Miejscem zamieszkania osoby fizycznej – zgodnie z art. 25 K.c. - jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Przede wszystkim w przepisie tym chodzi o miejscowość, a nie o dokładny adres.
W doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że dla przyjęcia zamieszkiwania danej osoby w określonej miejscowości konieczne jest występowanie łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie przebywania (corpus) i zamiaru stałego pobytu (animus). Miejscowość, w której dana osoba ma zamiar stale zamieszkiwać powinna stanowić "centrum jej życiowej działalności" (por.: S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego, Księga pierwsza, Część ogólna, Warszawa 2001, s. 97 - 98, wyrok SN z dnia 07.06.1983 r. sygn. akt II UR 4/83, OSP 1984/12/265).
Zatem w każdym przypadku należy ustalić fakt zamieszkiwania w danej miejscowości, a także w oparciu o kryterium zobiektywizowane zamiar pobytu. Można też stwierdzić, że w orzecznictwie prezentowane jest jednolite stanowisko, że fakt zameldowania na pobyt stały nie wystarczy samo przez się do przyjęcia zamieszkiwania w rozumieniu art. 25 K.c., może on stanowić jedną z przesłanek do wyciągnięcia prawidłowego wniosku, a więc ułatwiać ustalenie (np: postanowienie SN z dnia 26.03.1973 r. sygn. akt I CZ 38/73, LEX nr 7234, postanowienie SN z dnia 03.05.1973 r. sygn. akt I CZ 48/1973. LEX nr 7250, postanowienie NSA z dnia 15.02.2006 r. sygn. akt I OW 231/05, LEX nr 201525).
Zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym, a zatem rejestracji danych o miejscu pobytu osób, nie ma zatem podstaw by utożsamiać je z miejscem zamieszkania, które musi spełniać wskazane powyżej warunki.
W niniejszej sprawie organ ograniczył się do stwierdzenia, że S. C. jest zameldowany na pobyt stały w W. przy ul. [...], co zdaniem organu, jest równoznaczne z tym, że miejscem zamieszkania skarżącego jest W. W konsekwencji, zdaniem organu, Starosta W. nie mógł zarejestrować pojazdu S. C., bo ten nie posiadał w C. stałego zameldowania. Jak wykazano powyżej stwierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia, ustalenia organu nie dawały zatem podstaw do przyjęcia, iż wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.