Kofek napisał:
Dziękuję.
Możesz mi wrzucić na
ni_ni@wp.pl uzasadnienie tego wyroku ? nie mogę go u siebie znaleźć.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż skargą tą nie mogło zostać objęte skutecznie rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w części odrzucającej apelację skarżącej, gdyż rozstrzygnięcia to - choć zawarte wyroku - jest postanowieniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że o istocie rozstrzygnięcia sądu decyduje jego treść, a nie zewnętrzna postać i forma, w jakiej zostało wyrażone. Podobnie postanowieniem jest też zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o kosztach. Rzeczą profesjonalisty jest więc dostosowanie odpowiedniego środka zaskarżenia do istoty skarżonego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu najwyższego z dnia 22 kwietnia 2005 r., II CZ 35/05, niepubl). Postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające apelację w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, podlega zaskarżeniu zażaleniem (art. 3941 § 2 k.p.c.).
Skarga kasacyjna okazała się również niedopuszczalna w części zaskarżającej wyrok Sądu Apelacyjnego w zakresie uwzględniającym apelację skarżącej. Warunkiem dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegający - najogólniej mówiąc - na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez strony (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 1997 r., III CKN 152/97, niepubl. i z dnia 24 sierpnia 2005 r., II CZ 74/05, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2003 r., III CKN 606/00, nie publ.). Niewątpliwie skarżąca nie ma takiego interesu w odniesieniu do rozstrzygnięcia uwzględniającego jej apelację.
Z tych względów skarga kasacyjna w części dotyczącej obu wskazanych wyżej rozstrzygnięć podlega odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).
Konstruując zarzut nieuwzględnienia przez Sąd Apelacyjny - z naruszeniem art. 378 § 1 k.p.c. - nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, skarżąca powołała się na dwie przyczyny tej nieważności. Po pierwsze wskazała, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym pełnomocnik pozwanej (powódki wzajemnej) był nienależycie umocowany, gdyż pełnomocnictwa udzielił mu, łącznie z pełniącym obowiązki prezesa Spółdzielni Januszem C., pełnomocnik zarządu - Hanna G., powołana - wbrew dyspozycji art. 55 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.) - przez radę nadzorczą, zamiast zarząd Spółdzielni. Po drugie podniosła, że w rozpoznaniu sprawy i wydaniu orzeczenia zaskarżonego apelacją brał udział sędzia, który wcześniej postępowaniu przed sądem rejestrowym wydał postanowienie o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego bezwzględnie nieważnej uchwały rady nadzorczej pozwanej Spółdzielni o powołaniu pełnomocnika zarządu.
Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu stwierdzić należy, że nie mógł on wywrzeć zamierzonego skutku.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, podzielane przez skład orzekający, zgodnie z którym strona skarżąca nie może w skardze kasacyjnej podnieść skutecznie zarzutu nieważności postępowania z powodu niewłaściwego umocowania pełnomocnika strony przeciwnej. Przewidziany bowiem w art. 379 pkt 2 k.p.c. wymóg należytego umocowania pełnomocnika procesowego pod rygorem nieważności postępowania ustanowiony został w interesie tej strony, która z pełnomocnika tego korzysta. Tylko też ta strona może powołać się na nieważność postępowania z powodu nieprawidłowego udzielenia pełnomocnictwa, oraz tylko na korzyść tej strony przyczyna nieważności postępowania z powodu nienależytego umocowania jej pełnomocnika podlega rozważeniu z urzędu przez sąd drugiej instancji (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 marca 1999 r., III CKN 209/98, niepubl., z dnia 21 grudnia 2000 r., IV CKN 209/00, niepubl., z dnia 7 lutego 2002 r., I CKN 489/00, niepubl., z dnia 7 kwietnia 2004 r., IV CK 661/03, niepubl., z dnia 9 marca 2005 r., III CK 263/04, niepubl., z dnia 6 listopada 2008 r., III CSK 209/08, nie publ.).
Bezzasadne jest również twierdzenie skarżącej, że w wydaniu zaskarżonego orzeczenia brał udział sędzia wyłączony z mocy art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. Zauważyć należy, że sędzia, którego dotyczy ten zarzut, nie brał udziału w instancji niższej (nie tylko bezpośrednio niższej) w wydaniu zaskarżonego wyroku, zaś przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie nie jest - jak odczytuje to skarżąca - kwestia ważności postanowienia wydanego w postępowaniu rejestrowym.
Chybiony wreszcie okazał się zarzut naruszenia art. 373 w związku z art. 370 i art. 374 k.p.c. oraz art. 380 k.p.c., oparty - jak wyżej wskazano - na błędnym założeniu, że podstawę skargi kasacyjnej może stanowić zarzut nienależytego umocowania pełnomocnika strony przeciwnej, skutkujący nieważnością postępowania. Słuszności tego zarzutu skarżąca upatrywała również w wadliwym odczytaniu przez Sąd Apelacyjny zakresu pełnomocnictwa procesowo pełnomocnika pozwanej (powódki wzajemnej). Skuteczne podważenie dokonanej w tym zakresie oceny wymagało powołania - obok art. 88 w związku z art. 91 i art. 92 - również art. 65 k.c., czego skarżąca nie uczyniła.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 i art. 39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
.
jeden mały minusik, że to nie NSA