UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 13 kwietnia 2017 roku pełnomocnik G***** C**** M**** w Warszawie wnosił o zasądzenie od P.Ł.
na rzecz powoda kwoty 4 514,40 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości
czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego w stosunku
rocznym, nie wyższymi niż odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty 4 000,00 złotych od
dnia 13 marca 2016 roku do dnia zapłaty i ustawowymi za opóźnienie od kwoty 514,40
złotych od dnia 13 marca 2016 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów
zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu podniesiono, że pozwana w dniu 11 lutego 2016 roku zawarła
z V***** z siedziba w Warszawie, za pośrednictwem pośrednika
kredytowego, umowę pożyczki odnawialnej, na podstawie której zobowiązała się do zwrotu
kwoty pożyczki 4 000,00 złotych wraz z należną prowizją w wysokości 514,40 złotych. Z
uwagi na brak wpłaty wymagalnej wierzytelności pożyczkodawca wzywał pozwaną do
zapłaty. 1 lipca 2016 roku pożyczkodawca dokonał cesji wierzytelności na wobec pozwanej
na Vu****** Następnie, 1 lipca 2016 roku Vu******* dokonała cesji
przedmiotowej wierzytelności na rzecz G**** C**** M**** w Warszawie
(poprzednio G**** C**** M**** sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna) (pozew
k. 1-3)
W dniu 20 lipca 2017 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz
zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu,
doręczony pozwanej w dniu 31 lipca 2017 roku. (nakaz zapłaty – k. 3v, potwierdzenie
odbioru – k. 4)
W dniu 14 sierpnia 2017 roku pozwana złożyła sprzeciw od powyższego nakazu
zapłaty (sprzeciw – k. 5, 5v).
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w
Lublinie przekazał rozpoznanie niniejszej sprawy do Sądu Rejonowego w Pruszkowie (k.
6v.).
W odpowiedzi na sprzeciw, pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe
stanowisko w sprawie. (pismo pełnomocnika powoda – k. 10-11).
Na rozprawie w dniu 31 października 2018 roku pozwana podniosła zarzut braku
legitymacji czynnej powoda, wskazując, że nie zostało wykazane przejecie wierzytelności z
V**** na powoda. Pełnomocnik pozwanej podkreślił, że powód nie wykazał przejścia
wierzytelności, nie jest wykazana cesja wierzytelności, zaznaczając, że powód nie złożył
dowodów o dopuszczenie, których wnosił w pozwie. Ponadto pozwana otrzymała informację
od firmy Kr****, że w tej chwili to ta firma jest jej wierzycielem (protokół – k. 29-30, 31).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 lutego 2016 roku P.Ł. przelano na konto bankowe kwotę
3 050,00 złotych tytułem „V***** umowa pożyczki ********.
W wygenerowanych przez V***** w Warszawie „Twoich warunkach
umowy pożyczki w V****” wskazano, że kwota pożyczki wynosi 3 050,00 złotych, prowizja
427,00 złotych, okres trwania 30 dni, termin spłaty pożyczki 12 marca 2016 rok.
Następnie w dniu 27 lutego 2016 roku na to samo konto bankowe P.Ł. przelano kwotę 950,00 złotych tytułem „V***** umowa kwoty dodatkowej
****** (2).
W wygenerowanych przez V**** w Warszawie „Twoich warunkach
umowy pożyczki w V*****” wskazano, że kwota pożyczki wynosi 4 000,00 złotych, prowizja
514,40 złotych, okres trwania 30 dni, termin spłaty pożyczki 12 marca 2016 rok.
W dniach 28 marca 2016 roku, 26 kwietnia 2016 roku i 12 maja 2016 roku V**** w Warszawie sporządziła pisma, w których wzywała P.Ł. do
spłaty zobowiązania wynikającego z zaciągniętej pożyczki nr ********.
/warunki umowy pożyczki w V***** – k. 14,15;
dowód przelania kwoty pożyczki na konto pozwanej – k.17, 16,
wezwania do zapłaty – k. 18-20/
Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dokumentów
zgromadzonych w aktach sprawy, które nie były kwestionowane przez strony i nie budziły
wątpliwości Sądu.
Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z potwierdzenia zawarcia umowy
pożyczki odnawialnej o świadczenia o wniesieniu przez wspólnika wkładów z dnia 1.07.2016
roku wraz z załącznikiem, zawiadomienia dłużnika o nabyciu wierzytelności z dnia 1.07.2016
roku, potwierdzenia przelewu identyfikacyjnego w kwocie 1 gr, odpisu pełnego KRS powoda,
z uwagi na to, że dokumenty te nie zostały złożone przez stronę powodową do akt sprawy
(mimo zakreślenia dwutygodniowego terminu na ich złożenie w zarządzeniu z dnia 24 maja
2018 roku), a zatem przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów było niemożliwe.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem powód,
reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo spoczywającego na nim –
zgodnie z art. 6 k.c. - ciężaru dowodu, nie wykazał swojej legitymacji czynnej w niniejszej
sprawie.
Zgodnie z ogólnymi regułami postępowania dowodowego, obowiązek przedstawienia
dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy
spoczywa na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających znaczenie dla
dochodzonego roszczenia ciąży na stronie, która z faktów wywodzi skutki prawne – art. 6
k.c. w zw. z art. 3 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c., przy czym Sąd, wedle zasady
kontradyktoryjności, pozostaje bezstronnym arbitrem, który dokonuje oceny twierdzeń co do
faktów i dowodów przedstawionych przez strony postępowania. Jednocześnie stosownie do
treści art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c., nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania
przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości, zaś gdy strona nie wypowie
się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, Sąd, mając na uwadze wyniki całej
rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Sąd
Apelacyjny w Białymstoku w dniu 28 lutego 2013 roku (sygn. akt I ACa 613/12), zgodnie
z którym „strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich
twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co
do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z
braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów”.
Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uznać należało,
że na uwzględnienie zasługiwał podniesiony przez pozwaną zarzut braku legitymacji czynnej
po stronie powoda, Sąd podziela bowiem stanowisko strony pozwanej, że powód nie
wykazał, że nabył skutecznie wierzytelność względem P.Ł., albowiem nie
złożył na tę okoliczność żadnego dowodu.
Zgodnie z art. 509 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność
na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu
albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie
związane z nią prawa, w szczególności odsetki i poręczenie.
Pozwana w toku procesu zakwestionowała legitymację czynną powoda, który
reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie tylko nie złożył żadnej z umów
przelewu, na które powoływał się w uzasadnieniu pozwu, ale nie złożył żadnego dokumentu,
który wskazywałby, że do zawarcia umowy cesji doszło.
Z tych wszystkich względów, Sąd uznał że strona powodowa nie podołała ciężarowi
dowodowemu i nie wykazała legitymacji czynnej, której istnienie zakwestionowała pozwana.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji.
