Korab
Ekspert w spoczynku
- Dołączył
- 04.2005
- Odpowiedzi
- 580
Postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. (II SA/Wa 191/06)
(Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) - art. 161 § 1 pkt 3; art. 201 § 1
1.W przypadku uwzględnienia przez organ skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powoływanej wyżej ustawy.
2.Umarzając postępowanie z przyczyny określonej w art. 54 § 3, zgodnie z art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądza się na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Komentarz:
Istnieją dwa podejścia nauki do problemu samokontroli jako czynności organu administracji publicznej. Z jednej strony uznaje się, że mając na uwadze równość stron (organu i skarżącego) w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czynność samokontroli jest wyłącznie oświadczeniem strony w procesie1, które to oświadczenie nie wiąże sądu; tzn. sąd może uznać je za skuteczne i umorzyć postępowanie, bądź stwierdzić, że samokontrola była niedopuszczalna i prawnie bezskuteczna; sąd rozpoznaje wtedy skargę merytorycznie.
Z drugiej strony twierdzi się (pogląd dzisiaj przeważający), że samokontrola zawsze skutkuje utratą bytu skargi i postępowanie zawsze stanie się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu - bez merytorycznego badania, czy samokontrola rzeczywiście czyni zadość skardze (uwzględnia skargę w całości). Prowadzi to do pewnego paradoksu, bowiem niezależnie jaką wyda organ decyzję w trybie samokontroli (nawet jeśli w rzeczywistości nie uwzględnia ona skargi), to i tak sąd będzie zobligowany umorzyć postępowanie choćby decyzja była wadliwa prima facie.
Z taką interpretacją nie zgadza się natomiast Barbara Adamiak, która twierdzi, że w przypadku wydania decyzji samokontrolnej sąd musi na wstępie zbadać czy została spełniona przesłanka „uwzględnienia skargi w całości”. Jeśli stwierdzi, ze przesłanka ta nie jest spełniona postępowanie toczy się dalej obejmując nie tylko zaskarżoną decyzję, ale również decyzję wydaną w trybie samokontroli.2 Niedopuszczalne zatem jest umorzenie postępowania bez zbadania czy decyzja samokntrolna rzeczywiście uwzględnia skargę w całości.
Jeszcze inaczej twierdzi Małgorzata Jaśkowska, która pisze, że w przypadku wydania decyzji samokontrolnej sąd musi poczekać, aż decyzja taka się uprawomocni, dopiero wtedy może umorzyć postępowanie.3
W niniejszej sprawie dla uznania, że samokontrola była skuteczna konieczne było założenie, że Prezes NSA jest naczelnym organem administracji publicznej, i tym samym nie ma nad nim organu wyższego stopnia (inaczej postanowienie wydane byłoby z naruszeniem przepisów o właściwości).
Co do kosztów, to należy ocenić pozytywnie regulację z art. 201 § 1 ppsa i przypomnieć, że jeszcze nie tak dawno w takim przypadku stronie nie przysługiwałby zwrot kosztów.4
(Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) - art. 161 § 1 pkt 3; art. 201 § 1
1.W przypadku uwzględnienia przez organ skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powoływanej wyżej ustawy.
2.Umarzając postępowanie z przyczyny określonej w art. 54 § 3, zgodnie z art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądza się na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Komentarz:
Istnieją dwa podejścia nauki do problemu samokontroli jako czynności organu administracji publicznej. Z jednej strony uznaje się, że mając na uwadze równość stron (organu i skarżącego) w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czynność samokontroli jest wyłącznie oświadczeniem strony w procesie1, które to oświadczenie nie wiąże sądu; tzn. sąd może uznać je za skuteczne i umorzyć postępowanie, bądź stwierdzić, że samokontrola była niedopuszczalna i prawnie bezskuteczna; sąd rozpoznaje wtedy skargę merytorycznie.
Z drugiej strony twierdzi się (pogląd dzisiaj przeważający), że samokontrola zawsze skutkuje utratą bytu skargi i postępowanie zawsze stanie się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu - bez merytorycznego badania, czy samokontrola rzeczywiście czyni zadość skardze (uwzględnia skargę w całości). Prowadzi to do pewnego paradoksu, bowiem niezależnie jaką wyda organ decyzję w trybie samokontroli (nawet jeśli w rzeczywistości nie uwzględnia ona skargi), to i tak sąd będzie zobligowany umorzyć postępowanie choćby decyzja była wadliwa prima facie.
Z taką interpretacją nie zgadza się natomiast Barbara Adamiak, która twierdzi, że w przypadku wydania decyzji samokontrolnej sąd musi na wstępie zbadać czy została spełniona przesłanka „uwzględnienia skargi w całości”. Jeśli stwierdzi, ze przesłanka ta nie jest spełniona postępowanie toczy się dalej obejmując nie tylko zaskarżoną decyzję, ale również decyzję wydaną w trybie samokontroli.2 Niedopuszczalne zatem jest umorzenie postępowania bez zbadania czy decyzja samokntrolna rzeczywiście uwzględnia skargę w całości.
Jeszcze inaczej twierdzi Małgorzata Jaśkowska, która pisze, że w przypadku wydania decyzji samokontrolnej sąd musi poczekać, aż decyzja taka się uprawomocni, dopiero wtedy może umorzyć postępowanie.3
W niniejszej sprawie dla uznania, że samokontrola była skuteczna konieczne było założenie, że Prezes NSA jest naczelnym organem administracji publicznej, i tym samym nie ma nad nim organu wyższego stopnia (inaczej postanowienie wydane byłoby z naruszeniem przepisów o właściwości).
Co do kosztów, to należy ocenić pozytywnie regulację z art. 201 § 1 ppsa i przypomnieć, że jeszcze nie tak dawno w takim przypadku stronie nie przysługiwałby zwrot kosztów.4