voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Sachalin napisał:
Tu trochę wywodów na dane pytanie http://forumprawne.org/postepowanie-administracyjne/604485-jak-zameldowac-zone-4.html#post3249200
grunt zajęty pod pas drogowy
- Autor wątku Sachalin
- Data rozpoczęcia
Tu trochę wywodów na dane pytanie http://forumprawne.org/postepowanie-administracyjne/604485-jak-zameldowac-zone-4.html#post3249200
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #162
tutaj opisałem kiedyś zagadkowe pismo z UM:
http://forumprawne.org/postepowanie...nt-zajety-pod-pas-drogowy-10.html#post2903101
Sprawa (na styku prawa cywilnego i administracyjnego) wygląda dziwnie:
1) spotkałem się z poglądem, że Dziadek NIE MIAŁ PRAWA sprzedać mi fragmentu działki, z którego był przed dniem podpisania aktu not. już wywłaszczony. Co ciekawe, granica na mapie załączonej do aktu obejmowała również drogę publ. za którą następnie rok w rok płaciłem podatek, bo w rejestrze gruntów figurowałem jako "właściciel" tego fragmentu drogi.
2) notariusz nie wychwycił, że granica działki obejmuje drogę publiczną i transakcję sprzedaży przeprowadził, choć działka w granicy była już "zabudowana" drogą,
3) zastanawiam się, czy następcą prawnym może być TYLKO spadkobierca Dziadka ? A w ślad za tym, czy tylko spadkobierca może/mógł wystąpić z wnioskiem o odszkodowanie, bo tylko jemu przysługuje prawo do odszkodowania ?
4) jeśli tak, czy przysługuje mi co najwyżej prawo do odszkodowania, ale nie od organu a od spadkobiercy, na drodze cywilnej, jako osobie wprowadzonej w błąd przez sprzedawcę, którego następcą prawnym jest spadkobierczyni ?
5) w aktach sprawy pojawiło się pismo, w którym spadkobierczyni - po rzekomej konsultacji z prawnikiem - zauważa, że nie nie ma dowodu na to, aby Dziadek przelał na mnie prawo do roszczeń odszkodowawczych. Oraz nie ma w aktach mojego wniosku, który rzekomo musiałem wystosować w dniu transakcji.
Zastanawiam się, jak z tego wybrnąć, jaki cel faktycznie ma mieć rozprawa administracyjna ?
http://forumprawne.org/postepowanie...nt-zajety-pod-pas-drogowy-10.html#post2903101
Sprawa (na styku prawa cywilnego i administracyjnego) wygląda dziwnie:
1) spotkałem się z poglądem, że Dziadek NIE MIAŁ PRAWA sprzedać mi fragmentu działki, z którego był przed dniem podpisania aktu not. już wywłaszczony. Co ciekawe, granica na mapie załączonej do aktu obejmowała również drogę publ. za którą następnie rok w rok płaciłem podatek, bo w rejestrze gruntów figurowałem jako "właściciel" tego fragmentu drogi.
2) notariusz nie wychwycił, że granica działki obejmuje drogę publiczną i transakcję sprzedaży przeprowadził, choć działka w granicy była już "zabudowana" drogą,
3) zastanawiam się, czy następcą prawnym może być TYLKO spadkobierca Dziadka ? A w ślad za tym, czy tylko spadkobierca może/mógł wystąpić z wnioskiem o odszkodowanie, bo tylko jemu przysługuje prawo do odszkodowania ?
4) jeśli tak, czy przysługuje mi co najwyżej prawo do odszkodowania, ale nie od organu a od spadkobiercy, na drodze cywilnej, jako osobie wprowadzonej w błąd przez sprzedawcę, którego następcą prawnym jest spadkobierczyni ?
5) w aktach sprawy pojawiło się pismo, w którym spadkobierczyni - po rzekomej konsultacji z prawnikiem - zauważa, że nie nie ma dowodu na to, aby Dziadek przelał na mnie prawo do roszczeń odszkodowawczych. Oraz nie ma w aktach mojego wniosku, który rzekomo musiałem wystosować w dniu transakcji.
