Egzamin radcowski 2011

  • Autor wątku Autor wątku ann_torun
  • Data rozpoczęcia Data rozpoczęcia
Status
Ten wątek został zamknięty.
czy sądzicie że wyniki może podadzą wcześniej, czy jak jest harmonogram, to już jest to stałe i niezmienne?
 
Wiecie co - nie wiem czy gdyby potencjalni klienci przeczytali takie forum, nabraliby ochoty pojawić się w zaciszu kancelarii tego czy owego.
Nie traćmy ducha. I twarzy. Choćby nie wiem co.
Będzie dobrze.
 
szamag napisał:
z innego zródla (tez 2 reka) plynie info, ze probuja wyciagac
Kliknij, aby rozszerzyć...

nie chcę załamywać, bo sama jestem w stresie okrutnym, ale o egzaminie w ubiegłym roku też słyszałam, że komisje wyciągały jak tylko mogły, ale była to chyba opinia jedynie samym komisji o sobie, bo po wynikach raczej tego nie było widać:(
 
Szczęście to podstawa egzaminu :) bo jak się go ma to i komisja będzie ludzka i jakieś nie doskonałości prac przepuści a kto szczęscia nie ma no cóź ... walczy dalej!!!
 
Orzeczenie WSA z 2010 r. z uzasadnienia
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie II OSK 1981/06 uznał, iż w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. W orzecznictwie (zwłaszcza starszym) spotykane jest odmienne stanowisko, powołane przez organy administracji dla uzasadnienia własnego osądu sprawy.

Czyli samo WSA sygnalizuje w 2010 r. ze kiedyś obowiązywało nieco inne orzecznictwo ze tą strone się badało. (seria orzeczen od kolegi igcia)Jest nadzieja, że bez 149 bedzie ok i że pojscie w kierunku że jest stroną przejdzie. Ale ma stersa masakra.
 
może to orzeczenie się przyda przy braku 149

I OSK 576/09 - Wyrok NSA z dnia 2010-02-22

Brak przymiotu strony powoduje również, iż nie można Sądowi I instancji czynić zasadnego zarzutu naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. We wstępnej fazie postępowania obejmującej badanie dopuszczalności wznowienia, organ bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 lub 145a k.p.a. oraz czy w świetle twierdzeń zawartych w podaniu jest oczywiste, że osoba wnosząca podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a także czy został zachowany termin do wniesienia podania określony w art. 148 § 1 i 145a § 2 k.p.a. Gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), co miało miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżąca nie wykazała, iż posiada przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym.
 
Olis nie dobijaj ludzi dobrze, chodzi o znalezienie argumentacji w przypadku braku zaskarżenia 149.

Skoro rozbieżności były, to nie można kategorycznie powiedzieć, ze teraz to obowiązuje taka linia, a kiedyś to nieważne. Skoro stara linia mogła się zmienić, to nowa również może, a w starej są jakieś argumenty czymu właśnie tak orzekano.

Osobiście mam zarzut tylko 149, materialnego w ogóle, ale rozumiem tych co mają inaczej, przeczytali takie a nie inne orzeczenia w trakcie egzaminu. Zatem skoro jeżeli ktoś się podparł w uzasadnieniu i wyargumentował to powinien zdawać, a nie kategorycznie ndst.
 
Taki wyrok dla tych co mają w reprezentacji członków RN (zazanczam, że uzasadnienia nie czytałem, ale teza wydaje się sugerować, że nie ma się czym martwić):
Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 4 grudnia 2008 r. II PK 134/2008
LexPolonica nr 1970639

Zgodnie z art. 379 § 1 i 390 § 1 kodeksu spółek handlowych umowę z członkiem zarządu (tu jej prezesem) albo podpisują wszyscy członkowie rady, albo podejmują uchwałę określającą warunki tego zatrudnienia. Podpisanie umowy przez upoważnionego członka rady ma jedynie charakter techniczny. Dodatkowe uprawnienia dopisane wtedy do umowy są więc nieważne.
 
jadycha napisał:
Taki wyrok dla tych co mają w reprezentacji członków RN (zazanczam, że uzasadnienia nie czytałem, ale teza wydaje się sugerować, że nie ma się czym martwić):
Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 4 grudnia 2008 r. II PK 134/2008
LexPolonica nr 1970639

Zgodnie z art. 379 § 1 i 390 § 1 kodeksu spółek handlowych umowę z członkiem zarządu (tu jej prezesem) albo podpisują wszyscy członkowie rady, albo podejmują uchwałę określającą warunki tego zatrudnienia. Podpisanie umowy przez upoważnionego członka rady ma jedynie charakter techniczny. Dodatkowe uprawnienia dopisane wtedy do umowy są więc nieważne.
Kliknij, aby rozszerzyć...

