Moje dalsze niezrozumienie polskiego prawa

„Ja w dalszym ciągu mam kłopoty z zrozumieniem polskiego prawa. Chodzi o odszkodowania z likwidacji szkód OC. Ostatnio w polskim prawie ubezpieczyciele zaflancowali tzw. "Szkodę całkowitą" i związaną z nią "Metodę różnicową" do likwidacji szkody z ubezpieczenia OC. Stosowana jest powszechnie dzięki "prezentowi" jaki im podarowali Sąd Najwyższy, na wniosek Rzecznika Ubezpieczonych. Sposób SN podał w Postanowieniu z dn. 12 stycznia 2006 roku Sygn. akt III CZP 76/05.
http://www.rzu.gov.pl/files/213__62...cznika_Ubezpieczonych_do_Sadu_Najwyzszego.pdf
Mimo, ze SN odmówił podjęcia uchwały, ale do doktryny przyjęła się jego deklaracja z uzasadnienia: "Przyjmuje się, że nieopłacalność naprawy, będąca przesłanka wystąpienia tzw. szkody całkowitej ma miejsce wówczas, gdy jej koszt przekracza wartość pojazdu sprzed wypadku. Stan majątku poszkodowanego niezakłócony zdarzeniem ubezpieczeniowym wyznacza bowiem rozmiar należnego odszkodowania." No i to pozwala łupać ubezpieczycielom poszkodowanych, aż z nich wióry lecą. Zdarza się, ze i 5000 zł. - czyli 0,25 procenta sumy gwarancyjnej, ostatnio wynoszącej 500000 Euro i przelicznik 4 zł. - stanowi dla ubezpieczyciela koszt nadmierny. Gdy tymczasem także Sąd Najwyższy wydał wyrok w dn. 17 czerwca 1987 roku Sygn. akt IV CR 158/87 którego sentencja brzmi: "Zastosowanie różnicy ceny samochodu przed i po wypadku nie może stanowić podstawy do wyliczenia wysokości odszkodowania jeśli przyczyną wypadku jest zawinione działanie osoby trzeciej, za którą ponosi pełną odpowiedzialność ubezpie*czyciel w ramach odpowiedzialności OC. W takim wypadku ubezpieczyciel ma obowiązek pełnego wyrównania szkody niezależnie od tego, czy poszkodowany zakupił części zamienne i podjął remont uszkodzonego wozu, czy też podejmie go w późniejszym terminie. Również bez znaczenia pozostaje kwestia uzyskania korzyści z rzekomego przekroczenia rzeczywistej szkody." No i co Państwo o naszym polskim prawie myślicie? Kogo się słuchać?
Poza tym wszędzie się słyszy i widzi, że odszkodowanie uzyskane z likwidacji szkody, nie zawinionej, likwidowanej z ubezpieczenia OC powinno umożliwić doprowadzenie, poszkodowanemu, utraconego majątku do stanu sprzed wypadku. A jak to się ma do uzyskanego od ubezpieczyciela odszkodowania, nie wystarczającego, ani na zakup równorzędnego, temu sprzed szkody pojazdu, ani na naprawę pojazdu uszkodzonego, który pozostawiono poszkodowanemu do dyspozycji? Przecież stan majątku poszkodowanego, przed szkodą stanowił pojazd do którego można było wsiąść i jechać - czyli posiadał właściwości użytkowe. A pieniądze i wrak, tych właściwości nie mają. Więc kto tu komu wciska ciemnotę? Z góry Dziękuję, za ustosunkowanie się do poruszonego przeze mnie problemu i Pozdrawiam.

Art. 824(1) kc:

§ 1. O ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody.

Kliknij, aby rozszerzyć...

No tak Dziadziuś... Ale to nie oznacza że może być niższa. Według mnie tu nalezy tez odwoływać się do samej funkcji prawa, które z zasady powinno chronić poszkodowanych, a nie odpowiedzialnych za wyrównanie powstałej szkody.

W Polsce ten prawo kształtuje, kto mocniej lobbuje. A niby organy władzy publicznej powinny strzec obywateli przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi?

