Lipstick napisał:
Te informacje nie zostały podane bez przyczyny, ewidentnie wskazują na to, że z góry powzięty zamiar towarzyszył sprawcy.
Z góry powzięty zamiar do czego? Do tego, żeby kolejno okradać
wszystkie bogate osoby przebywające w tym barze, czy też wybrać
jedną ofiarę i ją obrabować? Ucieczka sprawcy i późniejsze ponowne dokonanie rozboju w mojej ocenie wyraźnie wskazuje na zamiar odnawialny, który nie jest przesłanką dla przyjęcia czynu ciągłego.
Lipstick napisał:
Co do nietykalności cielesnej ofiary - dochodzi tu do konsumpcji jednego przepisu (...)
A ty odróżniasz zbieg
przepisów ustawy od zbiegu
czynów karalnych? Zasada konsumpcji ma związek z tym pierwszym, natomiast czyn ciągły z tym drugim. W żadnym miejscu nie twierdziłem, iż pomiędzy art. 217 a art. 280 zachodzi rzeczywisty właściwy zbieg przepisów i powinien być uwzględniany w kwalifikacji prawnej zachowania sprawcy. Dlatego ta część Twojej wypowiedzi jest dla całkowicie niezrozumiała.
Ja tylko analizowałem co jest
przedmiotem ochrony przepisu z art. 280 k.k.. Mienie nie jest jedynym przedmiotem ochrony tego przepisu. Zresztą, żeby się nie rozwodzić za bardzo.
Andrzej Marek, Kodeks karny. Komentarz, wyd. V. Stan prawny 01.03.2010
2. Rozbój jest przestępstwem złożonym, sprawca bowiem zmierza do dokonania kradzieży, atakując integralność cielesną człowieka (przemoc), jego wolność, zdrowie, a nawet życie (zob. art. 148 § 2 pkt 2). Tak więc przedmiot kradzieży (zaboru) stanowi bliższy przedmiot ochrony (zamachu),
natomiast nietykalność człowieka, jego wolność i zdrowie - przedmiot dalszy. Nietrafne są używane przez niektórych komentatorów określenia "przedmiot dodatkowy" lub "uboczny", czy "poboczny" (tak B. Michalski (w
A. Wąsek (red.), Komentarz, t. II, s. 736; M. Kulik (w
M. Mozgawa (red.), Komentarz, s. 550). Zdrowie, nietykalność i wolność człowieka to dobra o wiele ważniejsze od posiadania rzeczy lub innych przedmiotów zaboru, nie mogą więc być "ubocznym" czy "pobocznym" przedmiotem ochrony. Natomiast określenia przedmiot "bliższy" i "dalszy" wskazują jedynie na rolę dóbr chronionych w klasyfikacji przestępstwa, nie zaś na ich znaczenie (bliżej zob. A. Marek, Prawo karne, s. 110-111). Wyjaśniają one, dlaczego rozbój umieszczono w rozdz. XXXV k.k. "Przestępstwa przeciwko mieniu" (rodzajowy przedmiot ochrony).
Jak widzisz nietykalność cielesna jest również przedmiotem ochrony
z art. 280 i nie można mieć wątpliwości, iż jest to dobro osobiste.
13. Zgodnie z brzmieniem art. 12in fine, przesłanką zastosowania tego przepisu jest tożsamość pokrzywdzonego, jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste. Zakres tego pojęcia definiuje art. 26 k.c. obejmując nim: zdrowie, wolność, cześć, swobodę sumienia
Powyższy cytat również z komentarza Marka. Podobnie:
M. Mozgawa (red.), Kodeks Karny. Komentarz wydanie V. Stan prawny 01.01.2013
8. Jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem przyjęcia czynu ciągłego jest tożsamość pokrzywdzonego. Trudno określić, czym są dobra o charakterze osobistym. Doktryna i orzecznictwo interpretują to pojęcie wąsko, przyjmując, że są nimi życie, zdrowie, cześć,
nietykalność cielesna i wolność człowieka (Wąsek (w
Górniok i in., t. 1, s. 189; Dąbrowska-Kardas, Kardas, Czyn..., s. 52).
Jeżeli byś miała wątpliwości, czy przesłanka z art. 12 in fine ma zastosowanie tylko i wyłącznie do przedmiotu bliższego, czy też do dalszego, to wypowiedzi doktryny są następujące:
A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II. Stan prawny: 2004.07.01
25. Zwrot "jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste" rozumieć należy jako wskazujący chronioną prawem wartość, przeciwko której skierowana jest aktywność sprawcy. Oznacza to, że zwrot ten odnosi się zarówno do sytuacji, gdy zachowanie skierowane jest przeciwko jednemu dobru prawnemu, jak i tych, gdy zachowanie wymierzone jest w dwa lub więcej dóbr. Wówczas bowiem sprawca czyni przedmiotem swego zachowania jednocześnie kilka dóbr. Warunek tożsamości pokrzywdzonego odnosi się do wszystkich wypadków, gdy zachowanie sprawcy skierowane jest przeciwko dobru osobistemu, a więc zarówno tych, gdy dobro to stanowi jedyny przedmiot zamachu, jak i tych, gdy dobro to stanowi jeden z przedmiotów, przeciwko którym skierowane jest zachowanie sprawcy, nawet jeśli jest to tzw. poboczny przedmiot ochrony (tak m.in. wyrok SA w Warszawie z 21 listopada 1996 r., II Aka 359/96, OSNPK 1997, z. 6, poz. 20 oraz KZS 1997, z. 7, poz. 36; uchwała SN z 30 marca 1972 r., IV KZP 76/71, OSNKW 1972, z. 5, poz. 89).
Podobnie:
R. Zawłocki, M. Królikowski (red.) Kodeks Karny. Część Ogólna. Tom 1. Komentarz do art. 1-31. Rok wydanie 2011.
36 4. Dobro osobiste może stanowić jedyny przedmiot, przeciwko któremu skierowany jest czyn sprawcy, może też stanowić jeden z atakowanych przedmiotów (tzw. przedmiot poboczny). W każdej takiej sytuacji, ażeby mówić o wystąpieniu czynu ciągłego należy wymagać, aby wszystkie zachowania były zwrócone przeciwko temu samemu pokrzywdzonemu.
Czyn ciągły zatem z uwagi na brak tożsamości pokrzywdzonego przy zamachu na dobro osobiste jest
wykluczony.