Fotoradary - c.d. c.d.

jac3nty napisał:

Prawdę mówiąc to nie widzę przełożenia cytowanych przez Ciebie przepisów (za wyjątkiem art. 129b p.r.d.) na uprawnienia straży miejskiej wobec właściciela (posiadacza) pojazdu.

Kliknij, aby rozszerzyć...

I właśnie chodzi o ten wyjątek + 78 prd + 96§ 3kw.

Orzecznictwo sądów jest w tej kwestii podzielone. Sprawa nie jest tak jednoznaczna jak twierdzisz.

Jas55, wyprzedziłeś mój tok myślenia, gdyż chciałem przeedytować swój ostatni wpis. Jeśli byłoby to takie proste, jak piszesz, to nie byłoby wniosku Prokuratora Generalnego do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP m.in. przepisów art. 96 par. 3 k.w.

Póki co jest tylko wniosek PG do TK.

Witam. Otrzymalem listem poleconym wezwanie ze Straży Miejskiej w Mogielnicy odnosnie przekroczenia predkosci. (72km/h na 50.) Data zrobienia zdjecia to 20.09.2012r czyli ponad 9 miesięcy temu. Natomiast czas jaki mają na zawiadomienie to 6 miesięcy. Jednak gdy zadzwoniłem na podany numer na wezwaniu, kobieta powiedziała mi że ten czas nie jest z ich winy tylko z winy przedsiębiorstwa w którym pracuje. Przedsiębiorstwo dało mi kserokopie iż otrzymało od nich pismo 27.05.2013 więc po kilku dniach zadzwoniłem do tej pani ponownie. Tym razem powiedziala mi że to lizingodawca trzymał te pismo pół roku i to z jego winy jednakże go nie można obciążać więc i tak wszystko spada na mnie. I że sprawa trafi do sądu. Mam zamiar odpisać im że zgodnie z art. 97§1 mieli na to 180 dni i załącze pisma z datami otrzymania. I co mnie lizingodawca obchodzi? przecież to już przesada.
Czy mam jakieś szansę na wygranie i obycie się bez mandatu i bez płacenia kosztów sądowych?
Proszę o jakieś porady...

witam! otrzymałem z GITD wezwanie o wskazanie kto jechał samochodem i nie uiścił opłaty za viatoll. Domniemane wykroczenie miało miejsce w marcu 2012 roku, pismo dostałem tydzień temu. Czytałem gdzieś, że ITD ma 180 dni na powiadomienie o wykroczeniu? Minęło 1,5 roku! Zdjęcia nie przysłali, a ja nie pamiętam kto jechał autem (bo wiele osób nim jeździ) taki czas temu!. Czy termin 180 dni dotyczy tylko fotoradarów czy viatoll'a też? Może mogłem pisma nie odbierać po prostu?

złote myśli, mądre rady

Helsińska Fundacja Praw Człowieka negatywnie zaopiniowała przygotowany w Ministerstwie Sprawiedliwości projekt założeń projektu ustawy, który upoważnia referendarzy sądowych do wydawania orzeczeń w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Zdaniem Fundacji, taka regulacja stoi w sprzeczności z postanowieniami Konstytucji, w szczególności dotyczącymi prawa do sądu oraz wyłącznie sądowego wymiaru sprawiedliwości.

Projekt założeń projektu ustawy o zmianie zasad ponoszenia odpowiedzialności za niektóre zachowania stanowiące wykroczenia oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia zakłada, że referendarz sądowy mógłby orzekać w każdej sprawie o wykroczenie na zarządzenie prezesa sądu. Proponuje się, żeby referendarz mógł wydawać tzw. nakaz karny, jeśli: 1) w świetle materiałów sprawy okoliczności czyny i wina obwinionego nie budzą wątpliwości; 2) wystarczające jest wymierzenie kary grzywny albo nagany; 3) nie zachodzi potrzeba orzeczenia środka karnego; 4) obwiniony nie jest głuchy, niemy lub niewidomy, jak też gdy nie zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. Od nakazu karnego skazanemu przysługiwałby środek zaskarżenia – sprzeciw, który należałoby wnieść w terminie 7 dni od daty doręczenia nakazu. Nakaz karny, od którego nie wniesiono by skutecznie sprzeciwu uprawomocniałby się i miałby skutki wyroku skazującego. Natomiast po skutecznym wniesieniu sprzeciwu nakaz karny traciłby moc, a sprawę rozpoznawałby sąd orzekając jako sąd I instancji (od początku).