Chyba zbyt bardzo się rozpędziłeś ...gdzie Ty tu widzisz 'praktyki rynkowe' :?:
O ile piszemy o ubezpieczeniu OC mamy na myśli odpowiedzialność sprawcy i ubezpieczyciela w stosunku do poszkodowanego. Rynek tego typu ubezpieczeń jest jednak kształtowany pomiędzy sprawcą a ubezpieczycielem... i sam poszkodowany nie jest jego częścią... więc trudno tu mówić o nieuczciwych praktykach rynkowych... a jedynie o unikaniu odpowiedzialności.

Ludzie, Polacy, Poszkodowani w wypadkach drogowych! Do Was się zwracam. Pomóżcie zmienić złe prawo. Prawo skutkujące coraz większą ilością skarg. Prawo pozwalające ubezpieczycielom na zaniżanie odszkodowań z ubezpieczenia OC sprawcy. Nie czepiajcie się do - za przeproszeniem - byle gówna - nie mającego związku z podmiotem wątku. Proszę o przeczytanie postu, i usiłujcie się wczuć w położenie poszkodowanego, który pozostał z odszkodowaniem nie wystarczającym na zakup podobnego samochodu do tego sprzed kolizji, jak i na naprawę pozostawionego, do jego dyspozycji wraku. I odpowiedzcie sobie na pytanie, czy taki stan jest równorzędny temu sprzed kolizji. A przecież polskie prawo zapewnia otrzymanie odszkodowania umożliwiającego odtworzenie stanu sprzed wypadku.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1987 roku, sygn. akt IV CR 158/87, niepublikowany | Internetowy System Ubezpieczeniowych Aktów Prawnych ******************** *****Infolinia*** 022 423 59 38 Sentencja tego wyroku brzmi: "Zastosowanie różnicy ceny samochodu przed i po wypadku nie może stanowić podstawy do wyliczenia wysokości odszkodowania jeśli przyczyną wypadku jest zawinione działanie osoby trzeciej, za którą ponosi pełną odpowiedzialność ubezpie*czyciel w ramach odpowiedzialności OC. W takim wypadku ubezpieczyciel ma obowiązek pełnego wyrównania szkody niezależnie od tego, czy poszkodowany zakupił części zamienne i podjął remont uszkodzonego wozu, czy też podejmie go w późniejszym terminie. Również bez znaczenia pozostaje kwestia uzyskania korzyści z rzekomego przekroczenia rzeczywistej szkody."
Natomiast w doktrynie jest całkiem coś odmiennego - dlaczego nikt z obecnych sądowników nie stosuje się do wskazań SN zawartych w sentencji w/w wyroku?

Judykatura, natomiast otwarła się i spopularyzowała w doktrynie fragment uzasadnienia - odmowy uchwały - z Postanowienia Sądu Najwyższego, z dn. 12 stycznia 2006r. Sygn. akt III CZP 76/05 (link: http://www.rzu.gov.pl/files/213__62_...ajwyzszego.pdf) o brzmieniu: "Przyjmuje się, że nieopłacalność naprawy, będąca przesłanka wystąpienia tzw. szkody całkowitej ma miejsce wówczas, gdy jej koszt przekracza wartość pojazdu sprzed wypadku. Stan majątku poszkodowanego niezakłócony zdarzeniem ubezpieczeniowym wyznacza bowiem rozmiar należnego odszkodowania". Został on uznany jako sentencja wyroku i służy ubezpieczycielom, jako podstawa do uznania - niemal każdego - przypadku szkody, za szkodę całkowitą i likwidacji jej metodą różnicową. Co to oznacza dla poszkodowanych, chyba nikomu nie muszę tłumaczyć? Nawet w tym fragmencie uznawanym za sentencję, nikt nie zwraca uwagi na to, że tam jest napisane: "Stan majątku poszkodowanego niezakłócony zdarzeniem ubezpieczeniowym wyznacza bowiem rozmiar należnego odszkodowania" - A przecież stanem majątku utraconym, przez poszkodowanego, na skutek kolizji niezawinionej, była rzecz sprawna technicznie służąca do zaspokajania jego potrzeb życiowych. A przywracany stan majątku według metody różnicowej polega na wypłaceniu poszkodowanemu różnicy pomiędzy wartością pojazdu sprzed szkody, a wartością po szkodzie. Wyszło na to, że poszkodowany, zamiast pojazdu sprawnego technicznie mającego właściwości użytkowe jest właścicielem kwoty, okrojonej, przez ubezpieczyciela i wraku swojego pojazdu. I to ma stanowić stan majątku sprzed szkody? Wrak - chociażby - do czasu sprzedaży trzeba przechować - kto za to zapłaci? Wrak trzeba sprzedać - jest to czynność handlowa, nie każdy poszkodowany ma handlowe umiejętności, więc będzie musiał wynająć fachowca, żeby zajął się sprzedażą wraku. Fachowiec tego za darmo nie zrobi - kto za to zapłaci? I taka likwidacja została powszechnie uznana za zgodną z zasadami współżycia społecznego? Proszę Państwa, to jest największy przekręt prawniczy służący do nabijania kabzy ubezpieczycielom. Zajrzyjcie jakie PZU S. A. ma zyski. I o tym wszyscy wiedzą i nikt nie reaguje? Nic tylko zawołać - Boże Ty także o tym wiesz i nie grzmisz?

