Karta pojazdu - zwrot nadplaty

kpierog napisał:

Jeżeli zacytowany przez Ciebie wyrok zostanie przedstawiony przez starostwo (o ile wieść się już rozniosła) w postępowaniu cywilnym, to sąd powinien oddalić powództwo. Chociaż można liczyć na niewiedzę i brak kompetencji prawników i może się udać. Koszt 30zł za założenie sprawy czasem warto zaryzykować....

Po przeczytaniu wyroku i uzasadnienia wywnioskowałem, że po wejściu w życie Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (która weszła w życie 1 stycznia 2010):
1. właściwą drogą jest Sąd Administracyjny.
2. zgodnie z nową ustawą na dochodzenie roszczeń o zwrot nadpłaty jest 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiła nadpłata.


Nie brzmi to optymistycznie

Kliknij, aby rozszerzyć...

makka napisał:

UWAGA nawet 500 PLN

W procesie, który zakończył się przed Sądem Okręgowym w Zamościu (sygnatura akt: I Ca 303/11), sąd uznał roszczenia Janusza N., który domagał się zwrotu także 75 zł. To różnica między kwotą 500 zł, którą zapłacił we wrześniu 2004 r., rejestrując samochód, a kwotą 425 zł wypłaconą mu wcześniej na podstawie wyroku sądowego. Mężczyzna powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z 10 grudnia 2007 r., który zakwestionował możliwość pobierania takiej opłaty za pojazdy sprowadzane z UE. Dowodzi, że skoro tak, to cała opłata 500 zł, a nie tylko 425 zł, była nienależnym świadczeniem pobieranym przez powiat.

Sąd przyznał mu rację. Przypomniał, że akces Polski do UE wiązał się m.in. z uznaniem pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad krajowym.

Tak jest w tym wypadku. Przeszkodą w pobraniu opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 zł był art. 90 akapit pierwszy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z nim żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe.

Opierając się na tej wykładni, SO w Zamościu stwierdził, że pobieranie opłaty za kartę było od początku sprzeczne z prawem unijnym. Sprzeczność ta dotyczy pobierania opłaty w ogóle, a nie jedynie różnicy 425 zł między opłatą wynikającą z rozporządzeń z 2003 r. (500 zł) i 2006 r. (75 zł). Według zamojskiego sądu oceny tej nie zmienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. stwierdzający niezgodność z konstytucją jedynie 1 ust 1 rozporządzenia z 2003 r.

Tak więc i opłata w wysokości 75 zł jako nienależne świadczenie podlega zwrotowi na podstawie art. 410 kodeksu cywilnego.

Pisać pozwy, nic się nie bać :beer:

Kliknij, aby rozszerzyć...

dave78 napisał:

Wklejam moje pismo procesowe które jak pisałem miałem przygotowane "na wszelki wypadek" jest ono kompilacja uzasadnienia apelacji oraz wzoru pisma procesowego zamieszczanych na forum.

Do: Sądu Rejonowego dla XXXXX
WYDZIAŁ I CYWILNY
Sygn. akt
Powód:
Pozwany: Powiat XXXX

Pismo procesowe powoda

Niniejszym pismem wnoszę o:
1. Podtrzymanie orzeczenia wydanego przez Sąd Rejonowy dla XXXXXXXX w XXXXXX wydział I cywilny w sprawie Sygn. akt XXXXXX z dnia X grudnia 2010.
2. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych
3. Przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność powoda
4. Wydanie wyroku zaocznego pod nieobecność pozwanego