W ocenie Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, upoważnienie referendarzy sądowych do wydawania merytorycznych, skazujących orzeczeń w postępowaniu wykroczeniowym wkracza w sferę zastrzeżoną dla sądów i orzekających w nich niezawisłych sędziów. Tym samym projektowane przepisy naruszają konstytucyjną zasadę wyłącznie sądowego wymiaru sprawiedliwości (art. 175 ust. 1). Art. 175 ust. 1 Konstytucji należy wiązać z innymi przepisami ustawy zasadniczej, szczególnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji przyznającym prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji wyrażającym zasadę zakazu zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw.

W opinii podniesiono, że proponowana w projekcie możliwość orzekania grzywien w sprawie o każde wykroczenie to przyznanie referendarzowi kompetencji do orzekania o winie, odpowiedzialności oraz karze, tym samym powierzenie mu sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Nakaz karny, rozstrzygający o winie i karze obwinionego, który może niejednokrotnie uprawomocnić się w sposób niezależny od skazanego, będzie miał skutki wyroku w sprawie o wykroczenie. Skazany wówczas zostanie pozbawiony prawa do rozpoznania sprawy przez sąd, gdyż rozstrzygnięcie zapadnie wówczas wyłącznie w wyniku postępowania przeprowadzonego przez referendarza, bez jakiejkolwiek kontroli sądowej.

następne złote myśli

19.01.2012 SR Warszawa V Wydział Karny
Zgodnie z treścią art. 17 par 3 kpow, w brzmieniu po nowelizacji z dnia 29.10.210 roku pord, strażom gminnym uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują jedynie wówczas, gdy w zakresie swego działania w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie.
Pord wskazuje, że strażnicy gminni są uprawnieni do kontroli ruchu drogowego wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu naruszającego przepisy ustawy w tym zakresie. Zawęża to zakres działania straży gminnych do określonego kręgu osób, co do których straż może podejmować czynności jedynie w zakresie kontroli ruchu drogowego. Nowelizacja pord jak i art. 17 kpow nie spowodowała zmiany, która nadawałaby straży gminnej uprawnienia bycia oskarżycielem publicznym w zakresie czynu z art.96 par 3 kw, albowiem nie nadała uprawnień do kontrolowania ruchu drogowego co do innych podmiotów niż kierujący pojazdem lub uczestnik ruchu.
Wprowadzone przepisy spowodowały tylko poszerzenie uprawnień poprzez umożliwienie straży gminnej do zwracania się do właścicieli i posiadaczy pojazdów, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w danym czasie, ale uprawnienie to obejmuje dokonywanie kontroli jedynie co do uczestników ruchu drogowego. W aktualnym stanie prawnym, po nowelizacji z dnia 29.10.2010 roku straż gminna ma uprawnienie do kierowania zapytania do właściciela pojazdu lub posiadacza, jednakże nie posiada uprawnień oskarżyciela publicznego w tym zakresie, czyli nadal nie jest uprawniona do kierowania wniosku o ukaranie przeciwko właścicielom i posiadaczom, w sytuacji gdy nie udzielą oni informacji o jakich mówi wskazany przepis kw.

