Fotoradary - c.d. c.d.

Szkoda, że gazeta nie podała sygnatury akt, żeby można było dotrzeć do uzasadnienia tego bądź co bądź ciekawego wyroku.

Na szczęście dotyczyła tylko jednej sprawy.

Panowie
forum jest zdominowane przez sprawy związanie ze SM i DG , mnie jednak bardzo dotyczy wezwanie z GITD i uzyskanie od nich zdjęcia. Czy przytoczone na forum już kilka razy rozporządzenia min od zegarków nic nie znaczy dla ITD
Może ktoś rzeczowo odniesie się do tej sprawy.

Kasacja całkiem świeża
Sygn. akt II KK 90/13
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca)
Protokolant Anna Janczak
w sprawie H.J ukaranej z art. 97 § 1 k
w po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 18 kwietnia 2013 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść ukaranej
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Z.
z dnia 2 listopada 2010 r., uchyla zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i na podstawie
art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. umarza postępowanie, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem uznano obwinioną za winną popełnienia, zarzucanego jej przez Straż Miejską w
Z., wykroczenia kwalifikowanego z art. 97k.w., a polegającego na tym, że w dniu 12 kwietnia 2010 r., o godz. 10:44 na ul. P. 39, kierując pojazdem marki Citroen o nr rej.
[...] , przekroczyła dozwoloną prędkość na obszarze zabudowanym o 25 km/h, co zostało zarejestrowane radarowym przyrządem do pomiaru prędkości pojazdów typu fotoradar, za co wymierzono jej
karę 150 zł grzywny, obciążając ją też kwotą 30 zł tytułem opłaty i kwotą 50 zł
2 tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania. Orzeczenie to
uprawomocniło się bez zaskarżania w dniu 29 listopada 2010 r. (k. 28 akt II W 499/10). W marcu 2013 r. z kasacją na korzyść ukaranej wystąpił Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając obrazę art. 93 § 1 k.p.w., wskutek bezzasadnego uznania, że okoliczności czynu przypisanego ukaranej i jej wina nie budzą
wątpliwości, co doprowadziło do wydania wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, oba te elementy budziły
poważne wątpliwości i wymagały skierowania sprawy do rozpoznania na rozprawie
w celu ich wyjaśnienia. Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności zarzucanego wykroczenia.
Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja ta jest zasadna w stopniu oczywistym i jako wniesiona na korzyść
ukaranej, została rozpoznana na posiedzeniu, o jakim mow
a w art. 535 § 5 k.p.k.
W sprawie niniejszej Straż Miejska, stwierdziwszy w dniu 13 kwietnia 2010 r.,
że tzw. fotoradar zarejestrował przekroczenie w dniu poprzednim na terenie
zabudowanym prędkości o 25 km/h przez prowadzącego pojazd marki Citroen o
numerze rejestracyjnym[...], po zasięgnięciu informacji z Centralnej Ewidencji
Pojazdów i Kierowców oraz w Urzędzie Gminy W., z których wynikało, iżwłaścicielem tego pojazdu jest H
oraz że jest ona zameldowana pod adresem P.2a, skierował do niej wezwanie, informujące o zaistnieniu powyższego zdarzenia, z żądaniem wskazania, kto prowadził pojazd będący jej własnością w
dacie i czasie zdarzenia, z jednoczesną propozycją przyjęcia mandatu zaocznego za to wykrocznie, jeżeli to adresatka jest jego sprawcą. Pismo to uznano za doręczone w wyniku podwójnej awizacji i nie odebrania jej przed adresata. Następnie, we wrześniu 2010 r., skierowano do Sądu Rejonowego w Z.wniosek o ukaranie za czyn z art. 97 k.w., tj. naruszenie przez uczestnika ruchu innych
