Fundusze Unijne - Precedens!

II GSK 63/06

WYROK

Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 czerwca 2006 r.

w składzie:

przewod. Sędzia NSA - Małgorzata Korycińska (spr.)
Sędzia NSA - Stanisław Biernat
Sędzia NSA - Jan Grzybowski

Po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prokuratora Krajowego od postanowienia z dnia 27 października 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi [...] na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego „Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006” - (Działanie 1. 2 „Ułatwianie startu młodym rolnikom”) -
(sygn. akt IV SA/Wa 1921/05)
postanawia:

uchylić zaskarżone postanowienie

z uzasadnienia:

1.Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest podmiotem wyodrębnionym organizacyjnie i strukturalnie - jest państwową osobą prawną (art. 1 ust. 1 ustawy o utworzeniu Agencji). Ze względu na charakter zadań (wspieranie rozwoju obszarów wiejskich i produkcji rolnej) i charakter kompetencji nie można uznać, żeby ARiMR była w całym obszarze jej działania upoważniona do stosowania środków o charakterze władczym. Dlatego też należy traktować ją jako organ o charakterze funkcjonalnym w tym zakresie, w jakim jest ona uprawniona do działaniach w formach o charakterze władczym. Działanie o charakterze władczym wynikać może z wyraźnego przepisu prawa lub pośrednio z charakteru wykonywanej czynności. Bezsporne jest, że Agencja występuje w takim charakterze wielokrotnie na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego.
2.Przepis art. 5a ust 3 ustawy o utworzeniu ARiMR stanowi, że Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych, kierownicy biur powiatowych wydają decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach. Nieprawidłowa jest wykładania art. 5a ust. 3 zakładająca, że takim „przepisem odrębnym” jest art. 11 ust. 4 cytowanej ustawy. Takie odesłanie dotyczy bowiem innych uregulowań, a nie tego przepisu. I co istotne wskazuje na istnienie, poza ustawą o utworzeniu ARiMR, podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnej przez wymienione w tym przepisie podmioty. Na taką interpretację wskazuje także art. 5a ust. 4 omawianej ustawy, zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego. To unormowanie potwierdza istnienie poza ustawą o utworzeniu ARiMR przepisów upoważniających kierowników biur, dyrektorów oddziałów i Prezesa Agencji do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż w tej ustawie brak jest przepisu przyznającego kierownikowi biura powiatowego kompetencję do wydawania decyzji.
3.Przy rozważaniu zagadnienia, jakie warunki muszą być spełnione, aby przed zawarciem umowy można było wyróżnić sprawę administracyjną, w której rozstrzyga się władczo o zawarciu lub odmowie zawarcia umowy, decydujące znaczenie ma to, czy przepisy ustawowe przyznają danemu organowi władcze kompetencje w fazie rozpatrywania wniosku, poprzedzającej zawarcie umowy.
4.Uregulowania ustawy o Narodowym Planie Rozwoju wskazują na istnienie wyraźnie wyodrębnionych dwóch etapów postępowania w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych. Pierwszy etap jest etapem postępowania wszczynanego na skutek wniosku podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach m.in. sektorowego programu operacyjnego. W tym etapie następuje rozpoznanie wniosku przez instytucję zarządzającą lub instytucję wdrażającą, stosownie do przyjętego systemu realizacji, które kończy się przyznaniem albo odmową przyznania dofinansowania (art. 26 ust. 2 ustawy). Po pozytywnym dla strony zakończeniu pierwszego etapu dochodzi do etapu drugiego, którym jest zawarcie umowy, określającej warunki dofinansowania projektu (art. 26 ust. 5 ustawy). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle art. 26 ust. 2 tej ustawy, rozstrzygnięcie podejmowane w pierwszym etapie mają charakter rozstrzygnięć władczych i jednostronnych . Ich treścią jest albo stworzenie przesłanki do zawarcia umowy, albo odmowa zawarcia umowy. Użyte przez ustawodawcę określenie „przyznaje” dofinansowanie należy interpretować jako stworzenie podstawy prawnej do wydania przez ARiMR decyzji administracyjnej. W obowiązującym ustawodawstwie występują konstruowane w taki „czasownikowy” sposób podstawy prawne do wydawania decyzji np. za pomocą zwrotów: „zezwala”, „potwierdza” czy „wyraża zgodę”. Zwrot: organ przyznaje dofinansowanie, oznacza: organ wydaje decyzję w sprawie dofinansowania.
5.Przyznanie dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektu zgłoszonego do realizacji w ramach sektorowego programu operacyjnego „Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006” następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Palnie Rozwoju. Odmowa przyznania takiego dofinansowania następuje zatem także decyzją administracyjną, wydaną na podstawie tego przepisu. Decyzje te podlegają kontroli sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.