9.01.2013 SR Warszawa XI Wydział Karny
Zgodnie z art.17 par 3 kpow strażom gminnym(miejskim) uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie. Podkreślić należy, iż zakres podmiotowy i przedmiotowy kompetencji straży gminnych (miejskich) do wykonywania kontroli ruchu drogowego, a w związku z tym, uprawnienia do złożenia wniosku o ukaranie, został enumeratywnie określony w art.129b ust.2 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym (zwanym dalej ustawą), natomiast w art.129b ust.3 ustawy wskazano jedynie jakimi środkami straż ma tę kontrole wykonywać. Zgodnie z treścią powyższych przepisów oraz orzecznictwem Sadu Najwyższego, strażnicy gminni (miejscy) uprawnieni są do wykonywania kontroli ruchu drogowego jedynie wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu drogowego naruszającego przepisy ruchu drogowego wymienione w art.129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy (postanowienie SN z dnia 20.09.2010 r. sygn. akt I KZP 15/10, OSNKW 2010/10/87, postanowienie SN z dnia 29.06.2010 r. sygn. akt I KZP/10, OSNKW 2010/9/76, wyrok SN z dnia 25.05.2010 r. sygn. akt III KK 116/10 LEX 583855).
Faktem jest, że ustawą z dnia 29.10.2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, która weszła w życie z dniem 31.12..2010 r. zmieniona została treść art.129b ustawy z dnia 20.06.1997 r. m.in. w ten sposób, ze w ust.3 dodany został pkt. 7, na podstawie którego strażnicy są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w określonym czasie. Nowelizacja ta nie poszerzyła jednak uprawnień straży gminnej (miejskiej) w zakresie kierowania wniosku o ukaranie o czyn z art.96 par.3 kw, albowiem nadal, zgodnie z art.129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, jest ona uprawniona do wykonywania kontroli ruchu drogowego jedynie wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu naruszającego określone przepisy. Z powyższego wynika zatem, iż w obecnym stanie prawnym, straż gminna (miejska) ma co prawda prawo żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, natomiast nie ma prawa skierowania wniosku o ukaranie do sądu przeciwko osobie, która nie udzieliła informacji, a nie będącej kierowcą pojazdu lub uczestnikiem ruchu. Wykroczenie z art.96 par 3 kw nie mieści się bowiem w zakresie kompetencji straży gminnej (miejskiej) do wykonywania kontroli ruchu drogowego, który został określony w art. 129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Nie można domniemywać uprawnień oskarżycielskich.Także dokonana nowelizacja art. 17 par. 3 kpow, jaka nastąpiła od dnia 31.12.2010 roku, nie daje podstaw straży gminnej (miejskiej) do kierowania wniosku o ukaranie przeciwko właścicielowi lub użytkownikowi pojazdu o czyn z art. 96/3 kw. Straż (miejska) może obecnie kierować wnioski o ukaranie za wykroczenia, które zostały ujawnione w toku prowadzonych przez nią czynności wyjaśniających, jednak nadal muszą to być wykroczenia pozostające w zakresie działania straży, a ten, w odniesieniu do kontroli ruchu drogowego, wyczerpująco określa art. 129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy

Inspekcja Transportu Drogowego została powołana do kontroli przestrzegania przepisów ruchu drogowego i tylko w takich sprawach może być oskarżycielem – a przepis o obowiązku udzielenia informacji o tym, kto prowadził auto, nie jest przepisem drogowym, ale przepisem ustanawiającym obowiązek administracyjny posiadacza lub właściciela pojazdu.
Do właścicieli aut sfotografowanych przez fotoradary nadal wysyłane są wezwania z informacją, że „Zdjęcie zarejestrowanego wykroczenia nie jest udostępniane. Podstawa art. 67 § 2 oraz art. 38 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 156 § 1-4 Kodeksu postępowania karnego”. tę – cytowane przepisy takiej sytuacji nie dotyczą! Mówią o uprawnieniach i obowiązkach obwinionego, a tymczasem właściciel auta wezwany przez ITD jest najwyżej świadkiem!

złota myśl najbardziej złota ze wszystkich złotych myśli

Prawo do obrony, to jedna z głównych zasad wymiaru sprawiedliwości umożliwiająca oskarżonemu prawo osobistego uczestniczenia w rozprawie, wykazania swej niewinności i wskazania podczas procesu sądowego wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść (tzw. inicjatywa dowodowa), a także prawo korzystania z pomocy obrońcy reprezentującego jego interesy. Prawo to zabezpiecza art. 31 ust.2 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust.3.lit (g) Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych , w którym wymienia się minimalne gwarancje prawa do obrony.
(Polska ratyfikowała Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych w 1977roku tj. za PRL, gdzie jak powszechnie wiadomo wolności i paszportów na zachód nie było)
Oskarżony ma prawo m.in. do:
a) otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niego zrozumiałym o rodzaju i przyczynie oskarżenia,
b) dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania się do obrony i porozumienia się z obrońcą przez siebie wybranym, ]
c) obecności na rozprawie, bronienia się osobiście lub przez obrońcę,
d) przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony,
g) nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub przyznania się do winy.
Polskie prawo zapewnia oskarżonemu prawo do obrony. Zagwarantowane jest to konstytucyjnie i zapisane w przepisach kodeksu postępowania karnego. Na ich mocy, oskarżony, przeciw któremu prowadzone jest postępowanie sądowe, ma prawo m.in.: do przedstawienia mu zarzutów, aktu oskarżenia i wyroku wraz z tłumaczeniem (jeżeli nie zna języka polskiego), aktywnie uczestniczyć w procesie poprzez składanie korzystnych dla siebie wyjaśnień, a także może bez podania powodów odmówić odpowiedzi na pytania lub składania wyjaśnień.

