Postanowienie z dnia 12 września 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie I OZ 649/07
Teza: We wniosku o wyłączenie sędziego (referendarza, asesora) strona powinna uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Oczywistym jest również, że należy wskazać sędziego, odpowiednio referendarza i asesora, o wyłączenie którego wnosi strona, ponieważ powołana ustawa nie przewiduje możliwości wyłączenia po prostu wszystkich sędziów, asesorów i referendarzy danego sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu, w dniu 12 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej, zażalenia Stanisława G. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt II SO/Bd 3/07, pozostawiające bez rozpoznania wniosek Stanisława G. o wyłączenie sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie ze skargi Stanisława G. na bezczynność Prezydenta Miasta G., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, postanawia:
oddalić zażalenie.
Zarządzeniem z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt II SO/Bd 3/07, sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pozostawił bez rozpoznania wniosek Stanisława G. o wyłączenie sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (sygn. akt II SAB/Gd 31/06).
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż pismem z dnia 29 marca 2007 r. Sąd wezwał skarżącego na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 20 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do uzupełnienia braków wniesionego wniosku o wyłączenie sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, przez wskazanie okoliczności uprawdopodobniających przyczyny wyłączenia co do każdego sędziego, asesora i referendarza tegoż Sądu, ze wskazaniem jego imienia i nazwiska w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie to doręczono skarżącemu dnia 18 kwietnia 2007 r., mimo to strona nie uzupełniła braków wniosku w zakreślonym terminie, stąd podlegał on pozostawieniu bez rozpoznania.
Stanisław G. złożył zażalenie na to zarządzenie, podnosząc, że wydane zostało ono dowolnie, gdyż nie znajduje oparcia w jakimkolwiek przepisie prawa, a w sprawie nie zachodziła konieczność "sięgania po art. 49 § 1 procesowej ustawy sądowoadministracyjnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 49 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z jego treścią, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W niniejszej zaś sprawie skarżący złożył wniosek o "wyłączenie sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego" nie wskazując precyzyjnie imion i nazwisk ani okoliczności, które miałyby przemawiać za zastosowaniem instytucji wyłączenia sędziego. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał jedynie, że "idzie o niebezpieczny, bowiem homo sovieticus syjonistyczny, osobisty stosunek do skarżącego i jego członków rodziny (...)". Podczas gdy już z treści art. 20 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w takim wniosku strona powinna uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Oczywistym jest również, że należy wskazać sędziego, odpowiednio referendarza i asesora, o wyłączenie którego wnosi strona, ponieważ powołana ustawa nie przewiduje możliwości wyłączenia po prostu wszystkich sędziów, asesorów i referendarzy danego sądu.
Stąd, z uwagi na brak precyzyjnego wskazania o wyłączenie kogo wnosi strona i z uwagi na jakie konkretnie okoliczności, zaskarżonym zarządzeniem trafnie wezwano skarżącego do uzupełnienia we wskazany wyżej sposób złożonego wniosku, powołując się na art. 49 § 1 w związku z art. 20 § 1 cytowanej ustawy.
Jednakże mimo doręczenia stronie tego wezwania, wskazane braki wniosku nie zostały uzupełnione, co - na mocy § 3 art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skutkowało pozostawieniem pisma bez rozpoznania. Bowiem - jak wynika z tego przepisu - jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie go bez rozpoznania i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.