przepis ów prawa o ruchu drogowym, niż penalizowane w art. 84
-96a k.w., który to czyn opisano jak na wstępie. Wyrokiem nakazowym z dnia 2 listopada 2010 r., Sąd Rejonowy w Z.uznał obwinioną winną zarzucanego jej wykroczenia, orzekając wskazaną wcześniej
karę, z obciążeniem jej także kosztami procesu. Także ten wyrok uznano za
doręczony obwinionej w drodze podwójnej awizacji, z uwagi na niezastanie
adresatki i nieodebranie go przez nią. Następnie doszło do zarządzenia wykonania
3
wyroku, a w końcu do orzeczenia o eg
zekucji przymusowej. Dopiero w toku
postępowania w przedmiocie ściągnięcia grzywny i kosztów procesu okazało się,
że ukarana już w 2010 r. przebywała pod zupełnie innym adresem, niż miejsce
stałego zameldowania i że owe miejsce pobytu było zgłoszone uprzed
nio m.in.
Urzędowi Gminy w W
.
(k. 44). Dowiedziawszy się obecnie o zaistniałej sytuacji,
wystąpiła ona z wnioskiem o przywrócenie jej terminu do wniesienia sprzeciwu od
wyroku nakazowego, ale postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r., Sąd Rejonowy
w Z
.
, wn
iosku tego nie uwzględnił (k. 64), a Sąd Okręgowy w S
.
, postanowieniem z
dnia 3 lipca 2012 r., utrzymał w mocy to orzeczenie (k. 86). Konsekwencją takiego
postąpienia stała się obecna kasacja na korzyść ukaranej, wniesiona przez
Rzecznika Praw Obywatelskic
h.
Z akt tej sprawy wynika, że podstawą wydania wyroku nakazowego były
dokumenty dołączone do wniosku o ukaranie, a to: notatka urzędowa o
zarejestrowaniu przez fotoradar zdarzenia z dnia 12 kwietnia 2010 r., informacja o
użytkowniku pojazdu udzielona prz
ez Urząd Gminy, dane z Centralnej Ewidencji
Pojazdów i Kierowców oraz dokumentacja fotograficzna (k. 22). Trzy pierwsze z
tych dokumentów wskazywały jedynie na fakt naruszenia prędkości przez osobę
prowadzącą określony pojazd oraz kto jest jego właściciele
m i miejsce jego
zameldowania. Ostatni, czyli rejestracja obrazu dokonana przez fotoradar,
wskazywała na pojazd o określonej marce i numerach rejestracyjnych, jednak w
żadnej mierze nie ukazywała jego kierowcy, w tym jego płci.
W orzecznictwie Sądu Najwyż
szego przyjmuje się wprawdzie, że
niewskazanie przez właściciela pojazdu na żądanie uprawnionego organu, komu
powierzył pojazd do kierowania lub używania w okolicznościach wskazanych w art.
78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym z 1997 r., może stanowić wykrocze
nie
wskazane w art. 97 k.w. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca
2010 r., I KZP 8/10, OSNKW 2010, z. 9, poz. 76). Jednocześnie wszak podnosi się,
że art. 129b ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym ogranicza wyraźnie uprawnienia
strażników s
traży gminnych (miejskich) jedynie do kierujących pojazdami, w tym
naruszających przepisy ruchu drogowego w razie zarejestrowania ich czynu przy
pomocy urządzeń rejestrujących, a tym samym, nie wobec właściciela lub
posiadacza takiego pojazdu, jeżeli nie w
ykazuje się jego sprawstwa. Akcentuje się
przy tym, że samo doręczenie żądania wskazania przez właściciela pojazdu osoby
nim kierującej, jeżeli to nie on sam prowadził w danym czasie pojazd, także gdy
4
następuje ono w trybie przewidzianym w art. 133 k.p.k.
w zw. z art. 38 § 1 k.p.w.,
należy oddzielić
-
w aspekcie jego procesowej skuteczności
-
od możliwości