Sąd wyda wyrok uniewinniający w sprawie dotyczącej niewskazania komu powierzyło się pojazd do kierowania
Jeżeli na żądanie o informację komu powierzyłeś pojazd nie odpowiadasz zasłaniając się prawem do obrony. W razie postępowania przed sądem o wykroczenie niewskazania komu powierzyłeś pojazd do kierowania stwierdzisz, że nie udzieliłeś tej informacji, gdyż korzystałeś z prawa do obrony, w tym w szczególności z prawa do uchylenia się przed denuncjacja osób najbliższych lub wręcz samo denuncjacją. (patrz wniosek PG do TK strona 28-49)
W takim przypadku obwiniony nie przyznaje faktów a powołuje się na prawo do milczenia (brak przymusu podawania dowodów na własną niekorzyść i to nawet jako świadek) jako okoliczność uchylającą bezprawność wykroczenia z art. 96 par. 3 kw. Art 78 PoRD nie podlega penalizacji art.96 § 3 kw, który ma zastosowanie tylko w przypadkach określonych w art .96§ 1 kw.

Drogi Wachmistrzu, a dlaczego to wielce "konstytucyjny" Prokurator Generalny nie obudził się w 2003 roku kiedy wyłączono z art. 183 KPK wykroczenie ? Moim zdaniem zagranie pod publiczkę i nic poza tym.

nie potrafię udzielić Tobie wiążącej odpowiedzi, w 203 roku byłem zawodowo pochłonięty czuwaniem nad bezpieczeństwem i porządkiem w ruchu drogowym, oraz likwidacją skutków zdarzeń drogowych.
W tym czasie nie było w kw art.96 par.3 i jakoś radzono sobie w ustalaniu sprawców wypadków i kolizji z udziałem osób oddalających się z miejsca zdarzenia bez zmuszania właściciela pojazdu do intymnych zwierzeń "komu powierzył pojazd do używania w momencie zarejestrowania", wiec dzisiejsze argumenty chcących zarabiać kase maja się nijak do rzeczywistości

Patrząc na statystyki także i tam niewiele zdziałałeś.

Ty też nic nie zdziałałeś (przynajmniej nic o tym nie było głośno) w tym zakresie, ale nie przejmuj się, we dwójkę świata nie naprawimy, tak już jest

do specjalistów w zakresie typów i rodzajów urządzeń

co to jest? - http://forum.mtk.pl/topic/5073-nowy-fotoradar-na-wysokości-castoramy/
wyciąg z BIP-u - http://bip.rumia.pl/?id=58&content=12006&page=1

złota myśl odnośnie ITD

Oświadczam, że jestem właścicielem pojazdu, którym rzekomo popełniono wskazane wykroczenie. Ponieważ nie jestem jedynym jego użytkownikiem (i nie prowadzę ewidencji użytkowania) nie jestem w stanie wskazać przez kogo był w momencie zdarzenia. W takiej sytuacji udzielenie informacji dotyczących danych osoby, która prowadziła wówczas pojazd mogłoby narazić mnie na odpowiedzialność z tytułu popełnienia innego wykroczenia. Nie mogę także wykluczyć, że to ja prowadziłem pojazd w dniu zdarzenia. Mając na względzie treść art. 74 § 1 KPK, który w myśl art. 20 § 3 KPW znajduje zastosowanie w sprawach o wykroczenie należy uznać że mam prawo uchylić się od obowiązku przekazania wskazanych informacji na żądanie Głównemu Inspektoratowi Ruchu Drogowego i w żadnym wypadku nie można mówić o powstaniu odpowiedzialności właściciela pojazdu z tytułu nieudzielenia informacji o sobie samym jako osobie, względem której istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie w postępowaniu o wykroczenie. Doprowadziłoby to do niedopuszczalnego samooskarżania i naruszenia wszelkich uprawnień procesowych służących obronie. Wezwanie mnie do Państwa siedziby w charakterze świadka jest bezcelowe, ponieważ w związku z powyższym odmówię składania jakikolwiek wyjaśnień oraz zażądam zwrotu kosztów dojazdu, co niepotrzebnie narazi skarb Państwa na zbędne koszty.
Należy również wskazać, że wśród wykroczeń wymienionych w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2011r. w sprawie nadania inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego oraz pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego uprawnień do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego nie figuruje wykroczenie przewidziane w art. 96 § 3 KW, co oznacza że funkcjonariusze GITD nie są uprawnieni do wniesienia wniosku o ukaranie w zakresie popełnienia wykroczenia określonego w w/w paragrafie kodeksu wykroczeń.
Z wyrazami szacunku

