzenie postępowania. W związku z tym Sąd Okręgowy na podstawie art. 109 § 2 kpk w zw. z art. 437 § 2 kpk uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 kpw postępowanie o czyn zarzucany C. C. umorzył, wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela.
Na podstawie art. 118 § 2 kpw kosztami postępowania w sprawie obciążono Skarb Państwa.

PG IV KSK 709/13


Pan
Leon Gajewski
Komendant Straży Miejskiej ul. Kaszubska 30
70-226 Szczecin


Odpowiadając na wniosek z dnia 06.05.2013 r. nadesłany do Prokuratury Generalnej uprzejmie informuję, że Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 110 k.p.s.w. uprawnienia i nie wniesie na niekorzyść Pana C.C. kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 14.03.2013 r., sygnatura IV Ka 206/13 uchylającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 17.12.2012 r., sygnatura VII W 1659/12 i umarzającego postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w., wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela.
We wskazanym wniosku podnosi Pan Komendant, że wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie został wydany z rażącym naruszeniem prawa dotyczącym ustawowych uprawnień Straży Miejskiej, w zakresie występowania w charakterze oskarżyciela publicznego, co miało istotny wpływ na treść wyroku. W dalszej części swojego wniosku podniósł Pan, iż rzeczony wyrok Sądu II instancji jest sprzeczny z dotychczasową sądową linią orzeczniczą, dotyczącą podobnych spraw i w żadnym przypadku nie stwierdzono uwzględnianej z urzędu ujemnej przesłanki procesowej, w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, zaś wymienione orzeczenie będzie miało wpływ na inne sprawy z art. 92 § 1 k.w. oraz z art. 92a k.w., gdzie Straż Miejska ujawni wykroczenie przy użyciu stacjonarnych urządzeń rejestrujących przekroczenie prędkości oraz przejazd za sygnalizator w trakcie trwania fazy światła czerwonego.
Czyniąc wywód, odwołuje się Pan do art. 129b ust. 2 pkt l lit. b i art. 129b ust. 3 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, stwierdzając że strażnicy miejscy są uprawnieni do kontroli ruchu drogowego wobec naruszającego przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i zarejestrowania czynu przy użyciu urządzenia rejestrującego, zastrzegając iż w przypadku używania urządzenia zainstalowanego w pojeździe nie może on znajdować się w ruchu, w czasie pracy urządzenia.
Jednocześnie z brzmienia art. 129g ust. l Prawa o ruchu drogowym wnioskuje Pan, że ujawnianie za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących w pasie drogowym dróg publicznych niestosowania się do sygnałów z zastrzeżeniem art. 129b ust. 3 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, należy do Inspekcji Transportu Drogowego, ale nie wyłącznie, jak to wskazano w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie.
Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy, wyjaśnienia wymaga kwestia uprawnień Straży Miejskiej do kierowania wniosków o ukaranie za popełnienie wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. (w tym przypadku przejazdu za sygnalizator w trakcie trwania fazy światła czerwonego) ujawnionego za pomocą stacjonarnego urządzenia rejestrującego, zdefiniowanego w art. 2 pkt 59 Prawa o ruchu drogowym.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. o strażach gminnych, jej zadaniem jest w szczególności czuwanie nad porządkiem i kontrola ruchu drogowego - w zakresie określonym w przepisach o ruchu drogowym, a zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy prawem strażnika jest dokonywanie czynności wyjaśniających, kierowanie wniosków o ukaranie do sądu, oskarżanie przed sądem i wnoszenie środków odwoławczych - w trybie i zakresie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Zgodnie z art. 17 § 3 k.p.s.w. strażom gminnym (miejskim) uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie.