Zastanawiam się, jak z tego wybrnąć, jaki cel faktycznie ma mieć rozprawa administracyjna ?
Ostatnia edycja:
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Sachalin napisał:
Chyba nie był, bo
II SA/Łd 932/14 - Wyrok WSA w Łodzi z 2015-05-14
Nie, bo mamy prawa zbywalne. A organ musi ustalic strony w dacie wszczęcia postępowania.
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #164
Czy umowa zbycia wymaga odrębnej formy (obok np. aktu notarialnego) ?voyteg napisał:
Czy musi mieć formę pisemną ?
I wydaje się, że ustalił, ale z akt sprawy wynika, że w szeregu pismach jestem jako strona zupełnie pominięty - pisma (z archiwum, zarządu dróg,...) DW otrzymuje tylko spadkobierczyni.voyteg napisał:
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Sachalin napisał:
Nieruchomości wymaga pod rygorem nieważności
Sachalin napisał:
II SA/Kr 1125/14 - Wyrok WSA w Krakowie z 2014-10-29
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #166
Tak, to wiem. A wierzytelności związane z/dotyczące kupowanej nieruchomości? ;-)voyteg napisał:
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Wierzytelności nie wymagają aktu notarialnego 
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #168
... a forma? Pisemna, ustna + świadkowie ? Nie dopowiedziałem
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Dla celów dowodowych warto by była pisemna
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #170
W tym poście zacytowałem fragment orzeczenia WSA, które było punktem wyjścia do sformułowania skargi kasacyjnej. Poniżej uzasadnienie kasacji (może ktoś skorzysta):
"Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2014r. oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż Wojewoda ..., choć uznał zażalenie Skarżącego za uzasadnione, to wydał postanowienie, w którym wyznaczył skarżonemu organowi kolejny termin na rozpoznanie wniosku. Pominął przy tym fakt, że organ do dnia rozprawy przed WSA (a faktycznie do dnia sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej) wniosku nie rozpoznał, pomimo zakreślonego na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. terminu 4 miesięcy, który upłynął ... października 2014r. Tym samym WSA w rzeczywistości w ogóle nie rozpatrzył istoty sprawy.
Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania była bezczynność Prezydenta .... Nawet, jeśli po złożeniu zażalenia organ II instancji wydał postanowienie, to należało z urzędu rozważyć przewlekłość postępowania.
Abstrahując od terminu wydania postanowienia Wojewody ... (po blisko 3 miesiącach), WSA zupełnie zignorował fakt pozostawania skarżonego organu w bezczynności a skargę oddalił, uzasadniając przyjęte stanowisko li tylko wydaniem przez organ II instancji postanowienia wyznaczającego nowy termin rozpatrzenia wniosku Skarżącego.
Stanowisko WSA narusza zatem art. 149 p.p.s.a oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008r. (sygn. akt. I OPS 6/08): „Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Oznacza to, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku bowiem już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołuje pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności. Nie ma wówczas żadnych innych powodów, które przemawiałyby za wydaniem wyroku oddalającego skargę, który - najogólniej rzecz ujmując - jest orzeczeniem stwierdzającym, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa jest bezzasadny. Takie orzeczenie będzie niezrozumiałe dla skarżącego, który przecież zasadnie żądał od sądu administracyjnego ochrony, osiągnął zamierzony cel na skutek skorzystania z przysługującego mu środka prawnego, bo organ, którego bezczynność zaskarżono, w całości uwzględnił skargę. Uwzględnienie skargi przez organ wywołuje także ten skutek, że skarga została przez organ rozpoznana, a więc sąd nie może ponownie rozpoznać tej samej skargi. Inaczej mówiąc, skoro organ uwzględnił skargę, to tej samej skargi sąd nie może uwzględnić lub oddalić.”