Ostatnio przeczytałem całą Uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dn. 17 listopada 2011 r. Sygn. akt IIICZP 5/11. Muszę się przyznać - ogarnęła mnie trwoga i strach, do tego stopnia, że zaczęło mną trząść. Wierzcie mi - nie przesadzam. Powodem mojego przerażenia były takie oto fragmenty wyroku:
1). „Na gruncie prawa cywilnego rozpatrywane jest ustalenie szkody metodą dyferencyjną (różnicową), zgodnie z którą szkodę stanowi różnica między stanem majątku poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia sprawczego, a stanem, który by istniał bez tego zdarzenia.” Dalej nastąpiła wymiana sygnatur wyroków potwierdzających słuszność wymowy powyższego zdania. No i teraz uwierzycie mi, że przeczytanie takiej wypowiedzi, która - w moim odczuciu - w całej rozciągłości jest nieprawdą, w uzasadnieniu podjętej uchwały, może doprowadzić do apopleksji? - Przecież w prawie - nie tylko cywilnym, ale żadnym prawie - nie ma wzmianki o zalecaniu ustalania szkód metodą różnicową, będącą pochodną tzw. „szkody całkowitej”, o której prawo polskie, także nie wspomina. Obie wielkości zostały wprowadzone do procesu likwidacji szkód, bocznymi drzwiami, przez ubezpieczycieli, w celu uprawnienia oszukańczego sposobu likwidacji szkód z ubezpieczenia obowiązkowego OC.
2) „Konsekwencją uszkodzenia (zniszczenia) samochodu jest obniżenie (utrata) jego wartości, natomiast utrata możliwości korzystania z niego nie powoduje samoistnego odrębnego uszczerbku majątkowego odnoszącego się do tej rzeczy, niezależnie od jej przeznaczenia, Istnieje wprawdzie obowiązek wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy w sytuacjach określonych w art. 224 par.2 i 225 k.c., ale uzasadnione są argumenty przemawiające za nieodszkodowawczym charakterem tego wynagrodzenia, zapobiegającym jedynie bezpodstawnemu wzbogacaniu posiadacza.” - No i mamy kuriozalne tłumaczenie zniszczenia pojazdu w niezawinionej kolizji drogowej. Według Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów, zniszczenie samochodu, to tylko obniżenie jego wartości, to wcale nie ma związku z utratą możliwości korzystania z niego. Do tego jeszcze Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów znalazł „uzasadnione argumenty” niestosowania art. 224 par. 2 i 225 k.c. jako podstawy do kompensacji szkody z utraty możliwości korzystania z rzeczy, a tym samym uznania, tej możliwości jako szkody majątkowej.

