B
Baśku
Nowy użytkownik
- Dołączył
- 01.2009
- Odpowiedzi
- 3
mam olimpiadę i potrzebuję rozwiązań kazusów:
KAZUS NR 1
Ludwik Teehof przeciwko Republice Czarnomorskiej
Skarżący odbywał w latach 2004-2006 służbę wojskową w siłach zbrojnych, zgodnie z przepisami
ustawy o powszechnym obowiązku obrony Republiki. W armii państwa pozwanego służy 200 tysięcy żołnierzy,
a tradycje militarystyczne są bardzo bogate. Młodzież w szkołach podstawowych i średnich uczestniczy w
zajęciach z zakresu przysposobienia obronnego, a ponadto obowiązana jest znać w szczegółach historię
wojskowości swojego kraju od czasów średniowiecza.
Władze Republiki Czarnomorskiej niechętnie odnoszą się do działalności organizacji pacyfistycznych i
utrudniają im funkcjonowanie. Tymczasem skarżący przed powołaniem do sił zbrojnych aktywnie działał w
takiej organizacji i był wielokrotnie karany mandatami oraz krótkotrwałym pozbawieniem wolności za udział w
„nielegalnych” demonstracjach postulujących wprowadzenie zastępczej służby wojskowej. Republika
Czarnomorska konsekwentnie odmawia wprowadzenia takiej służby podnosząc konstytucyjnie umocowany
obowiązek obrony ojczyzny przez wszystkich obywateli.
Pomimo protestów, Ludwik Teehof został wcielony do armii i odbywał służbę w siłach piechoty.
Notorycznie karany aresztem izolacyjnym za podważanie autorytetu dowódców, skarżący trafił po trzech
miesiącach zwykłej służby do karnej jednostki wojskowej. Skarżący twierdzi, że przez 21 miesięcy pobytu w
jednostce karnej zmuszano go do niewolniczej pracy, naruszając jego podstawowe prawa. Wyjąwszy niedziele,
skarżący wraz z innymi żołnierzami osadzonymi w jednostce karnej od godziny 6 rano do 20 wieczorem
pracował m.in. przy kopaniu rowów przeciwczołgowych, budowie fortyfikacji wojennych oraz wyrębie lasu.
Według skarżącego był także wykorzystywany do kopania fundamentów na prywatnej budowie dowódcy
jednostki oraz – w miesiącach letnich – całodziennej pracy o charakterze rolniczym. Zważywszy na charakter
jednostki, skarżący nie otrzymywał żadnych przepustek, miał jedynie prawo do wysyłania korespondencji raz w
miesiącu i otrzymania jednej paczki w ciągu kwartału.
W skardze do Komitetu Praw Człowieka ONZ p. Teehof zarzucał naruszenie art. 8 ust. 2 i 3
Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Jego zdaniem, charakter katorżniczej,
przymusowej pracy wykonywanej w czasie odbywania służby wojskowej w jednostce karnej miał także
charakter poddaństwa.
Rząd pozwany kwestionował zarzuty, podnosząc wyjątki od zakazu pracy przymusowej określone w
art. 8 ust. 3 MPPOiP. Według władz Republiki (stronie Paktu i I Protokołu opcyjnego od 1990 r.), skarżący nie
bez powodu trafił do jednostki karnej, a ciężka praca miała na celu kształtowanie obywatelskiej postawy i
porzucenie odchyleń pacyfistycznych.
W zwięzłej opinii prawnej na temat kazusu proszę uwzględnić następujące kwestie:
- Czy skarżący objęty był gwarancją zawartą w artykule 8 MPPOiP?
- Czy charakter odbywanej przez skarżącego służby wojskowej nosił znamiona ‘poddaństwa’?
- Jaki charakter ma zakaz pracy przymusowej ?
- Czy każda ingerencja w prawo chronione Paktem oznacza jego naruszenie?
- Czy władze Republiki Czarnomorskiej naruszyły art. 8 lub inne postanowienia MPPOiP?
