Ogólnie są trzy sposoby wszczęcia postępowania. Stosuje się je, w zależności od tego, jaki typ ścigania przewiduje w odniesieniu do danego przestępstwa Kodeks karny.
1. Większość przestępstw jest ściganych z urzędu, to znaczy że zawiadamia się prokuraturę o popełnieniu przestępstwa albo sama prokuratura/ policja dowiaduje się o przestępstwie i postępowanie toczy się jakby samo.
2. Niektóre przestępstwa, szczególnie takie, które godzą w pewną sferę prywatności człowieka, są ścigane na wniosek. Tzn. że składa się zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i wniosek o wszczęcie postępowania w tej sprawie lub przeciwko konkretnemu sprawcy. Takie postępowanie może się zacząć tylko od wniosku, ale dalej prokuratura działa sama, tak samo jak działa w I przypadku.
3. Są też przestępstwa ścigane w trybie tzw. prywatnoskargowym. Oznacza to, że samemu się prowadzi sprawę, bez udziału prokuratora. Samemu składa się akt oskarżenia do sądu itd.
Trzeba też zrozumieć, że na pierwszym etapie dochodzenia/ śledztwa, sprawą zajmuje się prokurator lub policja i czasem inne organy ścigania. Sąd wydaje na tym etapie tylko niektóre decyzje, mające zapaść przed organem niezawisłym. Dopiero po złożeniu aktu oskarżenia, sprawą zajmuje się sąd i odbywają się rozprawy
Podsumowując, nie. Na razie nie składa Pani żadnego pisma do sądu.
- Przepis prawny:
Art. 190a. § 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.