Gdyby było jeszcze straszniej to w tym samum uzasadnieniu czytamy: „Przeważający kierunek orzecznictwa kwalifikuje utratę możliwości korzystania przez konsumentów z pojazdu mechanicznego jako szkodę majątkową podlegającą naprawieniu w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela przy obowiązkowym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilne posiadaczy pojazdów mechanicznych, a koszt najmu pojazdu zastępczego traktuje jako wydatek zmierzający do wyłączenia lub ograniczenia takiej szkody, której refundacja nie jest uwarunkowana niemożliwością skorzystania przez poszkodowanego ze środków komunikacji publicznej.” Powiedzcie sami - ewentualni Czytelnicy - jak mają się do siebie Wysokosądowe fragmenty uzasadnienia swojej Uchwały?
Osobiści mam wielką prośbę do Wysokiego Sadu Najwyższego Rzeczpospolitej Polskiej o ponowne uregulowanie prawa ubezpieczeniowego, a właściwie stosowania się, w likwidacji szkód samochodowych z ubezpieczenia OC do Art. 13 Ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych…… Proszę zróbcie to - przegońcie, na cztery wiatry „szkodę całkowitą”, bo szkoda jest tylko jedna, rzeczywista, a także pochodną szkody całkowitej, metodę dyferencyjną (różnicową) z sfery odszkodowawczej z ubezpieczenia OC - zanim poszkodowani nie zaczną podrzucać bomb do lokali ubezpieczycieli, czy też do sadów. Kończąc dopowiem, że to nie poszkodowani, bezpodstawnie się wzbogacają, tylko ubezpieczyciele. Poczytajcie sobie artykuły z podanych linków, a może uwierzycie i nie będziecie mnie przeklinać.
Rzecznik Ubezpieczonych: ubezpieczyciele wciąż oszczędzają na odszkodowaniach komunikacyjnych - Rzecznik Ubezpieczonych,
Tak ubezpieczyciele oszukują Polaków - Moto - WP.PL

sledziewski15@wp.pl napisał:

dlaczego nikt z obecnych sądowników nie stosuje się do wskazań SN zawartych w sentencji w/w wyroku?

Kliknij, aby rozszerzyć...

Czytałeś chociaż czego dotyczył ten wyrok i jego uzasadnienie? Bo mam wrażenie, ze założyłeś ten wątek tylko po to by wyrzucić z siebie żale.

Według mnie proces likwidacji szkody zawinionej przez osobę trzecią powinien trochę inaczej wyglądać niż obecnie.

1. Poszkodowany lub odpowiedni organ władzy powinien być zobowiązany do udowodnienia winy (tak jak to jest teraz);
2. W odróżnieniu od obecnego stanu, poszkodowany powinien być następnie zobowiązany do zgłoszenia roszczeń... (obecnie musi także udowodnić ich zasadność);
3. To na odpowiedzialnym za wyrównanie szkody (ustalonym w punkcie 1.) powinien spoczywać ciężar dowodu, że roszczenie poszkodowanego jest nadmierne (tzn poszkodowany z racji statusu pokrzywdzonego powinien mieć prawo do podania każdego roszczenia, i o ile jego bezzasadność nie była by udowodniona przez odpowiedzialnego za szkodę - miałoby ono moc prawną).

Ja ze swojej strony dodam sprytną metodę walki z opieszałością ubezpieczycieli... otóż w moim roszczeniu (w argumentacji o zadośćuczynienie) przywołałem między innymi argument, że niewłaściwa postawa odpowiedzialnego za szkodę powiększa rozmiar doznanych krzywd. W związku z tym napisałem, że utrudnianie zgłoszenia szkody, ignorowanie argumentów pokrzywdzonego, brak pomocnej postawy ubezpieczyciela i nawet znaczące zaniżanie wartości szkody wpływa istotnie na wielkość należnego zadośćuczynienia.
Mam nadzieję, że dzięki temu - przynajmniej poprawi się ich stosunek do zgłaszających szkody.

Autor wątku porównuje orzeczenia SN w dwu odrębnych sprawach. Jedno dotyczy szkody częściowej, a drugie szkody całkowitej i stąd ma problem z ich zrozumieniem.

Powyżej jest błędnie podlinkowany Wyrok Sądu Najwyższego z 17 czerwca 1987 r - sygn. akt IV CR 158/87.

Dziadziuś napisał:

Jedno dotyczy szkody częściowej, a drugie szkody całkowitej [...]

Kliknij, aby rozszerzyć...

Właśnie przeczytałem sygn. akt IV CR 158/87 i tam mimo, że SN odnosi się do możliwości rozliczenia szkody jako 'całkowita'... i zasądza, że W następstwie wypadku poszkodowany nie może być zobowiązany do zbycia samochodu dającego się naprawić, chociażby to było w indywidualnym wypadku korzystniejsze od naprawy samochodu - tym samym podważając zasadność stosowania 'metody różnicowej'... o ile tylko poszkodowany, ma wolę naprawy. A przecież taką wolę poszkodowany zawsze może mieć - choćby uzasadniając ją emocjonalnym związkiem z przedmiotem szkody

Przy kursie NBP była szkoda częściowa, a przy czarnorynkowym szkoda całkowita. Inne realia stąd też taki, a nie inny wyrok.