Uzasadnienie

W dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach podpisany został Traktat pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Słowenii i Republiką Słowacką o przystąpieniu wymienionych wyżej państw do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Stosownie do art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Polska związana jest postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny, także przed dniem przystąpienia, co oznacza, że normy prawa wspólnotowego od dnia 1 maja 2004 r. stały się automatycznie częścią porządku prawnego obowiązującego w Polsce, bez konieczności ich inkorporacji. Częścią polskiego porządku prawnego stały się w związku z tym także przepisy Traktatu ustanawiającego WE.
Zgodnie z art.10 Traktatu ustanawiającego WE obowiązuje bezwzględny prymat prawa wspólnotowego i obowiązek bezpośredniego stosowania tego prawa.
Zasada pierwszeństwa oznacza że każdy organ krajowy wykonujący prawo, także organ samorządowy, zobowiązany jest do przyznania priorytetu normom prawa wspólnotowego w przypadku konfliktu tych norm z jakąkolwiek normą prawa krajowego a obowiązek bezpośredniego stosowania oznacza że normy prawa wspólnotowego mogą być stosowane przez sądy i inne organy bez konieczności wydania odpowiednich przepisów prawa wewnętrznego. Pogląd taki utrwalił się w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu (TSWE) który już w 1989 r w sprawie Fratelli Constanzo kontra Comune di Milano (sprawa 103/88) orzekł: „Władze administracyjne, także władze gmin, podlegają temu samemu obowiązkowi jak sąd krajowy, jeżeli chodzi o stosowanie postanowień art. 29 ust. 5 Dyrektywy Rady 71/305/EEC oraz powstrzymanie się od stosowania tych krajowych przepisów prawnych, które są z nimi sprzeczne.”
W świetle późniejszej linii orzecznictwa TSWE stanowisko wyrażone w powyższej sprawie należy uznać za utrwalone i uogólnione, a organy administracji zobowiązane do uwzględniania norm prawa wspólnotowego z urzędu i zapewniać im pierwszeństwo w procesie stosowania prawa (Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, pr.zb. p.red.J Barcza, Wydawnictwo Prawo i Praktyka Gospodarcza, Warszawa 2006, s.I-258)
Czyli powiat XXXXXXX miał obowiązek stosowania prawa wspólnotowego i zaniechania pobierania opłat za wydanie karty pojazdu, opłaty te były bowiem niezgodne z prawem UE co dobitnie i ostatecznie potwierdził TSWE w orzeczeniu z dnia 10.12.2007 w sprawie C-134/07 (Dz.U.UE.C Nr 64, poz.15) Piotr Kawala przeciwko gminie miasta Jaworzna w sentencji którego czytamy:
„Artykuł 90 TWE należy interpretować w ten sposób że sprzeciwia się on opłacie takiej jak ta przewidziana w par.1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu przywiezionego z innego państwa członkowskiego lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu jeśli jest on tam już zarejestrowany.”
To że Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej Rozporządzenia nie ma żadnego znaczenia dla niezgodności z prawem UE gdyż jedynym organem upoważnionym do orzekania o niezgodności z prawem wspólnotowym oraz ograniczenia w czasie skutków prawnych niezgodności z prawem UE jest TSWE w ramach kompetencji przyznanych mu przez art.234 TWE (obecnie 267) i wyłącznie na wniosek państwa członkowskiego. Ponieważ pełnomocnicy Polski nie złożyli wniosku o ograniczenie czasowe obowiązywania orzeczenia, zatem niezależnie od wyroku Trybunału Konstytucyjnego przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jako sprzeczny z prawem europejskim, nie obowiązywał w dniu pobrania ode mnie opłaty. Nie obowiązywał on od dnia przystąpienia Polski do UE tj.1.05.2004 a pobrana opłata, jako pobrana bez podstawy prawnej, była świadczeniem nienależnym już w chwili jej pobrania.
W niniejszej sprawie pozwany w ogóle nie wziął pod uwagę faktu przystąpienia Polski do UE i wynikających z tego skutków prawnych.
Poza tym, w mojej ocenie, powiat powinien był się liczyć z obowiązkiem zwrotu nienależnie pobranych kwot. Stanowisko takie zawarte jest w uzasadnieniach wielu wyroków w identycznej sprawie.
Np. Sąd Okręgowy w Zamościu w uzasadnieniu do wyroku z dnia 20.12.2007 z powództwa Mariusza T. Przeciwko Powiatowi Zamojskiemu Sygn. I Ca 388/07 pisze:
„Nie sposób również podzielić argumentacji pozwanego, powołującego się na treść art.409 KC iż nie ma on obowiązku zwrotu uzyskanej korzyści, gdyż korzyść uzyskaną zużył w taki sposób że nie jest już wzbogacony. Stosownie bowiem do treści tego przepisu in fine obowiązek zwrotu uzyskanej korzyści istnieje, jeżeli wyzbywający się korzyści powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Pozwany zaś winien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu kwoty pobieranej z tytułu opłaty za kartę pojazdu w sytuacji, gdy pobierana opłata przewyższała faktyczne koszty wydania takiej karty pojazdu”.
Także w uzasadnieniu do wyroku WSA w Gdańsku nr III S.A./Gd 455/08 czytamy:
Zarzuty organu że to on ponosi w całości negatywne konsekwencje błędu ustawodawcy, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Skoro bowiem prawo daje obywatelowi uprawnienie do odzyskania opłaty w części bezprawnie zawyżonej, to argumenty odnoszące się do niekorzystnych skutków takiej sytuacji dla budżetu organu, nie mogą determinować oceny prawnej żądania strony.
Sprawa spornych opłat była również w tamtym czasie przedmiotem ożywionej debaty publicznej i licznych publikacji prasowych. Sam fakt że w sprawę zaangażował się Rzecznik Praw Obywatelskich, stając po stronie pokrzywdzonych przez powiaty obywateli, powinien wywołać u pozwanego przeświadczenie o bezprawności owych opłat i możliwego obowiązku zwrotu.
Wskazuję również że prawo do zwrotu nienależnie pobranej opłaty daje obywatelowi prawodawstwo UE. Stanowisko takie zajął TSWE wielokrotnie, już w wyroku z 9 listopada 1983r. (sprawa Amministrazione delie Finanze delio Stato v SpA San Giorgio, C-199/82, ECR [1983] 03595), w którym „Trybunał orzekł, że obowiązek zwrotu pobranych opłat należy uznać za konsekwencję i dodatek do praw przyznanych jednostkom przez przepisy wspólnotowe a jakiekolwiek wymogi w sferze dowodowej, które czynią uzyskanie zwrotu danin nałożonych niezgodnie z przepisami EWG (obecnie WE) niemożliwym lub szczególnie trudnym, są niezgodne z prawem wspólnotowym”.
W efekcie obecnie powszechnie w UE przyjmowany jest obowiązek zwrotu bezprawnie pobranych opłat.
Dlatego żaden przepis krajowy, w takim zakresie w jakim utrudnia lub uniemożliwia mi dochodzenie zwrotu bezprawnie pobranej kwoty, nie może mieć zastosowania jako sprzeczny z prawem UE.

Natomiast w kwestii odsetek ustawowych od należności głównej w odpowiedzi na pismo Sądu z dn. 25 Października 2010 w sprawie okresu za jaki powód żąda odsetek ustawowych, pismem z dn. 31.10.2010 powód wskazał okres od dnia 31.03.2010 (tj. od dnia pierwszego żądania zwrotu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu) do dnia zapłaty.

Z powyższych względów wnoszę jak na wstępie

Kliknij, aby rozszerzyć...