Tak więc zdania straży miejskiej w zakresie ruchu drogowego zostały określone w art. 129 b i dalszych Prawa o ruchu drogowym. Cytowany przepis art. 129 b ust. 4 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że strażnicy gminni (miejscy) mogą dokonywać na drogach gminnych, powiatowych i wojewódzkich oraz drogach krajowych w obszarze zabudowanym, z wyłączeniem autostrad i dróg ekspresowych, czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego z użyciem przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe urządzeń rejestrujących w oznakowanym miejscu i określonym czasie, uzgodnionymi z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) lub Komendantem Stołecznym Policji.
Tak więc słusznie wywodzi w uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy w Szczecinie, że przepis art. 129b ust. 4 Prawa o ruchu drogowym jest jasny i nie pozostawia wątpliwości co do zakresu uprawnień straży miejskiej.
Dokonując wykładni językowej ustawy Prawo o ruchu drogowym należy wziąć pod uwagę wszystkie przepisy regulujące uprawnienia straży miejskiej, a nie tylko ograniczyć się do niektórych z nich. Dopiero pełne, a nie wybiórcze zestawienie poszczególnych norm prawnych „daje” pełną ocenę prawną.
Godzi się zauważyć, że w swoim wniosku z dnia 06.05.2013 r. o wywiedzenie kasacji, nie odwołał się Pan Komendant do normy zawartej w art. 129b ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, dokonując ogólnej konstatacji (bez przedstawienia wystarczającej argumentacji prawnej na poparcie tezy), że przepis art.129g ust. 1 pkt tejże ustawy stanowi, że ujawnianie za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących w pasie drogowym dróg publicznych niestosowania się do sygnałów z zastrzeżeniem art. 129b ust. 3 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, należy do Inspekcji Transportu Drogowego, ale nie wyłącznie”.
Odnosząc się po raz wtóry do argumentacji prawnej Sądu Okręgowego w Szczecinie, należy zauważyć, że jest ona spójna, całościowa i logiczna.
Zestawione powyżej przepisy Prawa o ruchu drogowym przyznają strażom gminnym (miejskim) ściśle określone uprawnienia, wykluczające możliwość dokonywania czynności w zakresie kontroli ruchu drogowego z wykorzystaniem stacjonarnych urządzeń rejestrujących. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, że urządzenie typu „TRAFFIPAX TRAFFISTAR R 520”, zamontowane w Szczecinie przy ul. Wojska Polskiego było urządzeniem typu stacjonarnego, na co bezspornie wskazuje „wtopienie” w jezdnię pętli indukcyjnej współdziałającej z zespołem utrwalającym obraz.
W realiach niniejszej sprawy, zapewne możliwym byłoby czynienie rozważań, czy „przenośnym”, czy też stacjonarnym jest zespół utrwalający obraz, to na pewno nie jest możliwe uznanie, że pętla indukcyjna, bez której urządzenie, jako całość nie może działać, ma charakter urządzenia „przenośnego”.
Jest poza sporem, że kompetencji konkretnego organu nie można domniemywać, lecz dokonując właściwej wykładni prawa owe kompetencje należy ustalić.
Każde domniemanie w tym zakresie, stanowi wyjście poza granice prawa i jest sprzeczne z regułami obowiązującymi w doktrynie wykładni prawa stanowionego. Uzupełniająco należy wskazać na przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków lokalizacji, sposobu oznakowania i dokonywania pomiarów przez urządzenia rejestrujące z dnia 14.03.2013 r.(Dz.U. z 2013. poz. 366) wydanego na podstawie art. 129h ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, które w § 8 jednoznacznie określa szczegółowe warunki wykonywania przez strażników gminnych (miejskich) czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego z użyciem urządzeń rejestrujących, wskazując że chodzi o przenośne urządzenia rejestrujące albo pojazdy z zainstalowanym w nim urządzeniem rejestrującym, nie wymieniając stacjonarnych urządzeń rejestrujących. Podobne unormowania w tym zakresie zawierało poprzednio obowiązujące rozpo-rządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17.06.2011 r. w sprawie warunków lokalizacji, sposobu oznakowania i dokonywania pomiarów przez urządzenia rejestrujące (Dz.U. Nr 133, poz. 770). Reasumując, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia argumentacji Pana Komendanta i wniesienie kasacji przez Prokuratora Generalnego od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie o sygnaturze IV Ka 206/13.