Jak dla mnie to tam:

1. SN ustalił, że na koszt naprawy liczy się rzeczywista kwota potrzebna do naprawy w danych warunkach (tzn za ile w rzeczywistości da się kupić części, a nie jakieś uśrednione nierealne kursy, za które w rzeczywistości nie da się nabyć potrzebnej waluty i co za tym idzie wymaganych części);
2. Ustalił, że przyjmując wyliczone wyżej koszty, mimo że przekraczają one wartość nowego pojazdu należy się zwrot całkowitej ceny naprawy, a nie jedynie do wartości pojazdu, przed szkodą.

Podsumowując: z wyroku tego wynika, że poszkodowanemu najeży się zwrot kosztów naprawy (t.j. przywrócenia do stanu jak przed szkodą), nawet jeśli jest to suma przewyższająca wartość naprawianego przedmiotu.

"Zastosowanie różnicy ceny samochodu przed i po wypadku nie może stanowić podstawy do wyliczenia wysokości odszkodowania jeśli przyczyną wypadku jest zawinione działanie osoby trzeciej, za którą ponosi pełną odpowiedzialność ubezpie*czyciel w ramach odpowiedzialności OC. W takim wypadku ubezpieczyciel ma obowiązek pełnego wyrównania szkody niezależnie od tego, czy poszkodowany zakupił części zamienne i podjął remont uszkodzonego wozu, czy też podejmie go w późniejszym terminie. Również bez znaczenia pozostaje kwestia uzyskania korzyści z rzekomego przekroczenia rzeczywistej szkody."
Szanowni Państwo, powyższa sentencja ma charakter uniwersalny i tym samym jest adekwatna do każdego przypadku szkody. Zrozumcie , że nie ma szkód całkowitych i częściowych. Są jedynie szkody rzeczywiste - jedne większe drugie mniejsze. Ale każda z nich wymaga naprawienia - doprowadzenia stanu majątku poszkodowanego, utraconego w zdarzeniu sprawczym, do stany sprzed wypadku. A wartość samochodu przed wypadkiem nie ma związku z wielkością odszkodowania, bo maksymalną wielkość odszkodowania określa suma gwarancyjna, a nie wartość samochodu sprzed wypadku, czyli sprzed zdarzenia sprawczego. W ustawie z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, nie ma wzmianki o rozróżnianiu szkód.
Przestańcie występować w obronie ubezpieczycieli, którzy nabijają sobie kasę, kosztem poszkodowanych.

Ja zaznaczę tu tylko, że w pewnym stopniu zgadzam się z tym, że odszkodowanie za zniszczony przedmiot nie powinno przekraczać jego wartości przed szkodą (co nie uzasadnia likwidacji metodą różnicową).
Chodzi mi jedynie o to, że jeśli poszkodowany nie chce wraku - ubezpieczyciel powinien mieć obowiązek go przejąć i wypłacić takie odszkodowanie by poszkodowany miał realną możliwość zakupu innego przedmiotu w stanie nie gorszym niż przed szkodą.
tzn likwidację szkody całkowitej wyobrażam sobie mniej więcej tak (tzn po stwierdzeniu szkody całkowitej):

1. ubezpieczyciel pyta się poszkodowanego, czy jest on zainteresowany posiadaniem wraku, proponując przy tym 'cenę za wrak'.
2. Jeśli poszkodowany się zgodzi - szkoda rozliczana jest 'metodą różnicową'.
3. Jeśli nie, ubezpieczyciel ma obowiązek wskazać ofertę sprzedaży przedmiotu w stanie nie gorszym jak przed szkodą i wypłacić odszkodowanie w wysokości pozwalającej na kupno z tej oferty.
4. Jeśli poszkodowany (lub ubezpieczyciel) nie zgadza się z faktem, że oferowany przedmiot jest w stanie pozwalającym wyrównać szkodę, może powołać biegłego, który to ustali (tzn np uzna, że zniszczony egzemplarz był bardziej zadbany etc) oraz wskazać, inną ofertę która zaspokoi roszczenie.
5. Punkt 4. powtarzamy do puki strony się nie zgodzą. Przy czym koszty postępowania są ponoszone przez stronę, która nie ma racji.

