Kazus prawo karne

Witam, mam pytanie do poniższego kazusu. Nie proszę, aby ktoś go w całości rozwiązał, choć mogłoby to być pomocne. Mam pytanie tylko co do wstępnej hipotezy kwalifikacji prawnej.
Ja widzę to tak: Art.157, 160 1, 156 1 2) i zasanawiam się czy Art.231 również uwzględnić.

Z góry dziękuję za pomoc.

Policja została wezwana do znanej w mieście meliny, gdzie miała miejsce bójka na noże. Po przybyciu na miejsce, policjanci znaleźli tam dwóch silnie krwawiących osobników z licznymi ranami ciętymi i kłutymi. Wezwano karetkę pogotowia która przybyła po chwili. Przybyły na miejsce zdarzenia lekarz pogotowia zwrócił uwagę na leżące na podłodze strzykawki z brunatną zawartości, a ostrożnie odchyliwszy ramię jednego z rannych stwierdził ślady po licznych ukłuciach igły. Wobec powyższego lekarz odmówił udzielenia pomocy opatrunkowej i reanimacyjnej z obawy przed zarażeniem się wirusem HIV, argumentując, że na wyposażeniu karetki nie ma odzieży ochronnej i rękawic stosowanych w takich wypadkach. Wówczas jeden z policjantów Edward S. zagroził lekarzowi bronią, żądając udzielenia pomocy, a na żachnięcie się lekarza „nie wygłupiaj się pan” zareagował z właściwą sobie impulsywnością, tj. wypalił z pistoletu tak, że kula zraniła lekarza w ucho. Przerażony lekarz przystąpił do reanimacji. Pochylając się nad jednym z rannych zakaził zranione ucho krwią ofiary. Wkrótce po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych okazało się, że obaj ranni byli chorzy na AIDS i byli nosicielami HIV.

Art. 231 nie należy tu uwzględniać, jako że policjant nie ma takiego uprawnienia, by móc zmusić kogoś środkami przymusu bezpośredniego do ratowania osoby, a w szczególności gdy zagraża to życiu lub zdrowiu tego kogoś.

Witam. Niedawno otrzymałem na zajęciach bliźniaczo podobny stan faktyczny i dlatego prosiłbym wszystkich ludzi dobraj woli o krótkie uzasadnienie do wstępnej hipotezy kwalifikacji prawnej w tym kazusie. Z resztą będę wdzięczny za wszelką pomoc w jego rozwiązaniu. Pozdrawiam i z góry dziękuję.

Oto moje wypociny dotyczące art. 156 par.2. Wg mnie lekki uszczerbek na zdrowiu oraz narażenie na utratę życia pozostają w zbiegu nieistotnym, natomiast należy jeszcze uwzględnić art. 231.
Ale nie jestem pewien.

"Przedmiotem prawno – karnej analizy jest zachowanie policjanta polegające na tym, że, przez postrzelenie lekarza w ucho, nieumyślnie doprowadził do zakażenia, a więc do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lekarza – czyn zabroniony kwalifikowany wstępnie z art. 156 par. 2.

Sprawca może ponosić odpowiedzialność karną. Z całą pewnością osiągnął wiek 17 lat. Był poczytalny. W prawdzie działał „z właściwą sobie impulsywnością”, ale nie zmienia to faktu pełnej jego poczytalności.

Ustawowymi znamionami przestępstwa z art. 156 par. 2 jest nieumyślne spowodowanie skutku opisanego w par. 1, tzn. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Nie ulega wątpliwości, że sprawca spowodował ten skutek. Zakażenie krwią chorych na AIDS i nosicieli HIV spowodowało u postrzelonego lekarza ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiej choroby nieuleczalnej. Do zakażenia nie doszłoby, gdyby sprawca nie oddał strzału w ucho lekarza.

Sprawca może być podmiotem tego czynu zabronionego, gdyż jest to przestępstwo powszechne – każdy może być jego podmiotem.

Spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu możliwe jest według kk nieumyślnie. Sprawca nie miał zamiaru spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lekarza. Działał pod wpływem „impulsu”, emocji. Możemy mu jednak przypisać nieumyślne popełnienie czynu zabronionego, gdyż możliwość jego popełnienia mógł przewidzieć, zwłaszcza że lekarz powiedział mu o tym, dlaczego nie może udzielić pomocy poszkodowanym.

Przedmiotem ochrony art. 156 kk jest zdrowie i życie ludzkie. Nie ma wątpliwości, że dobro prawne w postaci zdrowia zostało przez sprawcę naruszone.

Zostały naruszone reguły postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie. Nie można bez uzasadnionej potrzeby używać broni palnej. Strzał z bliskiej odległości w kierunku głowy człowieka był czynem w sposób ewidentny naruszającym reguły postępowania.
Nie zachodzą w tym przypadku żadne okoliczności wyłączające bezprawność. Należy wykluczyć tutaj działanie w ramach stanu wyższej konieczności, gdyż sprawca przekroczył jego granice z racji tego, że niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia napastników można było inaczej uniknąć, stosując specjalistyczny sprzęt. Należy podkreślić, że lekarz nie miał obowiązku udzielać pomocy w tych warunkach, w myśl art. 162 par. 2.

Społeczna szkodliwość czynu sprawcy jest wyższa niż znikoma. Wskazuje na to przede wszystkim dobro prawne, które zostało naruszone – sprawca spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka.

Nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające winę sprawcy, w szczególności nie zachodzi okoliczność opisana w art. 26 par. 2, gdyż, jak wyżej zostało zauważone, niebezpieczeństwa można było inaczej uniknąć. Czyn jest zawiniony."