KAZUS NR 2
Lidia Veermeer przeciwko Republice Szczęśliwości
Skarżąca – obywatelka Nowej Federacji – od kwietnia do października 2006 r. przebywała w „obozie
pracy” na terytorium Republiki Szczęśliwości (strony MPPOiP i protokołu opcyjnego od 1993 r.), do której udała
się z zamiarem pracy sezonowej przy zbiorze owoców. Odcięty od świata obóz był nadzorowany przez
uzbrojonych strażników wynajętych przez właściciela plantacji. Skarżącej oraz pozostałym osobom odebrano
paszporty i zakwaterowano w barakach nie posiadających podstawowego zaplecza sanitarnego. Praca na
plantacji rozpoczynała się wraz ze wschodem słońca – przed godziną 5 rano, a kończyła około 21, z krótkimi
przerwami na dwa skromne posiłki w ciągu dnia. Skarżąca twierdzi, że praca na plantacji doprowadziła ją do
wycieńczenia fizycznego i psychicznego. Nie miała możliwości kontaktu ze swoją rodziną w Nowej Federacji ani
placówkami konsularnymi swojego kraju w Republice Szczęśliwości. Według skarżącej, pracownicy w „obozie
pracy” pochodzili z wielu krajów i podlegali ciągłej rotacji – zjawisko miało charakter zorganizowany i masowy. Z
relacji skarżącej wynika, że w podobnej sytuacji znajdowało się około stu osób pilnowanych przez 20-osobowy
personel strażników.
Pod koniec października 2006 r. skarżąca została obudzona w nocy i wywieziona z zawiązanymi oczami
w nieznanym kierunku. Po kilku godzinach jazdy skarżącą wypchnięto z samochodu na przedmieściach stolicy
kraju z torbą zawierającą rzeczy osobiste oraz równowartość 100 Euro. Skarżącej udało się dotrzeć na
posterunek policji, a stamtąd do placówki konsularnej Nowej Federacji, gdzie otrzymała pomoc i powróciła do
kraju. Policja Republiki Szczęśliwości podjęła śledztwo w sprawie zarzutów pracy niewolniczej wysuniętych przez
p. Veermeer. Jednak postępowanie prowadzone było nieśpiesznie, ponadto nie udało się ustalić miejsca „obozu
pracy”, który opisywała skarżąca. Po 3 miesiącach śledztwo zostało umorzone, mimo protestów skarżącej.
Sprawą zainteresowała się organizacja pozarządowa „Stop pracy przymusowej”, której udało się dotrzeć
do miejsca, w którym miał znajdować się „obóz pracy” opisywany przez skarżącą. Sprowadzona na to miejsce p.
Veermeer rozpoznała wprawdzie okolicę, natomiast nie było śladów po barakach mieszkalnych ani innych
śladów „obozu”. Nie rozpoznała także okazanego jej właściciela plantacji, który w środowisku lokalnym cieszył
się dobrą opinią. Policja Republiki Szczęśliwości nie znalazła powodów, by wznowić postępowanie w tej sprawie.
W skardze do Komitetu Praw Człowieka skarżąca zarzucała naruszenie art. 8 przez władze Republiki
Szczęśliwości, gdyż zdaniem skarżącej proceder pracy niewolniczej cieszył się „cichym poparciem” władzy tego
kraju. Policji nie zależało na wyjaśnieniu sprawy i nikt nie przejmował się jej losem. Rząd pozwany kwestionował
zarzuty. Zdaniem rządu, twierdzeń skarżącej nie można zweryfikować, ponadto jeśli nawet są prawdziwe, to rząd
nie miał żadnego udziału w zarzucanym traktowaniu. Policja działała rzetelnie i sprawnie, natomiast trudno
oczekiwać, że będzie wykrywać 100% sprawców przestępstw.
W zwięzłej opinii prawnej na temat kazusu proszę uwzględnić następujące kwestie:
- Czy skarżąca była objęta gwarancją zawartą w artykule 8 MPPOiP?
- Kto jest podmiotem zobowiązanym z tytułu tego artykułu? Czy tylko państwa (art. 3 MPPOiP)?
- Jaki charakter miało traktowanie skarżącej według kryteriów art. 8 MPPOiP?