W powyższym schemacie postępowania cena i wartość odszkodowania byłaby kształtowana na zasadach wolnego rynku i braku uprzywilejowania dla molocha - zakładu ubezpieczeń.
Rzeczoznawca w tym wypadku jedynie stwierdzałby czy wskazane dwa pojazdy są w porównywalnym stanie. Nie oceniałby ich wartości - tym zajmowałby się rynek.

No i propozycja Pana "Sebo" załatwiłaby majstersztyk ubezpieczycieli pozwalający na zaniżanie odszkodowań z ubezpieczenia OC. Tyle tylko, że ubezpieczyciele musieliby posiadać miejsce na przechowywanie wraków. T by ich zdopingowało do ograniczenia szafowaniem "Szkodą całkowitą", a więcej pracy włożyć w pertraktacje z poszkodowanym. No i na te zabiegi musieliby poświęcić część swoich zysków, a także poruszyć głową; zachodziłaby nieraz potrzeba zabrudzić rączki. A oni wolą mieć spokój i czyściutkie rączki. Poszkodowanych zaś traktować per noga.

Trzeba przyznać, że im - dzięki polskie judykaturze - udaje się z dużym powodzeniem robić poszkodowanych w tzw. "Trąbę". Z treści wyroków sądowych, które przeczytałem, poza tym jednym, z 17 czerwca 1987 roku Sygn. akt IV CR 158/87 wynika zawsze to samo, czyli jak to mówią - jakby się poszkodowany nie obrócił, to zawsze ma "cztery litery" z tyłu. Objawia się to - miej więcej - tak: Na początku swoich wywodów Sądy głoszą, że poszkodowanemu się należy pełne odszkodowanie, z przywróceniem samochodu do stanu używalności. Jednak w dalszych wywodach, zawsze dochodzą do - zbawiennego dla ubezpieczycieli - wniosku, że te wszystkie przywileje poszkodowany może osiągnąć, jedynie wówczas, gdy nie sprawiają dla ubezpieczyciela nadmiernego wysiłku. I tak to jest nasza - polska - sprawiedliwość. Zapominają o tym , że któregoś - pięknego dnia - ktoś zdesperowany może ubezpieczycielom, albo i któremuś z Wysokich Sądów podrzucić bombkę, albo butelkę z materiałem wybuchowym, do jego pomieszczeń. Chociaż niektórzy powiadają, że powinniśmy w pozyskiwaniu pieniędzy nieuczciwymi sposobami zachować powściągliwość, czy też umiar - ale kto by takie przestrogi brał sobie do serca? Dlatego mamy to, co mamy - nie tylko w sferze odszkodowań komunikacyjnych. Najgorsze jest, w tym wszystkim to, że silniejsi wolą, zazwyczaj wybrać bliźniego wyzyskiwanie, niż jego wspieranie.

sledziewski15@wp.pl napisał:

Tyle tylko, że ubezpieczyciele musieliby posiadać miejsce na przechowywanie wraków.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Ależ nie musieliby posiadać takich pomieszczeń. Przecież mogliby je od razu sprzedawać po niższej (= realnej) cenie.

sledziewski15@wp.pl napisał:

człowiek może [...] podrzucić bombkę

Kliknij, aby rozszerzyć...

Bez przesady ;] Ja bym jednak mimo wszystko polecał najpierw powoływać się w argumentacji swoich roszczeń na podstawowe funkcje prawa i podstawowe definicje pojęć ekonomicznych. Z tego co widzę (też od czasu mojego wypadku naczytałem się wyroków) z niewiadomych mi przyczyn poszkodowani tego nie robią. ...a przecież taka całkowicie źródłowa argumentacja jest trudniejsza do podważenia i powinna lepiej trafiać do myślącego człowieka (zakładam, oczywiście, że sędziowie umieją samodzielnie myśleć, a nie jedynie kroczyć ścieżkami po których wodzą ich ubezpieczyciele).