[Dz. U. z 2005, nr 31,poz. 264]: art. 1 ust. 1, art. 5a ust. 3 i 4, art. 11 ust. 4
[Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071]: art. 1 pkt 1 i 2, art. 5 § 2 pkt 3, art. 104 § 1
[Dz. U. z 1964, nr 16, poz. 93 ze zm.]: art. 1
[Dz. U. z 1964, nr 43, poz. 296 ze zm.]: art. 1
[Dz. U. z 2004, nr 116, poz. 1206 ze zm.]: art. 2, art. 8 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 26.
[Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.]: art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 58 § 1 pkt 1



zob. też: http://www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wyd ... o_a_4.html

W kolejnym okresie prgramowania juz chyba nie będzie dopuszczalne zaskarżanie decyzji w trybie administracyjnym, gdyż projekt ustawy zastępującej ustawę o Narodowym Planie Rozwoju stwierdza, że do postępowania w sprawie przyznania dotacji nie stosuje się przepisów KPA.
I w związku z tym mam dwie refleksje:
1) czy w ogóle dopuszczalne jest wyłączenie KPA jeśli uznamy, że dane postępowanie jest postępowaniem administracyjnym
2) czy wyłączenie KPA spowoduje wyłączenie możliwości zaskarżenia decyzji w trybie KPA ale juz nie w trybie postępowania sądowoadministracyjnego? (jeśli uznać że także w trybie postępowania sądowoadministracyjnego zdaje się to naruszac konstytucyjne prawo do sądu)

Booski !
uprzejmie proszę o więcej informacji na temat tego projektu, o którym piszesz, to bardzo ważna sprawa.

W odpowiedzi na twoje pytanie:
1.
Przepis mówiący, że w sprawie przyznania dotacji nie stosuje się przepisów KPA. bedzie niezgodny z art. 2, 7, 32 (z związku z rozstrzyganiem innych tego typy spraw w formie decyzji) ewentualnie z 45 (jeśli brak będzie odwołania do sądu powszechnego) oraz z art. 78 Konstytucji RP
2. Nawet jesli nie będzie stosowany KPA, to rozstrzygnięcie jest decyzją administracyjną i bedzie podlegało kognicji sadu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 -Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 2 cyt. ustawy. Pozostaje jedynie problem wyczerpania środków zaskarżenia od decyzji.

Podawanz przeze mnie przepis to art 33 projektu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ktora ma zastapic ustawe o Narodowzm Planie Rozwoju.

A co do twoich uwag to dziekuje zajmuje sie troche ta tematyka i nie wydaje mi sie to takie oczywiste. Tryb przyznawania dotacji moze zostac potraktowany jako etap przedkontraktowy przed zawarciem umowy o charakterze cywilnoprawnym (interpretacja organów administracyjnych rozdzielających pomoc z funduszy idzie w tym kierunku)- jak będzie dostępna treść orzeczenia w całości to przeczytaj stanowiska organów. I to samo odnosi się do punktu 2 twojej odpowiedzi- jeśli uznać, że nie jest to decyzja administracyjna to wówczas nie przysługuje odowłania do sądu administracyjnego (pamiętaj że podstawą decyzji administracyjnej musi być przepis obowiązującego prawa a tu obowiązujące prawo wprost wyklucza taką formę rozstrzygnięcia.

Ja osobiście też się nie zgadzam z taką interpretacją ale niestety tak może być

Dotacje to umowy więc nie bardzo wiem do czego zmierza Sąd .... nakaże zawrzeć umowę? :what:

I to samo odnosi się do punktu 2 twojej odpowiedzi- jeśli uznać, że nie jest to decyzja administracyjna to wówczas nie przysługuje odowłania do sądu administracyjnego (pamiętaj że podstawą decyzji administracyjnej musi być przepis obowiązującego prawa a tu obowiązujące prawo wprost wyklucza taką formę rozstrzygnięcia.
[/cytat]

Pkt 2 mojej odpowiedzi traktuje o tym, że to jest decyzja administracyjna wydana w innym - niż uregulowanym w KPA - trybie postępowania (skoro KPA zostałoby wyłączone). Tutaj obowiązujące prawo wykluyczałoby stosowanie KPA, a Kodeks nie jest podstawą materialnoprawną do wydania decyzji. Podstawę taką stanowi w tym przypadku art. 26 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U.04.116.1206), tak więc prawo materialne nie tylko, że wprost nie wyklucza takiej formy rozstrzygnięcia, ale przeciwnie- wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie sprawy następuje w formie decyzji.
Decyzja administracyjna może być wydana również w innym trybie, niż ten uregulowany w KPA i podlega kontroli legalności w myśl art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 2 ppsa.

Chodzi mi o uzasadnienie do dyskutowanego orzeczenia NSA, w którym powinno być stanowisko ARiMR oraz stanowisko NSA, które wskazują że jest to umowa o charakterze cywilnoprawnym.

Co do tzw pkt 2 to mnie chodzi o sytuację, która będzie miała miejsce od przyszłego roku, kiedy to brak będzie takiej podstawy prawnej pozwalającej na przyjęcie, że rozstrzygnięcie w sprawie przyznania dofinansowania następuje w formie decyzji administracyjnej, co może pozbawiać podmnioty starające się o dofinansowanie prawa do sądu (chyba, że stworzy się koncepcję pozwalającą na zaskarżanie tej procedury w postępowaniu cywilnym, co jest mniej korzystne np. ze wzgledu na koszty postępowania)

Tak się składa, że Sąd w niniejszej sprawie nie podzielił tego stanowiska ARiMR, ale podzielił prezentowane przez skarżącego 8), że postępowanie w sprawie przyznania pomocy ma charakter postępowania administracyjnego, a przedmiotowa umowa nie jest stricte umową cywilnoprawną, ale ma charkter (nieznanej w polskim systemie prawnym) umowy administracyjnej

ale tak się składa że stanowisko podobne do stanowiska ARiMR jest stanowiskiem dominującym wśród organów administracyjnych i w tym kierunku idzie interpretacja pod rządami przyszłej ustawy. Przeczytaj uzasadnienie

Szczerze: nie interesują mnie w ogóle dominujace stanowiska organów, skoro i tak NSA uznał je za nietrafne; w przyszłej tego typu sprawie raczej powłam się na stanowisko NSA, niż na dominujące stanowiska organów.

z określonych względów znam sprawę a stanowisko organów interesuje mnie o tyle, że dąży się do ukształtowania przepisów prawnych tak aby miało ono uzasadnienie w przepisach- jeśli spojrzysz na ustawę, która zastąpi ustawę o Narodowym Planie Rozwoju to nie znajdziesz już tam odpowiednika przepisu obecnie obowiązujacej ustawy, który dał podstawę do takiego skonstruowania uzasadnienia wyroku NSA.
Tak więc wyrok ten skutkuje w odniesieniu do decyzji, które zostały wydane w okresie 2004- 2006 ale inna interpretacja będzie miała miejsce w okresie programowania 2007- 2013.

W Y R O K
WSA w Warszawie z dnia 19 października 2006 r.
(IV SA/Wa 1539/06)

[Dz.U.UE. z 1999 r., seria L, nr 160, str. 80]: art. 8 ust. 1 tiret 5
[Dz.U.2004, nr 207, poz. 2117]: zał. - pkt 3.1.2
[Dz.U.00.98.1071]: art. 6, art. 7, art.76 § 1

TEZY:

1. Zgodnie z pkt. 3.1.2 załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego „Restrukturyzacja i Modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006” pomoc może być przyznana takiemu rolnikowi, który będąc posiadaczem gospodarstwa rolnego przez okres dłuższy, niż 12 miesięcy przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu, faktycznie prowadził gospodarstwo rolne w tym okresie nie dłużej, niż 12 miesięcy. Nie oznacza to jednak, że sam fakt bycia posiadaczem gospodarstwa rolnego jest równoznaczny z jego faktycznym prowadzeniem. Bycie posiadaczem gospodarstwa rolnego z racji przysługiwania do niego udziału w prawie własności nie może być w ujęciu normatywnym traktowane jako tożsame z faktycznym jego prowadzeniem. W powołanym załączniku do rozporządzenia nie chodzi bowiem o samo posiadanie gospodarstwa przez okres ponad 12 miesięcy, jako wyłączające możliwość uzyskania dofinansowania, lecz o posiadanie tego gospodarstwa o zarazem faktyczne jego prowadzenie ponad ten okres czasu. Można być posiadaczem gospodarstwa rolnego lecz faktycznie go nie prowadzić, gdy okaże się, że prowadzi je inna osoba, w tym inny jego współwłaściciel, będący tym samym jego współposiadaczem.

2. Przyjęta przez organ orzekający wykładnia, iż okres posiadania gospodarstwa rolnego należy traktować jako faktyczne prowadzenie tego gospodarstwa, nie znajduje jednoznacznego uzasadnienia w treści powołanych zapisów załącznika do rozporządzenia, dlatego stosownie do art. 6 i art. 7 kpa organy orzekające miały obowiązek, działając w granicach wyznaczonych przepisami prawa, uwzględnić słuszny interes strony skarżącej, bez naruszenia jednak interesu społecznego.

3. Przeciwko wykładni zastosowanej przez organy orzekające przemawia również treść art. 8 ust. 1 tiret 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji Gwarancji Rolnej (EFOGR), według którego pomoc młodym rolnikom w celu ułatwienia im podejmowania działalności w rolnictwie będzie przyznawana m.in. gdy rolnik jest kierownikiem gospodarstwa, co w ujęciu normatywnym należy rozumieć, jako kierowanie lub prowadzenie gospodarstwa rolnego w sposób zależny od woli tego rolnika. Bycie udziałowcem w prawie przysługującym do gospodarstwa rolnego nie jest równoznaczne z jego prowadzeniem zależnym od woli tego posiadacza. Współwłasność gospodarstwa rolnego daje prawną możliwość jego faktycznego współprowadzenia lub nawet wyłącznego prowadzenia, lecz bycie jego współwłaścicielem nie jest tożsame z faktycznym jego prowadzeniem.

4. Przedstawione przez skarżącego dokumenty urzędowe, zgodnie z art. 76 § 1 kpa, stanowią dowód okoliczności w nich stwierdzonych. Okoliczności te przemawiają natomiast za uznaniem, że skarżący podjął faktyczne prowadzenie gospodarstwa rolnego dopiero od dnia 21 stycznia 2005 r. Odrzucając wniosek skarżącego o dofinansowanie, organy orzekające nie uwzględniły okoliczności stwierdzonych powołanymi dokumentami, jak również nie przeprowadziły, stosownie do art. 76 § 3 kpa, dowodu przeciwnego treści tych dokumentów na okoliczności w nich stwierdzone, względnie na okoliczności służące ustaleniu, kiedy skarżący rozpoczął faktyczne prowadzenie gospodarstwa rolnego.

Podaję tezy z pisemnego uzasadnienia (modyfikacja posta - patrz post nr 1)

W myśl art. 4 ust. 1 rzozporządzenia Komisji Wwspólnoty Europejskiej nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. /Dz.U.UE.L.04.153.30/ - rozporzadzenie ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady Wspólnoty Europejskiej nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej - właściwa instytucja podejmuje indywidualną decyzję o przyznaniu wsparcia :!:

Witam,
chciałbym się dołączyć do dyskusji na temat zapisów, zaakceptowanego już przez RM, projektu Ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Szczególnie w zakresie poruszonego wyłączenia przepisów KPA z postępowania o udzielenie dofinansowania:

[cytat="booski"]W kolejnym okresie prgramowania juz chyba nie będzie dopuszczalne zaskarżanie decyzji w trybie administracyjnym, gdyż projekt ustawy zastępującej ustawę o Narodowym Planie Rozwoju stwierdza, że do postępowania w sprawie przyznania dotacji nie stosuje się przepisów KPA.
I w związku z tym mam dwie refleksje:
1) czy w ogóle dopuszczalne jest wyłączenie KPA jeśli uznamy, że dane postępowanie jest postępowaniem administracyjnym
2) czy wyłączenie KPA spowoduje wyłączenie możliwości zaskarżenia decyzji w trybie KPA ale juz nie w trybie postępowania sądowoadministracyjnego? (jeśli uznać że także w trybie postępowania sądowoadministracyjnego zdaje się to naruszac konstytucyjne prawo do sądu)[/cytat]

Projekt zaakceptowany przez RM, podobnie jak poprzednie, zawiera wyłączenie przepisów KPA oraz przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 37).
Podzielam tu opinię Koraba w zakresie możliwości podważenia zgodności z konstytucją takiego zapisu.
Ciekawe jest natomiast czy trybunał i sądy podzielą takie stanowisko, a przede wszystkim, jak szybko to nastąpi po wejściu w życie ustawy, tak żeby przedsiębiorcy mieli narzędzie do obrony swoich praw wobec często niedorzecznych decyzji organów przyznających wsparcie - szczególnie interesujące są w tym zakresie nadużycia urzędników Ministerstwa Gospodarki w zakresie przyznawania wsparcia w ramach poddziałania 2.2.1 SPO WKP...
[/url]

Nawiązując do poprzedniego posta, dodatkowym elementem, jaki się pojawia się w dyskusji jest kolejny wyrok NSA dotyczący bezpośrednio działalności Ministra Gospodarki w zakresie przyznawania wsparcia w ramach poddziałania 2.2.1:

Sygn. akt II GSK 134/06

WYROK
Dnia 26 lipca 2006 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.)
Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec
Jerzy Sulimierski
Protokolant Beata Kołosowska


po rozpoznaniu...skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3178/05...w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji...oddala skargę kasacyjną...

Przedsiębiorca, ktróry otrzymał odmowę udzielenia wsparcia poskarżył się w WSA, który odrzucił skargę, ponieważ przychylił się do twierdzenia ministra, iż decyzja o odmowie nie jest decyzją administracyjną. Sprawa trafiła do NSA, który nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy uznając decyzję ministra za decyzję administracyjną.
Skargę kasacyjną wniósł Minister Gospodarki po niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciu WSA, który uchylił odmowę udzielenia wsparcia ze względów proceduralnych.

Odwołuję się do treści artykułu z Rzeczpospolitej (27/07/06), który wyjaśnia przebieg postępowania.

Nie posiadam jeszce szczegółowego uzasadnienia wyroku, a chętnie bym przeczytał...może jeszcze coś ciekawego wypłynie.

W każdym razie wygląda, na to, że jeszcze w ramach funduszy rozdzielanych w okresie 2004-2006 droga sądowoadministracyjna jest otwarta...co będzie w 2007-2013?

