SKARGA KASACYJNA
od Postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2015. (sygn. akt II SAB/Gl 11/15).
Na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w imieniu <pana dane>, zaskarżam w całości Postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 15 maja 2015 r. (sygn. akt II SAB/Gl 11/15) doręczony skarżącemu w dniu <data>r.
Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszę o:
1) uchylenie zaskarżonego Postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach,
2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu Postanowieniu zarzucam naruszenie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 57 par. 1,3 tej ustawy, poprzez nieprawidłowe przyjecie, że nie jest możliwe właściwe oznaczenie przedmiotu skargi, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego jej odrzucenia.
Uzasadnienie
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozpoznający sprawę odrzuca skargę, jeśli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.
W wezwaniu z dnia <data> WSA zobowiązał do sprecyzowania przedmiotu skargi przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. czy skarga dotyczy bezczynność czy przewlekłego prowadzenie postępowania oraz jakiego aktu z zakresu administracji publicznej organ ten nie wydaję, w szczególności czy jest nim decyzja, postanowienie lub inny akt, bądź też jakiej czynności z zakresu administracji publicznej organ ten nie wykonuje. Na wezwanie w ustawowym terminie udzielono odpowiedzi, że skarga dotyczy bezczynności organu administracji, a strona oczekuje rozstrzygnięcia sprawy w postaci decyzji administracyjnej, którą właściwy organ administracji unormuje stan prawny nieruchomości faktycznie zajętej pod drogę.
Należy tu zauważyć, że wymóg dokładnego określenia podstawy prawnej przez stronę nie może być powodem do odrzucenia skargi przez Sąd, ponieważ nie znajduje się to wsród wymogów formalnych skargi zawartych w art. 57 §1 p.p.s.a. NSA w Wyroku z dnia 8 pazdziernika 2014 (sygn akt. II FSK 2439/12) " Brakiem formalnym skargi nie jest niewskazanie interesu prawnego uprawniającego do jej wniesienia (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., GSK 1342/04, LEX nr 169312).Przez pojęcia naruszenia prawa oraz naruszenia interesu prawnego, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony."
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podnoszono, że nie nazwa pisma i wskazana podstawa prawna, lecz jego treść są wiążące dla organu administracji publicznej. WSA w Wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 (sygn. akt II SA/Ol 165/14) zauważył: "Zatem niezależnie od podstawy prawnej przytaczanej przez stronę organ musi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie załatwić sprawę zgodnie z przepisami prawa, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony."
Z treści pism składanych przez stronę wynika, że ta oczekuje uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę. Nie znajdowało się tam żądanie dotyczące wypłaty odszkodowania, wieć niezrozumiałe jest dlaczego odniósł się do tego nieistniejącego żądania zarówno organ administracji w odpowiedzi na skargę, jak i WSA w zaskarżonym Postanowieniu.
W świetle powyższych wywodów wnoszę jak na wstępie.
Radca prawny lub adwokat
<podpis>
w załączeniu:
1. pełnomocnictwo