Ostatni akapit jest co do zasady trafny ale uzasadnienie jest błędne. Czym innym jest prawo do nakładania mandatu a czym innym uprawnienie do kierowania do sądu wniosku o ukaranie. ITD nie jest uprawniona do kierowania wniosku o ukaranie, nie dlatego, że nie jest uprawniona do wystawienia mandatu z tytułu popełnienia tego właśnie wykroczenia ale z innego powodu.
Przejrzyj moje wcześniejsze posty z dzisiaj.

Jeżeli ITD nie jest uprawnione do nakładania mandatu za przedmiotowe wykroczenie to nie może skierować wniosku o ukarania za odmowe przyjęcia mandatu za to wykroczenie to chyba logiczne, no chyba ze logika jest rzecza płynną
Zreszta nie jestem wyrocznia rzucam złote myśli które i tak beda podlegać zasadzie swobodnej oceny dowodów bo do tego w gruncie rzeczy dąży każdy myslący obywatel

RE: Fotoradar metalowy słupek - koniec strefy kąt ustawienia

Rafal_Cz napisał:

Powody nieprzyjęcia:
- metalowy słupek, wskazującego z resztą granicę strefy pomiaru widocznego na tle mojego auta.
- Dodatkowo bardzo podejrzana jest perspektywa zdjęcia - auto "wyjeżdża" z kadru. W jaki sposób można wykazać, że fotoradar ustawiony był pod niewłaściwym kątem? Błysk dostałem praktycznie z boku, podczas mijania radaru. mam pewność, że jechałem wolniej niż 70km/h...

Kliknij, aby rozszerzyć...

Moim zdaniem niewielkie masz szanse na podważenie tego zdjęcia. To że pojazd wyjeżdża z kadru jest wynikiem zastosowania podczas pomiaru większego przybliżenia (zoom-u). Pojazd w całości jest w strefie pomiaru. Na tabliczce pod znakiem „fotoradar” umieszcza się napis na jakiej odległości może być dokonany pomiar prędkości z dokładnością do 100m., więc ta odległość może być jeszcze 100 m dalej. Pojazd jadący 70 km/h w czasie 1 sek. pokonuje ok. 20m., więc mogłeś mieć wrażenie jakby to był błysk z boku, poza tym jest to prawdopodobnie fotoradar Zurad, gdzie lampa stoi oddzielnie, z przodu i pod kątem ok. 60 stopni. Zezwolenie komendanta ma wskazywać miejsce – tzn. cały ten oznakowany odcinek bez konkretnego punktu i czas pomiaru.

Zawsze uczono mnie że nie można nakładć mk na silę, to karany winien przejawiać inicjatywe odnośnie kary, a w czasach kiedy zdarzało mi sie być surową ręka sprawiedliwości ludowej taryfikator nie istniał, był tylko kodeks wykroczeń wzw pord, wiec co byLo lepsze to co było czy to co jest teraz

wachmistrz napisał:

Jeżeli ITD nie jest uprawnione do nakładania mandatu za przedmiotowe wykroczenie to nie może skierować wniosku omukarania za odmowe przyjęcia mandatu za to wykroczenie to chyba logiczne, no chyba ze logika jest rzecza płynną

Kliknij, aby rozszerzyć...

Kwestie te reguluje prawo, logika w tym przypadku jedynie podąża za prawem.
Sąd oceniający twierdzenie w pierwszej kolejności nie będzie opierać się na logice jeżeli kwestie te wyraźnie reguluje prawo. Czasami prawo bywa niekonsekwentne, wręcz sprzeczne z logiką.
Tak jak napisałam: wniosek trafny, uzasadnienie błędne.

no i co mam cie pocałowć czy na kawę zaprosić ?