A ponizej wyrok skazujacy:

Sygn. akt IV Ka 615/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski
Protokolant: Aneta Maziarek
po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r.
sprawy A. D.
obwinionego z art. 92 a kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt VII W 2021/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe

za postępowanie odwoławcze, w tym 30 (trzydzieści) złotych opłaty.
Sygn. akt IV Ka 615 / 13
UZASADNIENIE
A. D.został obwiniony o to, że w dniu 2012-03-08, o godzinie 10:45, w (...), na ul. (...), w miejscu, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, kierował samochodem marki A.o nr rej. (...)jadąc z prędkością 68 km/h, czym przekroczył dopuszczalną prędkość o 18 km/h, to jest o czyn z art. 92a kw .
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 lutego 2013r., sygn. VII W 2021 / 12 uznał obwinionego ze winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za wykroczenie to na podstawie art. 92a kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.
Na podstawie art. 627 kpk w związku z art. 119 kpw, art. 118 § 1 kpw oraz art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 130 złotych, na którą składają się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych oraz opłata w kwocie 30 złotych.
Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony A. D.. Skarżący w opisowo sporządzonym środku odwoławczym stwierdza, że Sąd Rejonowy nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego. Argumentuje, że działania (...) w Grzmiącej były bezprawne zarówno w zakresie żądania od niego podania informacji nie mających związku z zarzuconym mu wykroczeniem, jak też niewłaściwym oznakowaniem masztu fotorejestratora. Nie kwestionując samego faktu przekroczenia prędkości kierowanym pojazdem, czego wyrazem było uiszczenie 100 zł tytułem mandatu, uważa że został ukarany niesłusznie i wnosi o odstąpienie od wymierzenia mu kary.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obwinionego jest niezasadna i to w stopniu oczywistym.
Abstrahując od tych sformułowań zawartych w apelacji, które mają charakter obraźliwy pod adresem funkcjonariuszy (...)w (...)oraz pomówień o usiłowanie popełnienia przestępstwa przez jej Komendanta, stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy wbrew zarzutowi apelacji przeprowadził kompletne postępowanie dowodowe, wystarczające w zakresie potrzeb poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. Sam obwiniony zarówno w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak też w piśmie z dn. 11. 02. 2013r. i samej apelacji nie kwestionuje faktu przekroczenia prędkości kierowanym przez siebie samochodem na odcinku, gdzie prędkość ta była ograniczona do 50 km/h. Jego zastrzeżenie kierowane są jedynie do sposobu procedur związanych z sankcją w postaci mandatu karnego , który za to wykroczenie został mu zaproponowany. Jednocześnie nie jest zgodnym z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy w zakresie prawidłowości usytuowania i oznakowania masztu z fotorojestratorem. Sąd ten bowiem zwrócił się z żądaniem do (...)w (...) o informacje w tym przedmiocie i w piśmie z dnia 22. 11. 2013r. uzyskał odpowiedź, że fotoradar był zlokalizowany i odpowiednio oznakowany znakiem drogowym D - 51 zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 17 czerwca 2011r., w sprawie warunków lokalizacji, sposobu oznakowania i dokonywania pomiarów przez urządzenia rejestrujące ( Dz. U., nr 133, poz. 770 ). Takie dane oraz zdjęcie z fotorodaru były wystarczające do poczynienia prawidłowych ustaleń w przedmiocie sprawstwa i winy A. D.. Prawidłową również była subsumcja prawna tego czynu jako wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 92a kw.
W wypadku obwinionego brak jest także podstaw do stwierdzenia, że został on już za ten czyn ukarany mandatem karny. Obwiniony otrzymał wprawdzie propozycję jego uiszczenia w kwocie 100, zł, jednakże brak podania danych o osobie sprawcy czynu karalnego spowodował, że sam fakt uiszczenia przez obwinionego kwoty określonej propozycja mandatu karnego, nie może być uznany za skuteczne ukaranie za jego czyn. W konsekwencji tego pismem z dn. 11. 05. 2013r. Komendant (...)w (...) zarządził zwrot obwinionemu wpłaconej przezeń kwoty.
Odnosząc się do wymiaru orzeczonej wobec A. D. grzywny za przypisany mu czyn stwierdzić trzeba, że kwota podana w propozycji mandatu karnego nie jest dla Sądu meriti wiążąca. To do kognicji Sądu Rejonowego należy bowiem uprawnienie kształtowania prawidłowego wymiaru kary uwzględniającego dyrektywy określone dyspozycją art. 33 kw. Ustalona przez ten Sąd grzywna w wymiarze 200,- zł te dyrektywy w pełni realizuje.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 118 § 1 kpworaz art. 3 ust. 2 w zw. z art. 21 pkt 1 w zw. z art. 8 ustawy z dn. 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych ( t. j. Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 z późn. zm. ), nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa tych należności.
SSO Ryszard Małachowski


