kk_kw napisał:
Jak tego nie załapujecie, to nie mamy o czym rozmawiać.
You have taught us well, master...
Argumentacja - powalająca. Szczególnie rozbawił mnie fragment:
kk_kw napisał:
Nazwano to "demoralizacją", której nie można porównać do definicji słownikowej dlatego ustawa nie zawiera definicji demoralizacji (tzn. co w rozumieniu ustawy oznacza demoralizacja).
Z tego, co piszesz wynika, że w wypadku gdy pojęcie użyte w ustawie odpowiada znaczeniu słownikowemu, zasadą jest zamieszczanie w tejże ustawie definicji legalnej takiego pojęcia - cóż za znajomość techniki legislacyjnej i kunszt interpretacyjny...
kk_kw napisał:
Jeżeli ustawa nie zawiera jakiejś definicji to wtedy należy posiłkować się definicją słownikową, ale tylko wtedy jeżeli w ustawie nie można znaleźć czym jest owa definicja. W omawianej ustawie mamy art. 4, który mówi "co to jest demoralizacja".
Nie wiem, jaką ustawę czytasz, ale ta z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich w art. 4 nie "mówi", co to jest demoralizacja, a jedynie przykładowo wymienia okoliczności świadczące o niej. Jest to tym śmieszniejsze, że zdanie wcześniej stwierdziłeś, iż w ustawa "nie zawiera definicji".
kk_kw napisał:
Reasumując: wykroczenie w ruchu drogowym popełnione przez osobę poniżej 17 roku jest przejawem demoralizacji ale tej demoralizacji określonej w ustawie a nie w znaczeniu słownikowym.
Popełnienie czynu zabronionego może, choć nie musi prowadzić do wniosku, iż nieletni wykazuje przejawy demoralizacji. Już z samego użycia w ustawie dwóch różnych pojęć: w art. 2 uopn - "
przejawy demoralizacji", zaś w art. 4 uopn - "
okoliczności świadczące o demoralizacji" wynika, że nie są one tożsame. Nie każda zatem "
okoliczność świadcząca o demoralizacji" jest jednocześnie "
przejawem demoralizacji".
kk_kw napisał:
W przeciwnym bowiem razie taka osoba nie ponosiłaby odpowiedzialności za wykroczenia inne niż te wymienione w art. 1 § 2 pkt 2) ppkt b) ustawy.
Osoba nieletnia nie ponosi
odpowiedzialności za czyny zabronione inne niż wymienione w art. 1 par. 2 pkt 2 lit a) i b) uopn, a jedynie można wobec niej stosować stosować środki wychowawcze w razie stwierdzenia, że z uwagi na okoliczności popełnienia czynu, jego dotychczasowy sposób życia, właściwości i warunki osobistych etc. - jest ona zdemoralizowana.