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyszedł zatem poza granice skargi, z niezrozumiałych powodów sankcjonując postanowienie Wojewody ... z czerwca 2014r. wyznaczające nowy termin na rozpoznanie wniosku Skarżącego, jako uzasadniające zarazem faktyczną bezczynności lub przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez Prezydenta m.st. Warszawy. Skoro tak, WSA wydaje się bezpodstawnie stanął na stanowisku, że wyznaczenie nowego terminu przez Wojewodę ... unieważnia normę zapisaną w art. 35 k.p.a. Tymczasem jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 20 lipca 2012r. (sygn. akt I OSK 676/12): „art. 149 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wyjście poza granice skargi i poza granice sprawy administracyjnej polegające na orzekaniu merytorycznie o prawach skarżącego, podczas gdy przedmiotem badania Sądu w sprawie wywołanej skargą na bezczynność organu może być tylko i wyłącznie okoliczność, czy organ ten pozostaje w bezczynności” Podobne stanowisko znajdujemy w innym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012r. (sygn. akt I OSK 147/12): ”Byłoby to wkroczenie z oceną w inną sprawę niż objęta skargą, bowiem skarżący złożył skargę na bezczynność Wojewody w sprawie uznania go za stronę wyżej wspomnianego postępowania. Sąd więc w tej sprawie bada tylko to, czy w zakresie nieuznania skarżącego za stronę należało jak twierdzi strona skarżąca – wydać decyzję bądź postanowienie, czy też takiego aktu nie wydaje się.”
Sąd administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność powinien w istocie orzec o tym, czy doszło do przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, nawet mimo ewentualnego zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania decyzji, gdyż została ona wydana przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Taki pogląd wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Np. w orzeczeniu z dnia 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) NSA orzekł, że: „o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). W tym wyroku NSA stwierdził również, że przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie. Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Z kolei w postanowieniu dnia 26 lipca 2012r. NSA stwierdził, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 ppsa, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.” (II OSK 1360/2012, LexPolonica nr 3989870).
Co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (choć, zlekceważył fakt, iż organy tak I, jak i II instancji obraziły normę zapisaną w art. 36 k.p.a.) wydaje się nie kwestionować powyższego stanowiska, bowiem w uzasadnieniu do Wyroku czytamy: „Z bezczynnością organu mamy natomiast do czynienia nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu” (por. również wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2004 r., sygn. akt I SAB 287/03, LEX nr 156902 oraz T. Woś (w T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Wyznaczenie nowego terminu na rozpoznanie wniosku nie oznacza zatem, że organ I instancji nie był bezczynny lub nie prowadził postępowania administracyjnego przewlekle. Tym bardziej, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej organ I instancji ani nie wydał aktu administracyjnego, ani nie dostrzegł potrzeby skorzystania z art. 36 k.p.a., choć jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Wyroku syg. akt III SAB/Wa 55/13 „Z drugiej zaś strony sama w sobie okoliczność, że stosownym postanowieniem poinformowano podatnika o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu, nie mogłaby oznaczać, iż nie doszło do przewlekłości postępowania.”
Zatem wydanie w toku postępowania sądowego przez Wojewodę ... postanowienia na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. (po wniesieniu skargi) nie zwalniało WSA z obowiązku jej rozpoznania, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie orzekania: czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a.) oraz co do ewentualnego wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania organu I instancji można orzec również, gdy organ II instancji zobowiązuje organ podległy do wydania w określonym terminie decyzji.
Jak wynika z art. 149 §1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Według §2 tego przepisu Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił postanowienie Wojewody ..., w którym Wojewoda uznał zażalenie Skarżącego za uzasadnione, iż skarżony organ dopuścił się bezczynności, to winien uwzględnić również skargę a zgodnie z art. 149 p.p.s.a. winien również stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzyć organowi grzywnę. Do dnia rozpoznania sprawy przez WSA organ I instancji nie wydał aktu administracyjnego, zatem zaistniała również przesłanka do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., która ma przede wszystkim charakter dyscyplinujący, a w dalszej kolejności represyjny i prewencyjny. Wskazane wyżej okoliczności, które doprowadziły do stanu bezczynności, skłaniają do uznania, by konieczne było w niniejszej sprawie sięgnięcie po środki prewencyjne i represyjne. Tym bardziej, iż wobec nieustania bezczynności również cel dyscyplinujący nie odpadł. Inna wykładnia art. 149 p.p.s.a. nie respektowałaby intencji ustawodawcy.
