"Podstawowym elementem uzasadniającym oparcie wymiaru kary na dyrektywie pełnej lub częściowej absorpcji jest wskazywany w orzecznictwie związek podmiotowo-przedmiotowy między pozostającymi w zbiegu przestępstwami. Przez związek podmiotowo-przedmiotowy rozumie się przede wszystkim podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich (por. wyrok SA w Krakowie z 2 lipca 1992 r., II Akr 117/92, KZS 1992, z. 3-9, poz. 50).
(...)
Trafnie podniesiono w wyroku SA w Katowicach, że "zasadę absorpcji stosuje się, gdy przestępstwa objęte realnym zbiegiem w liczbie nie więcej niż dwa wskazują na bliską więź przedmiotową i podmiotową, są jednorodzajowe i popełnione zostały w bliskim związku czasowym i miejscowym, stanowiąc jeden zespół zachowań sprawcy, objęty jednym planem, mimo godzenia w różne dobra osobiste.
(...)
"zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej powinna być stosowana w tych wypadkach, gdy pomiędzy pozostającymi w zbiegu przestępstwami zachodzi bliski związek podmiotowy i przedmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych jest wystarczającą oceną zachowania sprawcy" (wyrok SA w Gdańsku z 23 stycznia 1997 r., II Aka 321/96, Prok. i Pr. 1997, z. 7-8, poz. 19). W innym orzeczeniu wskazano, że "wymierzając karę łączną uwzględniać należy głównie związek podmiotowo-przedmiotowy zachodzący między poszczególnymi przestępstwami. Im bardziej jest on ścisły, tym bardziej powinno się stosować zasadę absorpcji poszczególnych kar" (wyrok SA w Krakowie z 2 lipca 1992 r., II Akr 117/92, KZS 1992, z. 3-9, poz. 50).
(...)
Popełnienie przestępstw podobnych w bliskich odstępach czasu uzasadnia znaczną absorpcję w wymiarze kary łącznej, a dopuszczenie się ich na szkodę różnych pokrzywdzonych - odstąpienie od absorpcji pełnej na rzecz częściowej kumulacji, gdyż oznacza niekompletność kryteriów ścisłego związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się realnie przestępstw (por. wyrok SA w Krakowie z 7 marca 1991 r., II Akr 15/91, KZS 1991, z. 3, poz. 12).
35. Przeciwko oparciu wymiaru kary łącznej na dyrektywie absorpcji przemawiać może fakt naruszenia przez sprawcę różnych dóbr prawnych, np. życia i zdrowia oraz mienia przez zachowania podjęte w różnym miejscu i czasie w stosunku do różnych osób pokrzywdzonych (por. wyrok SN z 23 czerwca 1987 r., IV KR 55/86, OSPiKA 1988, z. 5, poz. 111).
Podkreślić należy, że w czterech szczególnych sytuacjach ustawodawca wskazuje na dyrektywę absorpcji jako wiążącą przy wymiarze kary łącznej. Dzieje się tak w razie zbiegu kary 25 lat pozbawienia wolności z inną karą podlegającą łączeniu lub w razie zbiegu kary dożywotniego pozbawienia wolności z inną karą podlegającą łączeniu, gdy przepis ustawy nakazuje wymierzyć karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego pozbawienia wolności jako karę łączną oraz w wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar 15 lat pozbawienia wolności lub kary 15 kary pozbawienia wolności oraz kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności, gdy przepis ustawy nakazuje wymierzyć jako karę łączną karę 15 lat pozbawienia wolności."
cytat z komentarza do k.k. autorstwa Bogdana Grzegorza, Ćwiąkalskiego Zbigniewa, Kardasa Piotra (autor cytowanego fragmentu), Majewskiego Jarosława, Raglewskiego Janusza, Szewczyk Marii, Szustera Sergiusza, Wróbla Włodzimierza, Zolla Andrzeja (Zakamycze 2004).
Recydywista też może ubiegać się o wyrok łączny. Ilość odbytej kary nie ma tu znaczenia.