Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesione przez J.H. zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, która dotyczyła bezczynności Komendanta Powiatowego Policji we [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku.
Podstawową okolicznością wymagającą rozważenia w niniejszej sprawie jest to czy Sąd I instancji zasadnie nie zastosował wobec organu środka z art. 55 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarga na bezczynność została wniesiona nieprawidłowo bezpośrednio do sądu, w związku z czym zarządzeniem z 6 sierpnia 2010 r. została przekazana do organu celem podjęcia stosownych działań. Organ udzielił odpowiedzi na skargę J.H., stosując przepisy KPA o postępowaniu skargowym. Przekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy nastąpiło dopiero w dniu 11 stycznia 2011 r., w następstwie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, a zatem ze znacznym uchybieniem 15 dniowego terminu przewidzianego dla spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej. Zatem przyjąć należy, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 55 § 1 P.p.s.a. do wymierzenia grzywny.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił argumentów organu i Sądu I instancji, iż skarga została omyłkowo uznana za skargę wniesioną w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, ale mimo zastosowania błędnego trybu, działanie to nie wynikało z zawinionego lekceważenia procedur. Skarga J.H. była bowiem zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i została do niego bezpośrednio wniesiona. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego ona dotyczy. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu zostaje ona przekazana właściwemu organowi celem ustosunkowania się do podniesionych w niej zarzutów i nadesłania akt sprawy. Jeżeli Komendant Powiatowy Policji we [...] uznał pismo skarżącego z dnia 2 sierpnia 2010 r. za skargę wniesioną w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powinien był o tym napisać w odpowiedzi na skargę, a oceny prawidłowości jego rozumowania dokonałby Sąd. Pozostawienie uznaniu organów oceny, czy dana skarga powinna zostać skierowana do sądu administracyjnego, czy też nie, byłoby sprzeczne z celem analizowanych przepisów, które prawo dokonania takiej oceny dają sądowi administracyjnemu, uprawniając sąd do tego, by w wyniku przeprowadzonej kontroli skargę odrzucić jako niedopuszczalną lub nadać jej bieg zgodny z ustawą.
W związku z powyższym należy wskazać, iż wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony. Sąd I instancji błędnie przyjął, że postępowanie organu w niniejszej sprawie nie wypełniło przesłanki określonej w art. 55 §1 P.p.s.a. warunkującej możliwość wymierzenia grzywny. Organ nie wykonał bowiem ustawowego obowiązku przekazania odpowiedzi na skargę w terminie piętnastu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie odpowiedzi na skargę sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. Zaskarżone postanowienie o odmowie wymierzenia grzywny nie realizuje wspomnianej funkcji represyjnej i prewencyjnej w zgodzie z prawem, co powoduje, że wniesione zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
ale myślę że orzeczenie które wstawił obywatel rozjaśniło troszke sytuację i wiesz juz jaki przepis to reguluje. Możesz skorzystać z wniosku, który wstawił voyteg - zmodyfikuj tylko treśc uzasadnienia