POWOŁANE PRZEPISY:
1. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia ( Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269)
2. Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152)
3. Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ( Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148)
4. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555)

Wyrok przytoczony przez Wachmistrz"a dotyczy fotoradaru stałego/z pętlą indukcyjną w jezdni/ , a powyższy wyrok to fotoradar przenośny/ w pojeździe , na stojaku, lub w maszcie/.
Na forum nie wszyscy rozróżniają /jak i w mediach/ pojęcie fotoradar przenośny od pojęcia fotoradar stały. Wynika stąd wiele nieporozumień i błędnych interpretacji co skutkuje odmową przyjęcia mandatu i skierowaniem do sądu. Sąd Okręgowy w Szczecinie jak i w Warszawie, oraz Prokurator Generalny konkretnie wskazuje nazwę fotoradaru stacjonarnego urządzenie typu „TRAFFIPAX TRAFFISTAR R 520. Nie ma mowy o innych np.Multanowa. Iskra. Fotorapid, gdyż one są przenośne/ w tej chwili w maszcie a za godzinę na stojaku, za 3 godz. w pojeździe/.

W instrukcji Fotorapid CM nie znalazlem nic na temat nieporzadanych elementow w tle pomiaru jadacego pojazdu. W swoich cilmikach Emil Rau czesto wytyka SM, ze w tle sa widoczne metalowe ogrodzenia, tablice, slupy, co jest niezgodne z isntrukcjami stosowania fotoradarow.
Czy w przypadku ponizszej fotki mozna walczyc o niewlasciwe ustawienie FR ( widoczny betonowy plot, metalowy slup i znak) co moglo miec wplyw na pomiar predkosci?

Screenshot by Lightshot

Jericho24 - W instrukcji fotorapidu CM która znalazłem tu -> http://www.dompokus.pl/fotoradary/Fotorapid_CM.pdf
na stronie 31 w ostatnim akapicie jest napisane:
"W sytuacji jak na rys. 6.3 wiązka promieniowania odbija się od dużych obiektów znajdujących się w najbliższej okolicy drogi. Tymi obiektami mogą być stojące pojazdy, autobusy, tramwaje, barierki oddzielające jezdnie, reklamy, duże tablice drogowskazowe. "

pytanie tylko co znaczy "duże", ale jak zwykle jest tu duuuuze pole do popisu dla interpretacji

PS Z tego co napisano w pk 6.2 tej instrukcji wydaje mi się, iż można zakwestionować praktycznie każdy pomiar dokonany Fotorapidem, bo nigdy nie wiadomo od czego mogło nastąpić odbicie fal radarowych. W przypadku podwójnego odbicia (rys 6.4 i 6.5) obiektu od którego nastąpiło owo odbicie nie ma nawet w kadrze zrobionego zdjęcia. :razz: