Kazus - postępowanie nakazowe

Treść:
Do Sądu Rejonowego w Bielsku , po zamknięciu dochodzenia w sprawie o czyn, określony w art. 277 k.k. wpłynął akt oskarżenia. W toku postępowania przygotowawczego Idylla Apollina przyznała się do zarzuconego jej czynu. Ponadto jej sprawstwo zostało potwierdzone przez zeznania 3 naocznych świadków. Przewodniczący Wydziału Karnego w trybie art. 339 § 3 pkt 7 k.p.k. skierował sprawę na posiedzenie, ponieważ stwierdził, że zachodzą przesłanki do wydania wyroku nakazowego. Wyrokiem nakazowym Sąd Rejonowy w Bielsku uznał oskarżoną za winną zarzucanego jej czynu i wymierzył karę grzywny.
Pytanie:
Czy postąpiono słusznie rozpatrując przedmiotową sprawę w ramach postępowania nakazowego ?
- udzielając odpowiedzi na postawione pytanie, uzasadnij swoje stanowisko.
Artykuły do przeanalizowania:
art. 277 k.k., art. 339 § 3 pkt 7 k.p.k., art. 500 k.p.k., art. 501 k.p.k., art. 502 k.p.k.

W kwestiach prawnych jestem laikiem (nawet nie studiuję prawa)
Moją odpowiedzią na powyższy kazus było:

W myśl art. 500 § 3. sąd może wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości a zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczajacy. Wyrok nakazowy wydany może być jedynie w sprawach, w których wystarczające jest wymierzenie kary nagany, grzywny albo ograniczenia wolności, a oskarżona ( w tym wypadku Pani Idylla) nie jest osobą głuchą, niemą, niewidomą i nie zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności. (art. 501 k.p.k wspominający o negatywnych przesłankach i kierujący nas do art. 79 § 1.)
Sprawa Idylli Apollina i zarzucany jej czyn z art. 277 k.k. jest właśnie tego rodzaju czynem. Idylla nie jest głucha, niema bądz niewidoma. Nigdzie też nie ma wzmianki o jej ewentualnej niepoczytalności.
Jest to idealny przykład art. 500 § 3. w myśl którego sąd może wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. I właśnie tak wygląda sytuacją w powyższym kazusie. Wina Pani Idylli jej nie budzi. Oskarżona sama się do niej przyznała. Dodatkowo ową wersje było gotowych potwierdzić pięciu naocznych świadków.
Czy więc wydany przez Sąd Rejonowy w Bielsku wyroku nakazowego był słuszny? W mojej opinii owszem.

Na co moj wykładowca odpowiedział mi :

Proszę dokładnie wyciągnąć wszystkie przesłanki. Pominął Pan min kwestię dotycząca prowadzenia sprawy na etapie przygotowawczym w formie dochodzenia, kwestii negatywnych przesłanek (brak trybu prywatnoskargowego) etc.

Do analizy art. 500, 501, 502

Kliknij, aby rozszerzyć...

Wiec? Ktoś moze mi wyjaśnić jak mam to rozegrać? Jak mam na to spojrzeć? Bo przyznam szczerze, ze utknąłem.

Myślę, że nie chodzi o to, iż rozwiązanie jest złe tylko nie odniosłeś się do wszystkich przesłanek, które muszą zostać spełnione by wydany mógł być wyrok nakazowy.

Nie wspomniałeś o tym, że formą post. przyg. było dochodzenie i była to forma prawidłowa, zgodnie z art. 325b kpk,

Nie wspomniałeś, że wymierzona kara to kara grzywny, a więc jest to zgodne z dyrektywami przepisów rozdziału kpk dot. wydania wyroku nakazowego,

Nie wspomniałeś, że czyn z art. 277 kk nie jest ścigany z oskarżenia prywatnego, co też byłoby przesłanką negatywną.

Błędnie wskazałeś, iż w wyroku nakazowym można wydać karę nagany. Taka kara w kodeksie karnym nie istnieje, jest to kara ujęta w kodeksie wykroczeń.

Rozważyłeś w swojej odpowiedzi tylko jedną przesłankę, co było prawidłowe, ale wydaje mi się, że rozwiązanie po prostu było zbyt wąskie.