"Bez przesady ;] Ja bym jednak mimo wszystko polecał najpierw powoływać się w argumentacji swoich roszczeń na podstawowe funkcje prawa i podstawowe definicje pojęć ekonomicznych."
Toteż ja nikomu nie zalecam podkładania bombek. Ja tylko dopuszczam taka ewentualność. Ja dopiero teraz, po dwóch latach dochodzenia kwoty stanowiącej 0,25 procent ubezpieczeniowej sumy gwarancyjnej od ubezpieczyciela PZU S. A. wiem ile takie dochodzenie kosztuje wysiłku, zdrowia, stresu, strachu. Przed podjęciem nie byłem tego świadom. Ktoś może mieć świadomość czekających go trudów i w nim ta świadomość pobudzić, instynkta, takie jak gwałtowność działania i może powziąć kroki pomszczenia wyrządzonej mu krzywdy. Moje przewidywania nie są bezpodstawne. O przeróżnych, nawet nie mających logicznego uzasadnienia aktach terrorystycznych słyszymy coraz częściej. Powinniśmy więc, zanim kogoś oszukamy zastanowić się nad ewentualnymi skutkami - pewność siebie i wiara w torowanie sobie drogi pieniądzem, czasem może zawieźć. Radzę wszystkim bossom z łysymi główkami - dmuchajcie na zimne! Ostrożność nigdy nie zawadzi!Wzajemny szacunek - także - nie zaszkodzi. Kończąc westchnę sobie. O! Ile to byśmy więcej przyjemności zaznali, gdybyśmy się wzajemnie szanowali?

Zdaję się, że któryś z komentatorów wspomniał o stosowaniu likwidacji szkód w innych krajach Europy. Teraz nie mogę tego znaleźć. Podpowiedzcie mi, czy we wszystkich krajach Europy pozostawiają poszkodowanego z zaniżoną kwotą pieniężną, jako rzekomym odszkodowaniem mającym charakter kompensacyjny i z wrakiem pod oknem jego domu? Aha! I jeszcze podpowiedzcie mi, czy utrata właściwości użytkowej pojazdu, nie jest traktowana, jako szkoda majątkowa,także w innych krajach Europy?

Śledzę tą waszą wymianę poglądów i nie rozumiem, o co tak naprawdę wam chodzi. Przepisy prawa złe, wyroki Sądu Najwyższego złe, ubezpieczyciele źli, Rzecznik zły, itd. Przedstawiacie jakieś niedorzeczne pomysły przejmowania pozostałości przez ubezpieczyciela i handlowania tymi wrakami. Chcecie by ubezpieczyciel wyszukiwał wam pojazdu w zastępstwie uszkodzonego a wy będziecie wybrzydzać w nieskończoność. Żądacie by ubezpieczyciel zwrócił wam koszty naprawy przewyższające wartość uszkodzonej rzeczy. Utożsamiacie związek emocjonalny z przedmiotem szkody ze szkodą majątkową. Według was nie możność korzystania z rzeczy to też szkoda majątkowa. Jednym słowem chcecie bez żadnych racjonalnych podstaw „przewrócić” całą naukę o ubezpieczeniach i dodatkowo rozszerzyć działalność ubezpieczeniową a funkcje, które się w niej nie mieszczą.

Panowie ubezpieczyciel nic nie naprawia, nic nie przywraca do stanu poprzedniego. Nie uczestniczy w sprzedaży pozostałości uszkodzonego przedmiotu również nie bierze udziału w wyszukiwaniu zastępczego przedmiotu dla was. Ubezpieczyciel jedyni wypłaca należne wam odszkodowanie, gdy przyjmie odpowiedzialność za sprawcę czynu zabronionego.

„Art. 805.k.c.
§ 2. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie:
1) przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku;”

sledziewski15 napisał:

czy we wszystkich krajach Europy pozostawiają poszkodowanego z zaniżoną kwotą pieniężną, jako rzekomym odszkodowaniem mającym charakter kompensacyjny i z wrakiem pod oknem jego domu?

Kliknij, aby rozszerzyć...

Przykład z Niemiec:

Szkoda całkowita pojazdu (Totalschaden)
Jeżeli koszt naprawy samochodu przekracza wartość samochodu w dniu wypadku, to wysokość odszkodowania oblicza się odejmując od wartości samochodu w dniu wypadku (Wiederbeschaffungswert) wartość pozostałości (Restwert). Samochód uszkodzony w wypadku ma jeszcze jakąś wartość, za którą samochód można sprzedać, np. na części czy komuś innemu do naprawy.

Kliknij, aby rozszerzyć...

Likwidacja szkody komunikacyjnej w Niemczech - Poradniki i Kafeteria - Najważniejsze porady i ciekawostki dla Polaków w Niemczech po polsku - MyPolacy.de