Ustawami:
- z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.),
- z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz
- z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.)
ustawodawca zagwarantował m.in. środki przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw. Wprowadzenie tych zmian uwzględnia Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłości postępowań administracyjnych. Interpretacja art. 149 p.p.s.a. musi uwzględniać cele powyższy zmian.
Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie winna być uznana i wymaga rozstrzygnięcia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia kwestii wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu, bowiem jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w Wyroku z dnia 16 grudnia 2010r. (sygn. akt II SAB/Gl 52/10) „Bezczynność organu ustaje dopiero z chwilą załatwienia sprawy, czyli wydania aktu. Sam fakt wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy nie oznacza zaś załatwienia sprawy.”
"
a tu już link do wyroku NSA - ku pokrzepieniu serc:
I OSK 477/15 - Wyrok NSA z 2015-08-20
"Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2014r. oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż Wojewoda ..., choć uznał zażalenie Skarżącego za uzasadnione, to wydał postanowienie, w którym wyznaczył skarżonemu organowi kolejny termin na rozpoznanie wniosku. Pominął przy tym fakt, że organ do dnia rozprawy przed WSA (a faktycznie do dnia sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej) wniosku nie rozpoznał, pomimo zakreślonego na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. terminu 4 miesięcy, który upłynął ... października 2014r. Tym samym WSA w rzeczywistości w ogóle nie rozpatrzył istoty sprawy.
Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania była bezczynność Prezydenta .... Nawet, jeśli po złożeniu zażalenia organ II instancji wydał postanowienie, to należało z urzędu rozważyć przewlekłość postępowania.
Abstrahując od terminu wydania postanowienia Wojewody ... (po blisko 3 miesiącach), WSA zupełnie zignorował fakt pozostawania skarżonego organu w bezczynności a skargę oddalił, uzasadniając przyjęte stanowisko li tylko wydaniem przez organ II instancji postanowienia wyznaczającego nowy termin rozpatrzenia wniosku Skarżącego.
Stanowisko WSA narusza zatem art. 149 p.p.s.a oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008r. (sygn. akt. I OPS 6/08): „Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Oznacza to, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku bowiem już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołuje pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności. Nie ma wówczas żadnych innych powodów, które przemawiałyby za wydaniem wyroku oddalającego skargę, który - najogólniej rzecz ujmując - jest orzeczeniem stwierdzającym, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa jest bezzasadny. Takie orzeczenie będzie niezrozumiałe dla skarżącego, który przecież zasadnie żądał od sądu administracyjnego ochrony, osiągnął zamierzony cel na skutek skorzystania z przysługującego mu środka prawnego, bo organ, którego bezczynność zaskarżono, w całości uwzględnił skargę. Uwzględnienie skargi przez organ wywołuje także ten skutek, że skarga została przez organ rozpoznana, a więc sąd nie może ponownie rozpoznać tej samej skargi. Inaczej mówiąc, skoro organ uwzględnił skargę, to tej samej skargi sąd nie może uwzględnić lub oddalić.”
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyszedł zatem poza granice skargi, z niezrozumiałych powodów sankcjonując postanowienie Wojewody ... z czerwca 2014r. wyznaczające nowy termin na rozpoznanie wniosku Skarżącego, jako uzasadniające zarazem faktyczną bezczynności lub przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez Prezydenta m.st. Warszawy. Skoro tak, WSA wydaje się bezpodstawnie stanął na stanowisku, że wyznaczenie nowego terminu przez Wojewodę ... unieważnia normę zapisaną w art. 35 k.p.a. Tymczasem jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 20 lipca 2012r. (sygn. akt I OSK 676/12): „art. 149 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wyjście poza granice skargi i poza granice sprawy administracyjnej polegające na orzekaniu merytorycznie o prawach skarżącego, podczas gdy przedmiotem badania Sądu w sprawie wywołanej skargą na bezczynność organu może być tylko i wyłącznie okoliczność, czy organ ten pozostaje w bezczynności” Podobne stanowisko znajdujemy w innym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012r. (sygn. akt I OSK 147/12): ”Byłoby to wkroczenie z oceną w inną sprawę niż objęta skargą, bowiem skarżący złożył skargę na bezczynność Wojewody w sprawie uznania go za stronę wyżej wspomnianego postępowania. Sąd więc w tej sprawie bada tylko to, czy w zakresie nieuznania skarżącego za stronę należało jak twierdzi strona skarżąca – wydać decyzję bądź postanowienie, czy też takiego aktu nie wydaje się.”