pociągnięcia go do odpowiedzialności z art. 97 k.w., gdyż to ostatnie nie może
opierać się na domniemaniu istnienia takich podstaw przez sam fakt niewska
zania
innej osoby użytkującej w danym czasie określony pojazd (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2010 r., I KZP 15/10, OSNKW 2010, z. 10,
poz. 87, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KK 358/12,
niepubl.).
W sprawi
e niniejszej
–
jak wcześniej wskazano
–
z zapisu fotoradaru nie
można w żaden sposób ustalić, kim była osoba kierująca pojazdem, którym w dniu
14 kwietnia 2010 r. przekroczono dozwoloną prędkość na terenie zabudowanym, a
więc naruszono art. 20 ust. 1 ustaw
y
-
Prawo o ruchu drogowym (dalej
powoływanej jako p.r.d.). Sam fakt, iż nie uzyskano od właścicielki pojazdu żadnych
informacji odnośnie tego, kto kierował nim w krytycznym momencie, nie dawał
podstaw do przyjęcia, że można obwinić ją z tego powodu o spra
wstwo odnośnie
naruszenia wskazanego przepisu p.r.d. i wykroczenie z art. 97 k.w. Nie mógł też
świadczyć o dopuszczalności zarzucenia i przypisania jej tego czynu sam fakt, że
to ona była właścicielką owego samochodu ani też okoliczność nieodebrania przez
nią wysyłanych do niej przez Straż Miejską wezwań, a przez to niewskazanie, kto
prowadził pojazd w dacie zaistnienia naruszenia przepisów p.r.d. Należy przy tym
podkreślić, że aż do dnia 31 grudnia 2010 r. brak było, funkcjonującego obecnie,
uprawnienia te
j straży do prawnie skutecznego żądania od właściciela pojazdu
wskazania, komu powierzył on do kierowania lub używania go w oznaczonym
czasie, jako że uprawnienie to (nowy pkt 7 ust. 3 art. 129b p.r.d.) wprowadzono
dopiero nowelą z dnia 29 października 201
0 (Dz.U. Nr 225, poz. 1466), z mocą od
dnia 31 grudnia 2010 r., a więc już po wydaniu przedmiotowego wyroku
nakazowego.
Tych wszystkich okoliczności nie dostrzegł Sąd Rejonowy orzekający w tej
sprawie. Stosownie zaś do przywołanego w kasacji art. 93 § 2 k
.p.w., wyrok
nakazowy może być w sprawach o wykroczenia wydany jedynie wówczas, gdy
okoliczności czynu i wina obwinionego odnośnie zarzucanego mu czynu, we
wszystkich aspektach podmiotowych i przedmiotowych tego zachowania, nie budzą
wątpliwości. Ów brak w
ątpliwości wynikać ma zaś z dołączonych, przez
uprawnionego oskarżyciela, do składanego wniosku o ukaranie, materiałów
5
dowodowych. I ten warunek nie został w sprawie niniejszej dopełniony, jako że
wykazywały one jedynie, iż prowadzący pojazd, którego właśc
icielką była
obwiniona, w określonym miejscu, dniu i godzinie, naruszył dozwoloną prędkość,
ale nie bynajmniej o tym, że pojazd ten prowadziła wówczas jego właścicielka. Nie
dawało to więc w żadnym razie podstaw do orzekania wyrokiem nakazowym.
Powyższe w
skazuje, że zaskarżony wyrok ostać się nie może, a sam zarzut
kasacyjny, rozpoznania sprawy przy braku warunków do wydania wyroku
nakazowego, został potwierdzony. Dlatego też Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony
wyrok, a ponieważ czyn miał miejsce w kwietniu 2
010 r., to z uwagi na to, że
stosownie do art. 45 § 1 k.w., nastąpiło już przedawnienie jego karalności, zgodnie
z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w., po tym uchyleniu Sąd Najwyższy umorzył postępowanie
wobec obwinionej. Mając zaś na uwadze art. 118 § 2 k.p.w., koszt
ami
postępowania obciążono Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.