Ze szczegółowego uzasadnienia Sygn. akt II GSK 134/06...

"...NSA wskazał, iż „informacja" organu wydana na podstawie art. 13 a ust. 1 u.f.w.i. zawiera wszelkie elementy i znamiona decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a zatem podlega kontroli sądu administracyjnego. Przy przyjęciu odmiennej interpretacji przepisu art. 13 a ust. 1 i 2 omawianej ustawy, strona byłaby pozbawiona konstytucyjnego prawa do sądu wyrażonego w art. 45, art. 78 i art. 184 Konstytucji RP. Zdaniem NSA, „informacji" nie można zaliczyć do czynności cywilnoprawnych związanych z zawarciem umowy cywilnoprawnej. Na tym etapie postępowania organ nie występuje bowiem jako równoprawna strona stosunku cywilnoprawnego, lecz jako organ władczy wykonujący zadania publicznoprawne w ramach przyznanych mu kompetencji. NSA podkreślił również, iż szczegółowa procedura udzielenia takiego wsparcia przewidziana w ustawie i przepisach wykonawczych upewnia, że w tego rodzaju sprawach mamy do czynienia z klasycznym postępowaniem administracyjnym..."
"...Pismo informujące spółkę o negatywnym rozpatrzeniu wniosku było w istocie decyzją administracyjną, a przy jej wydaniu naruszono art. 6 – art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ miał obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego..."

Jeśli zatem wyłączono nawet stosowanie ppsa, to grubo przesadzono - taki przepis nie może istnieć w demokratycznym państwie prawnym. Pozostaje jedynie skarga konstytucyjna.

u.f.w.i. - możesz podać Dz. U z ...nr...poz....?

usunąć :!:

Wydaje mi się, że ufwi to ustawa o finansowym wspieraniu inwestycji.
W tym miejscu mógłbym podać wiele dokumentów wewnętrznych typu wytyczne, w których istnieją zapisy typu "od podjętej decyzji nie przysługuje odwołanie".
Moim zdaniem czynność kończącą etap oceny wniosku o dofinansowanie może być w zależności od okoliczności zaliczona jako decyzja administracyjna lub inna czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków, o której wspomina p.o.p.s.a. W obecnym stanie prawnym istnieje podstawa do kwalifikowania tej czynności jako decyzji ale przepisy ulegną zmianie i w razie gdyby takiej podtsawy nie było i wyłączony zostałby tryb KPA, to moim zdaniem czynność taka podlagałaby kontroli jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów praw". To także można obejść ale już nie napisze w jaki sposób bo uważam, że zapewnienie kontroli sądowej jest konieczne.
Także argument, że odmowa uprawnienia do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego narusza konstytucyjne prawo do sądu można obalić ale z powyższego względu także nie będe pisał w jaki sposób.

Przy okazji Dzięki Korab.

[cytat="booski"]Wydaje mi się, że ufwi to ustawa o finansowym wspieraniu inwestycji. [/cytat]
re: Ustawa z dnia 20 marca 2003 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.02.41.363 z późn. zm).

[cytat="booski"] W obecnym stanie prawnym istnieje podstawa do kwalifikowania tej czynności jako decyzji ale przepisy ulegną zmianie i w razie gdyby takiej podtsawy nie było i wyłączony zostałby tryb KPA, to moim zdaniem czynność taka podlagałaby kontroli jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów praw". [/cytat]

Czy uznanie takiego aktu jako Art. 3. § 2 p. 4 p.o.p.s.a. będzie dopuszczalne po wyłączeniu trybu postępowania sądowoadministracyjnego, czy będzie to możliwe dopiero po wypowiedzeniu się przez TK?

[cytat="booski"] To także można obejść ale już nie napisze w jaki sposób bo uważam, że zapewnienie kontroli sądowej jest konieczne. [/cytat]

Warto byłoby porozmawiać o takiej możliwości żeby podjąć kroki zmierzające do jej wykluczenia.