Sąd administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność powinien w istocie orzec o tym, czy doszło do przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, nawet mimo ewentualnego zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania decyzji, gdyż została ona wydana przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Taki pogląd wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Np. w orzeczeniu z dnia 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) NSA orzekł, że: „o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). W tym wyroku NSA stwierdził również, że przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie. Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Z kolei w postanowieniu dnia 26 lipca 2012r. NSA stwierdził, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 ppsa, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.” (II OSK 1360/2012, LexPolonica nr 3989870).
Co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (choć, zlekceważył fakt, iż organy tak I, jak i II instancji obraziły normę zapisaną w art. 36 k.p.a.) wydaje się nie kwestionować powyższego stanowiska, bowiem w uzasadnieniu do Wyroku czytamy: „Z bezczynnością organu mamy natomiast do czynienia nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu” (por. również wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2004 r., sygn. akt I SAB 287/03, LEX nr 156902 oraz T. Woś (w T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Wyznaczenie nowego terminu na rozpoznanie wniosku nie oznacza zatem, że organ I instancji nie był bezczynny lub nie prowadził postępowania administracyjnego przewlekle. Tym bardziej, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej organ I instancji ani nie wydał aktu administracyjnego, ani nie dostrzegł potrzeby skorzystania z art. 36 k.p.a., choć jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Wyroku syg. akt III SAB/Wa 55/13 „Z drugiej zaś strony sama w sobie okoliczność, że stosownym postanowieniem poinformowano podatnika o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu, nie mogłaby oznaczać, iż nie doszło do przewlekłości postępowania.”
Zatem wydanie w toku postępowania sądowego przez Wojewodę ... postanowienia na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. (po wniesieniu skargi) nie zwalniało WSA z obowiązku jej rozpoznania, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie orzekania: czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a.) oraz co do ewentualnego wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania organu I instancji można orzec również, gdy organ II instancji zobowiązuje organ podległy do wydania w określonym terminie decyzji.
Jak wynika z art. 149 §1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Według §2 tego przepisu Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił postanowienie Wojewody ..., w którym Wojewoda uznał zażalenie Skarżącego za uzasadnione, iż skarżony organ dopuścił się bezczynności, to winien uwzględnić również skargę a zgodnie z art. 149 p.p.s.a. winien również stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzyć organowi grzywnę. Do dnia rozpoznania sprawy przez WSA organ I instancji nie wydał aktu administracyjnego, zatem zaistniała również przesłanka do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., która ma przede wszystkim charakter dyscyplinujący, a w dalszej kolejności represyjny i prewencyjny. Wskazane wyżej okoliczności, które doprowadziły do stanu bezczynności, skłaniają do uznania, by konieczne było w niniejszej sprawie sięgnięcie po środki prewencyjne i represyjne. Tym bardziej, iż wobec nieustania bezczynności również cel dyscyplinujący nie odpadł. Inna wykładnia art. 149 p.p.s.a. nie respektowałaby intencji ustawodawcy.
Ustawami:
- z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.),
- z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz
- z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.)
ustawodawca zagwarantował m.in. środki przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw. Wprowadzenie tych zmian uwzględnia Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłości postępowań administracyjnych. Interpretacja art. 149 p.p.s.a. musi uwzględniać cele powyższy zmian.
Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie winna być uznana i wymaga rozstrzygnięcia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia kwestii wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu, bowiem jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w Wyroku z dnia 16 grudnia 2010r. (sygn. akt II SAB/Gl 52/10) „Bezczynność organu ustaje dopiero z chwilą załatwienia sprawy, czyli wydania aktu. Sam fakt wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy nie oznacza zaś załatwienia sprawy.”