Witam,

bardzo proszę o pomoc w następującej sprawie! Jakiś czas temu od SM z Gościna dostałem wezwanie o wskazanie osoby kierującej pojazdem, któremu zostało zrobione zdjęcie tyłem. Wykroczeniem było przekroczenie prędkości o 11km/h w terenie zabudowanym. Jako, że po zapoznaniu się z dokumentacją techniczną fotoradaru okazało się, że zdjęcie zostało zrobione nieprawidłowo odpisałem MAILOWO SM z Gościna, że proszę o wyjaśnienie sprawy, bo wg dokumentacji fotoradaru zdjęcie jest zrobione nieprawidłowo. Błąd polegał na tym, że nawet fragment auta nie znajdował się w granicy wiązki pomiarowej fotoradaru (gruba kreska w dole zdjęcia) co dokumentacja fotoradaru uważa za zdjęcie nienadające się do stwierdzenie popełnienia wykroczenia. Dzisiaj otrzymałem pismo od SM z Gościna, że do Sądu Rejonowego został skierowany wniosek o ukaranie na podstawie art. 26 par. 1 kpw o czyn określony w art. 96 par. 3 kodeksu wykroczeń. Jak mogę zareagować na takie pismo jeśli ewidentnie zdjęcie jest zrobione nieprawidłowo? Co mi pozostaje na chwilę obecną? Czekać czy działać w jakimś kierunku? Jakim?

Dziękuję za pomoc!

zapoznaj sie z cytowanym powyżej wyrokiem so we wrocłwiu sygn.akt 760/2013

mantys1985 napisał:

Co mi pozostaje na chwilę obecną? Czekać czy działać w jakimś kierunku? Jakim?

Dziękuję za pomoc!

Kliknij, aby rozszerzyć...

pozostaje Ci czekać na skazujący wyrok w trybie nakazowym i złożyć od niego sprzeciw...

Ja uważam że Sąd Okręgowy we Wrocławiu popełnił błędy tj:
1. nie uwzględnił art. 32 Konstytucji RP poprzez braku równego traktowania wszystkich wobec prawa. Bo jak ma być widoczna twarz motocyklisty. Więc co motocyklista może popełniać wykroczenia bo jego twarz nie będzie widoczna.
2. nie uwzględnił uchwały SN Uchwała Sądu Najwyższego - Izba Karna
z dnia 30 listopada 2004 r. I KZP 26/2004 Odpowiednie stosowanie - z mocy art. 41 § 1 kpw - w postępowaniu w sprawach o wykroczenia przepisu art. 183 § 1 kpk, w jego brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 2003 r. Nr 17 poz. 155), nie oznacza, aby osoba przesłuchiwana w charakterze świadka (składająca oświadczenie dowodowe w tym charakterze) w sprawie o wykroczenie mogła uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli jej udzielenie mogłoby narazić osobę dla niej najbliższą na odpowiedzialność za wykroczenie.
3. Zachowanie sprawcze wykroczenia art. 96 § 3 k.w. może być popełnione poprzez działanie bądź zaniechanie. Przykładowo może ono polegać na odmowie wskazania osoby, której został powierzony pojazd, wskazaniu osoby bądź kręgu osób w sposób uniemożliwiający ustalenie konkretnego użytkownika pojazdu w oznaczonym czasie, udzielenie odpowiedzi wymijającej bądź zasłonięcie się niepamięcią. Zaniechanie udzielenia odpowiedzi w ocenie Sądu Odwoławczego również wyczerpuje znamię nieudzielenia odpowiedzi (podobnie - Ryszard A. Stefański: Wykroczenia drogowe, Lex 2011). - Postanowienie SO w Białymstoku sygn. VIII Kz 444/12.

wachmistrz napisał:

Kasacja całkiem świeża
Sygn. akt II KK 90/13
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca)
Protokolant Anna Janczak
w sprawie H.J ukaranej z art. 97 § 1 k
w po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 18 kwietnia 2013 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść ukaranej
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Z.
z dnia 2 listopada 2010 r., uchyla zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i na podstawie
art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. umarza postępowanie, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem uznano obwinioną za winną popełnienia, zarzucanego jej przez Straż Miejską w
Z., wykroczenia kwalifikowanego z art. 97k.w., a polegającego na tym, że w dniu 12 kwietnia 2010 r., o godz. 10:44 na ul. P. 39, kierując pojazdem marki Citroen o nr rej.
[...] , przekroczyła dozwoloną prędkość na obszarze zabudowanym o 25 km/h, co zostało zarejestrowane radarowym przyrządem do pomiaru prędkości pojazdów typu fotoradar, za co wymierzono jej
karę 150 zł grzywny, obciążając ją też kwotą 30 zł tytułem opłaty i kwotą 50 zł

Kliknij, aby rozszerzyć...