- Czy władze Republiki Szczęśliwości naruszyły art. 8 lub inne postanowienia MPPOiP?
KAZUS NR 1
Ludwik Teehof przeciwko Republice Czarnomorskiej
Skarżący odbywał w latach 2004-2006 służbę wojskową w siłach zbrojnych, zgodnie z przepisami
ustawy o powszechnym obowiązku obrony Republiki. W armii państwa pozwanego służy 200 tysięcy żołnierzy,
a tradycje militarystyczne są bardzo bogate. Młodzież w szkołach podstawowych i średnich uczestniczy w
zajęciach z zakresu przysposobienia obronnego, a ponadto obowiązana jest znać w szczegółach historię
wojskowości swojego kraju od czasów średniowiecza.
Władze Republiki Czarnomorskiej niechętnie odnoszą się do działalności organizacji pacyfistycznych i
utrudniają im funkcjonowanie. Tymczasem skarżący przed powołaniem do sił zbrojnych aktywnie działał w
takiej organizacji i był wielokrotnie karany mandatami oraz krótkotrwałym pozbawieniem wolności za udział w
„nielegalnych” demonstracjach postulujących wprowadzenie zastępczej służby wojskowej. Republika
Czarnomorska konsekwentnie odmawia wprowadzenia takiej służby podnosząc konstytucyjnie umocowany
obowiązek obrony ojczyzny przez wszystkich obywateli.
Pomimo protestów, Ludwik Teehof został wcielony do armii i odbywał służbę w siłach piechoty.
Notorycznie karany aresztem izolacyjnym za podważanie autorytetu dowódców, skarżący trafił po trzech
miesiącach zwykłej służby do karnej jednostki wojskowej. Skarżący twierdzi, że przez 21 miesięcy pobytu w
jednostce karnej zmuszano go do niewolniczej pracy, naruszając jego podstawowe prawa. Wyjąwszy niedziele,
skarżący wraz z innymi żołnierzami osadzonymi w jednostce karnej od godziny 6 rano do 20 wieczorem
pracował m.in. przy kopaniu rowów przeciwczołgowych, budowie fortyfikacji wojennych oraz wyrębie lasu.
Według skarżącego był także wykorzystywany do kopania fundamentów na prywatnej budowie dowódcy
jednostki oraz – w miesiącach letnich – całodziennej pracy o charakterze rolniczym. Zważywszy na charakter
jednostki, skarżący nie otrzymywał żadnych przepustek, miał jedynie prawo do wysyłania korespondencji raz w
miesiącu i otrzymania jednej paczki w ciągu kwartału.
W skardze do Komitetu Praw Człowieka ONZ p. Teehof zarzucał naruszenie art. 8 ust. 2 i 3
Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Jego zdaniem, charakter katorżniczej,
przymusowej pracy wykonywanej w czasie odbywania służby wojskowej w jednostce karnej miał także
charakter poddaństwa.
Rząd pozwany kwestionował zarzuty, podnosząc wyjątki od zakazu pracy przymusowej określone w
art. 8 ust. 3 MPPOiP. Według władz Republiki (stronie Paktu i I Protokołu opcyjnego od 1990 r.), skarżący nie
bez powodu trafił do jednostki karnej, a ciężka praca miała na celu kształtowanie obywatelskiej postawy i
porzucenie odchyleń pacyfistycznych.
W zwięzłej opinii prawnej na temat kazusu proszę uwzględnić następujące kwestie:
- Czy skarżący objęty był gwarancją zawartą w artykule 8 MPPOiP?
- Czy charakter odbywanej przez skarżącego służby wojskowej nosił znamiona ‘poddaństwa’?
- Jaki charakter ma zakaz pracy przymusowej ?
- Czy każda ingerencja w prawo chronione Paktem oznacza jego naruszenie?
- Czy władze Republiki Czarnomorskiej naruszyły art. 8 lub inne postanowienia MPPOiP?
