W przedmiotowej sprawie, z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie dokonano ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, tj. przesłanek określonych w art. 43 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Wskazany przepis zawiera regułę wyłączjącą kompetencje ochronne Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jedynie w sytuacji, w której zbiór danych prowadzony przez Kościół dotyczy członków tego Kościoła. W niniejszej sprawie nie ustalono, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych M.K. skutecznie wystąpił z Kościoła Katolickiego. Organ nie określił także jakie były podstawy prawne wystąpienia skarżącego z Kościoła Katolickiego.
Powinnością organu, ustalającego stan faktyczny sprawy, było zatem dokonanie oceny dowodu w postaci oświadczenia o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego. Konieczne jest wyjaśnienie jakie warunki musi spełnić osoba występująca z Kościoła Katolickiego i szukająca w tym względzie ochrony Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Organ powinien zatem dokonać jednoznacznej oceny skuteczności oświadczenia skarżącego, celem zbadania zaistnienia przesłanek z art. 43 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Wyjaśnienia będzie wymagało zatem, czy ocena ta powinna zostać dokonana na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W świetle art. 53 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy obywatel ma prawo wyboru religii i rezygnacji z jej wyznawania. Korzystając z wolności sumienia i wyznania obywatele mogą w szczególności (...) należeć lub nie należeć do kościołów i innych związków wyznaniowych (art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania).
Rozpoznając ponownie sprawę organ jest zobowiązany ustalić stan faktyczny sprawy, tj. ocenić, czy skarżący należy do Kościoła Katolickiego, czy też z niego skutecznie wystąpił i w zależności od tych ustaleń, przy uwzględnieniu oceny prawnej, wyłożonej szczegółowo w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2056/12, podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie.