Sołtysiński:

W doktrynie został podniesiony problem, czy w razie reprezentowania spółki w umowie z członkiem zarządu bądź w sporze z nim przez radę nadzorczą, rada powinna działać in gremioczy też wystarczy podpisanie tej umowy bądź pozwu przez przewodniczącego rady nadzorczej bądź innego członka rady (np. wiceprzewodniczącego). Jest to jednak problem wadliwe postawiony z punktu widzenia metodologicznego (por. M. Rodzynkiewicz, Komentarz, s. 357, uw. 6; J. P. Naworski, Naworski, Strzelczyk, Raglewski, Siemiątkowski, Potrzeszcz, Komentarz. Spółka akcyjna, t. I, s. 610, uw. 6; W. Popiołek, Strzępka, Komentarz, t. II, wyd. 3, s. 242, Nb 8).


Z treści art. 390 § 1 KSH wynika, że rada nadzorcza działa kolegialnie. Jeżeli więc umowę z członkiem zarządu podpisałby przewodniczący rady nie uzyskując w tej sprawie wcześniejszej uchwały rady nadzorczej, to mielibyśmy do czynienia z naruszeniem art. 390 § 1 KSH, a w konsekwencji z nieważnością takiej umowy na podstawie art. 58 § 1 KC w zw. z art. 38 KC i art. 2 KSH.


W konsekwencji w pierwszej kolejności rada nadzorcza powinna podjąć uchwałę w sposób wskazany w art. 388-389 i 391 KSH o zawarciu umowy przez spółkę z członkiem zarządu czy np. o wniesieniu powództwa bądź odpowiedzi na pozew. Następnie w tej uchwale rada powinna upoważnić jej przewodniczącego bądź innego członka do podpisania w imieniu spółki umowy czy też występowania w sporze

Ja właśnie zrobiłem dokładnie tak jak powyżej.
 
RegisG napisał:
Olis nie dobijaj ludzi dobrze, chodzi o znalezienie argumentacji w przypadku braku zaskarżenia 149.

Skoro rozbieżności były, to nie można kategorycznie powiedzieć, ze teraz to obowiązuje taka linia, a kiedyś to nieważne. Skoro stara linia mogła się zmienić, to nowa również może, a w starej są jakieś argumenty czymu właśnie tak orzekano.

Osobiście mam zarzut tylko 149, materialnego w ogóle, ale rozumiem tych co mają inaczej, przeczytali takie a nie inne orzeczenia w trakcie egzaminu. Zatem skoro jeżeli ktoś się podparł w uzasadnieniu i wyargumentował to powinien zdawać, a nie kategorycznie ndst.
Kliknij, aby rozszerzyć...

myślę że to nie było intencją Olis, wręcz przecziwnie
 
RegisSG czy ty mnie wogole przeczytałes dokładnie. Sam nie mam 149. I mam nadzieje ze skoro aktualnie Sąd sam pisze o innje lini kiedys tam, i o tym wspomina to nie jest przesądzone że nie można przejsc na innej lini orzecznictwa czyli bez 149 biorąc pod uwagę stare orzecznictwo.Sądy różnie orzekają.
 
Czy ktoś wpadłby na taki pomysł formułowania zarzutów (cytat z wyroku SN):
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego polegające na:

1) błędnej wykładni i niezastosowaniu art. 39 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 60 k.c. w związku z art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 38 k.c. w związku z art. 5 k.c. w związku z art. 368 § 1 k.s.h. w związku z art. 379 § 1 k.s.h. w związku z art. 388 § 1 k.s.h. w związku z art. 390 § 1 k.s.h. w związku art. 300 k.p. w związku z art. 29 § 1 pkt 1-5 k.p. w związku z art. 8 k.p. w związku z art. 300 k.p. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 1 k.p.c.;

2) błędnej wykładni i niezastosowaniu art. 368 § 1 i 4 k.s.h. w związku z art. 38 k.c. w związku z art. 5 k.c. w związku z art. 39 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 2 k.s.h. w związku z art. 379 § 1 k.s.h. w związku z art. 388 § 1 k.s.h. w związku z art. 390 § 1 k.s.h. oraz art. 405 k.c. w związku z art. 410 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 2 k.s.h. w związku z art. 368 § 1 i 4 k.s.h. w związku z art. 498 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 499 k.c. w związku z art. 2 k.s.h. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 1 k.p.c.;

3) błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 483 § 2 k.s.h. w związku z art. 355 § 2 k.c. w związku z art. 5 k.c. w związku z art. 2 k.s.h. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 1 k.p.c.;

II. naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 7 Konstytucji w związku z art. 2 Konstytucji w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i nieprzytoczenie przepisów, na podstawie których Sąd drugiej instancji uznał, że doszło w sposób dorozumiany do zawarcia umowy o pracę z powodem na wszystkich warunkach określonych w nieważnej umowie z dnia 8 listopada 2005 r. oraz że ważne jest oparte o postanowienia tej umowy porozumienie z dnia 8 stycznia 2007 r.;

2) art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez nierozważenie podniesionych w apelacji zarzutów, pominięcie znacznej części zgromadzonych dowodów, brak ich wszechstronnego rozważenia oraz dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału, co doprowadziło do błędnego i niepełnego ustalenia podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku i oparcie wyroku o ustalenia faktyczne sprzeczne z zebranym materiałem oraz o nieistniejące ustalenia faktyczne;

3) art. 23[1] k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c. zdanie drugie w związku z art. 391 § 1 w związku z art. 382 w związku z art. 398[3] § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez przyjęcie domniemań faktycznych w miejsce możliwego do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, polegających na uznaniu w drodze domniemania faktycznego, że członkowie Rady Nadzorczej znali wszystkie postanowienia zawartej z powodem umowy o pracę z dnia 8 listopada 2005 r.;

4) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 381 k.p.c. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez oddalenie jako spóźnionego, wniosku dowodowego strony pozwanej w postaci dowodu z zeznań świadków na okoliczność odmowy podania członkom Rady Nadzorczej na posiedzeniu we wrześniu 2006 r. zasad wynagradzania członków zarządu, w tym powoda;

5) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez niezgodność i sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz brak jego wszechstronnego rozważenia, pominięcie wielu istotnych dowodów, fragmentaryczne rozważenie zebranego materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę.

Pismem z dnia 19 listopada 2008 r. skarżący uzupełnił skargę kasacyjną o zarzuty:

I. naruszenia prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niezastosowaniu przepisów:

1) art. 39 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 60 k.c. w związku z art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 38 k.c. w związku z art. 5 k.c. w związku z art. 2 k.s.h. w związku z art. 368 § 1 k.s.h. w związku z art. 379 § 1 k.s.h. w związku z art. 388 § 1 k.s.h. w związku z art. 390 § 1 k.s.h. w związku art. 300 k.p. w związku z art. 29 § 1 pkt 1-5 k.p. w związku z art. 8 k.p. w związku z art. 300 k.p. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 1 k.p.c. i art. 6 k.c., poprzez błędne uznanie, że porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę zawarte w dniu 8 stycznia 2007 r. z powodem, jako oparte o ważną umowę o pracę jest skuteczne i jako takie może być podstawą prawną zasądzenia dochodzonej przez powoda kwoty, podczas gdy umowa o pracę z dnia 8 listopada 2005 r. nigdy nie została zawarta w sposób skuteczny wobec braku wiedzy członków Rady Nadzorczej przez cały okres pełnienia przez powoda funkcji prezesa zarządu o jej istotnych postanowieniach, w tym o wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że zawarte porozumienie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w postaci uczciwości i rzetelności i jako takie jest bezwzględnie nieważne;

2) art. 5 k.c. w związku z art. 2 k.s.h. w związku z art. 8 k.p. w związku z art. 300 k.p. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP, polegające na mylnym uznaniu, że do oceny roszczeń prezesa publicznej spółki akcyjnej nie stosuje się zasad współżycia społecznego w postaci godziwości, uczciwości i sprawiedliwości;

II. naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 227 k.p.c. w związku z art. 236 k.p.c. w związku z art. 381 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 398[3] § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez oddalenie jako spóźnionego wniosku dowodowego w przedmiocie przesłuchania świadków na okoliczność odmowy podania członkom Rady Nadzorczej na jej posiedzeniu we wrześniu 2006 r. informacji na temat zasad i wysokości wynagrodzenia powoda i pozostałych członków zarządu Spółki, a tym samym pominięcie istotnego dowodu, z którego wynikało, że członkowie Rady nigdy nie poznali istotnych postanowień umowy z dnia 8 stycznia 2005 r. a tym samym umowa ta nigdy nie została zawarta w sposób dorozumiany, a porozumienie z dnia 8 stycznia 2007 r. którego podstawę stanowiła bezwzględnie nieważna umowa - również było bezwzględnie nieważne.
 
Status
Ten wątek został zamknięty.
Powrót
Góra