Ponadto, należy mieć na uwadze treść art. 205 § 1 oraz § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zatem, koszty niezbędne to koszty sądowe (wpis i zwrot wydatków) oraz wynagrodzenie pełnomocnika.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a., jak również skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika oraz nie wskazała faktycznie poniesionych kosztów podróży, czyli przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w myśl art. 4 w związku z art. 13 Dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.).
Z tych też względów, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach nie orzeczono z uwagi na treść art. 205 § 1 i 3 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania, bowiem nie wystąpiły one w sprawie. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie orzeczono o jej wykonaniu w oparciu o art. 152 p.p.s.a.