KAZUS NR 2
Lidia Veermeer przeciwko Republice Szczęśliwości
Skarżąca – obywatelka Nowej Federacji – od kwietnia do października 2006 r. przebywała w „obozie
pracy” na terytorium Republiki Szczęśliwości (strony MPPOiP i protokołu opcyjnego od 1993 r.), do której udała
się z zamiarem pracy sezonowej przy zbiorze owoców. Odcięty od świata obóz był nadzorowany przez
uzbrojonych strażników wynajętych przez właściciela plantacji. Skarżącej oraz pozostałym osobom odebrano
paszporty i zakwaterowano w barakach nie posiadających podstawowego zaplecza sanitarnego. Praca na
plantacji rozpoczynała się wraz ze wschodem słońca – przed godziną 5 rano, a kończyła około 21, z krótkimi
przerwami na dwa skromne posiłki w ciągu dnia. Skarżąca twierdzi, że praca na plantacji doprowadziła ją do
wycieńczenia fizycznego i psychicznego. Nie miała możliwości kontaktu ze swoją rodziną w Nowej Federacji ani
placówkami konsularnymi swojego kraju w Republice Szczęśliwości. Według skarżącej, pracownicy w „obozie
pracy” pochodzili z wielu krajów i podlegali ciągłej rotacji – zjawisko miało charakter zorganizowany i masowy. Z
relacji skarżącej wynika, że w podobnej sytuacji znajdowało się około stu osób pilnowanych przez 20-osobowy
personel strażników.
Pod koniec października 2006 r. skarżąca została obudzona w nocy i wywieziona z zawiązanymi oczami
w nieznanym kierunku. Po kilku godzinach jazdy skarżącą wypchnięto z samochodu na przedmieściach stolicy
kraju z torbą zawierającą rzeczy osobiste oraz równowartość 100 Euro. Skarżącej udało się dotrzeć na
posterunek policji, a stamtąd do placówki konsularnej Nowej Federacji, gdzie otrzymała pomoc i powróciła do
kraju. Policja Republiki Szczęśliwości podjęła śledztwo w sprawie zarzutów pracy niewolniczej wysuniętych przez
p. Veermeer. Jednak postępowanie prowadzone było nieśpiesznie, ponadto nie udało się ustalić miejsca „obozu
pracy”, który opisywała skarżąca. Po 3 miesiącach śledztwo zostało umorzone, mimo protestów skarżącej.
Sprawą zainteresowała się organizacja pozarządowa „Stop pracy przymusowej”, której udało się dotrzeć
do miejsca, w którym miał znajdować się „obóz pracy” opisywany przez skarżącą. Sprowadzona na to miejsce p.
Veermeer rozpoznała wprawdzie okolicę, natomiast nie było śladów po barakach mieszkalnych ani innych
śladów „obozu”. Nie rozpoznała także okazanego jej właściciela plantacji, który w środowisku lokalnym cieszył
się dobrą opinią. Policja Republiki Szczęśliwości nie znalazła powodów, by wznowić postępowanie w tej sprawie.
W skardze do Komitetu Praw Człowieka skarżąca zarzucała naruszenie art. 8 przez władze Republiki
Szczęśliwości, gdyż zdaniem skarżącej proceder pracy niewolniczej cieszył się „cichym poparciem” władzy tego
kraju. Policji nie zależało na wyjaśnieniu sprawy i nikt nie przejmował się jej losem. Rząd pozwany kwestionował
zarzuty. Zdaniem rządu, twierdzeń skarżącej nie można zweryfikować, ponadto jeśli nawet są prawdziwe, to rząd
nie miał żadnego udziału w zarzucanym traktowaniu. Policja działała rzetelnie i sprawnie, natomiast trudno
oczekiwać, że będzie wykrywać 100% sprawców przestępstw.
W zwięzłej opinii prawnej na temat kazusu proszę uwzględnić następujące kwestie:
- Czy skarżąca była objęta gwarancją zawartą w artykule 8 MPPOiP?
- Kto jest podmiotem zobowiązanym z tytułu tego artykułu? Czy tylko państwa (art. 3 MPPOiP)?
- Jaki charakter miało traktowanie skarżącej według kryteriów art. 8 MPPOiP?
- Czy władze Republiki Szczęśliwości naruszyły art. 8 lub inne postanowienia MPPOiP?