"
a tu już link do wyroku NSA - ku pokrzepieniu serc:
I OSK 477/15 - Wyrok NSA z 2015-08-20
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Brawo - i po raz kolejny gratuluję konsekwencji
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #172
Jeśli chodzi o przedstawioną tutaj argumentację SKO (wobec moich zarzutów niedochowania zasady dwuinstancyjności), WSA widać uznał ją jednak za zasadną (na rozprawie nie byłem) i moją skargę oddalił:
II SA/Wa 559/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-08-26
II SA/Wa 559/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-08-26
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Wniosek o uzasadnienie będzie, bo zza widnokręgu wyłania się kasacja w oparciu choćby o:
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F5061FB5E7
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/49ABA27FE5
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/AB033221CC
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F5061FB5E7
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/49ABA27FE5
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/AB033221CC
Ostatnia edycja:
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #174
Wniosek już jest. To jakby oczywiste... skoro wszedłem na ring.voyteg napisał:
Smutno robi się tylko na widok kondycji państwa. Pod tym kątem, nawet zza widnokręgu nie wyłania się nic optymistycznego... Ba, nawet nie zapowiada się.
No ale zobaczymy, co miał do powiedzenia skład. Bo wniosek może będzie jedynym impulsem do RZECZYWISTEGO a nie pozornego przemyślenia skargi. Jak już było w innej sprawie: "skarżący ma rację, organ był bezczynny, zatem skargę podlega oddaleniu". Ot tak, lekką ręką... bo co mi zrobicie ?
Tak się zastanawiam, czy wobec niezawisłości WSA w jakiś sposób sędziowie są jednak oceniani? Może po liczbie uwzględnionych kasacji...?
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Sachalin napisał:
Widac sedziowie byli po dopalaczach
Sachalin napisał:
Można się wyżalić na forum prawnym
ps. wkleilem wyzej dwa ciekawe orzeczenia NSA
Ostatnia edycja:
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #176
A niech będą i po kompocie! Tylko dlaczego biją po splocie... ;-)voyteg napisał:
Ileż można...?voyteg napisał:
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
Sachalin napisał:
Czasami mamy sklad energiczny i rzeczowy, a czasami przypominajacy postawa casting do lozy Muppetow - odcinek "mantrujacy w blogiej hipnozie"
Sachalin napisał:Ileż można...?
Tyle ile trzeba
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #178
Łatwo powiedzieć.voyteg napisał:
Przez chwilę chciałem odpowiedzieć pewną fraszką, ale... pomyślałem, że powieje patosem. Zatem, w drodze wyjątku, odpowiem rysunkiem ulubionego satyryka ;-)
***mod***
Ostatnią edycję dokonał moderator:
Sachalin
Stały bywalec
- Dołączył
- 11.2012
- Odpowiedzi
- 1 979
- Autor Autor
- #179
W załączeniu skany uzasadnienia na skargę zacytowaną tutaj. WSA zupełnie zignorował pogwałcenie przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności. Skupił się (i ograniczył) na prymacie wydumanej "pierwszoplanowości" zagadnienia (czy była to informacja publiczna, czy też nie) przyjętego przez organ II instancji uzasadniającego wydanie wadliwej decyzji. Sąd zupełnie zignorował moje zarzuty dotyczące jakości prowadzonego przez SKO postępowania.voyteg napisał:
Jedną kartkę uzasadnienia można przetłumaczyć i sprowadzić do jednego zdania: "co pan się awanturujesz i rozwodzisz nad lenistwem i bezprawiem SKO, skoro wydana decyzja jest po pana myśli"...?
I to chyba tyle...
voyteg
Moderator globalny
Moderator
- Dołączył
- 08.2010
- Odpowiedzi
- 18 611
II SA/Wa 559/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-08-26
Chyba sie proszą o skarge kasacyjną w oparciu o np. I OSK 1314/14 - Wyrok NSA z 2015-05-13
lub
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/49423A3EF9
Chyba sie proszą o skarge kasacyjną w oparciu o np. I OSK 1314/14 - Wyrok NSA z 2015-05-13
lub
http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/49423A3EF9