Kasacja dotyczy sprawy z kwietnia 2010r, a przepisy już się zmieniły, uważam że obecnie by to nie przeszło.

nie przejmuj sie młyny sprawiedliwości mielą powoli, wyroki kasacyjne dzisiejszych spraw zapadna w 2015 roku

szymekkrusz napisał:

Panowie
forum jest zdominowane przez sprawy związanie ze SM i DG , mnie jednak bardzo dotyczy wezwanie z GITD i uzyskanie od nich zdjęcia. Czy przytoczone na forum już kilka razy rozporządzenia min od zegarków nic nie znaczy dla ITD
Może ktoś rzeczowo odniesie się do tej sprawy.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Czytaj dokładnie forum (wystarczy kilka stron wstecz). Mój wniosek odebrali 27 sierpnia. Do dzisiaj nic: ani zdjęcia, ani odpowiedzi, kompletnie żadnej reakcji.

donar to jest nas dwóch -ja wysłałem dzisiaj. Zastanawiam się jeszcze czy osobiście nie złożyć wniosku w Wojewódzkim ITD.
Co o tym myślicie?
GITD powołuje się również na art.156 Kpk 1-4 który im zabrania pokazywać foty.
Tylko art 156 ma jeszcze pkt5 cyt.:
Powtórzę moje pytanie, jak interpretować ten paragraf z Kpk Art.156.
§ 5. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kserokopii oraz wydaje odpisy uwierzytelnione tylko za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom.
Może ktoś oceni to z prawnego punktu widzenia

Póki co to rozporządzenie ministra Nowaka z maja tego roku jasno mówi, że ITD UDOSTĘPNIA ZDJĘCIA a nie , że ma prawo udostępnić. Jeśli wniosek jest więc dobrze uzasadniony chociażby tym, że z pojazdu korzystają trzy osoby to moim zdaniem ITD MUSI zdjęcie udostępnić.

szymekkrusz
daj znać, jeśli dostaniesz odpowiedź. moim zdaniem, skoro rozporządzenie mówi "obrazy i dane udostępnia się na wniosek" to mają prawo wniosek przyjąć bądź odrzucić (jeśli uznają uzasadnienie za niewystarczające) , ale w żadnym wypadku nie mogą go zostawić bez odpowiedzi. A w mojej sytuacji tak właśnie to wygląda-całkowita olewka. Chętnie bym się gdzieś poskarżył, ale nie wiem gdzie, a na forum też na razie nikt mi nie pomógł
IpMan666
ja miałem uzasadnienie w podobnym tonie. 14 dni na udostępnienie minęło już dawno i nic. Więc "ITD MUSI zdjęcie udostępnić" ale tego nie robi.

Żeby odrzucić muszą podać jakiś powód. Proste. Zgodnie z rozporządzeniem mają udostępniać na wniosek a nie, że mają "prawo udostępniać".

ok, ale mi po prostu nie odpowiedzieli na wniosek...

I pewnie nadal do "złapanych" wysyłają pisma z informacją, że nie ma podstaw prawnych do otrzymania zdjęcia. A rozporządzenie??? GITD kieruje się sobie tylko znanymi przepisami

Odmawiać przyjmowania mandatów i zastanowić się nad niedopełnieniem obowiązków przez pracownika ITD.Po to jest przepis żeby urzędas go stosował zgodnie z prawem.

donar napisał:

ok, ale mi po prostu nie odpowiedzieli na wniosek...

Kliknij, aby rozszerzyć...

skoro obywatele nie odpowiadają na korespondencję ITD, to ITD zlewa korespondencję obywateli, proste