administracyjnego ciąg dalszy, świeży wyrok
II SA/Wr 197/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2011-06-09
Niesporne jest w sprawie, że podstawą żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w opisanej wyżej sprawie, twierdząc, że stała się stroną w trakcie prowadzonego wówczas postępowania i bez własnej winy nie brała w nim udziału.
Niewątpliwe jest również w sprawie, że orzekające w niniejszej sprawie organy nie przyznały A.P. przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym przebudowy kurnika we W. przy ul. [...] we W.
Przede wszystkim organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, które mogłyby pozwolić na stwierdzenie, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym, że nie można przyznać jej statusu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 16 kwietnia 2010r., Nr [...]. Stanowi to niewątpliwie naruszenie przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a..
Trafnie organy przyjmują, że zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 zez zm.) - stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Istotny jest niewątpliwie przy tym przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowanego należy zaliczyć przepisy rozporządzeń wykonawczych, a zatem przepisy techniczno-budowlane, ale także przepisy dotyczące m. innymi ochrony przeciwpożarowej, prawa wodnego, ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisy prawa miejscowego, które w myśl art.87 ust.2 Konstytucji R.P. są źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy w niniejszej sprawie nie wykazały, że działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.
Przede wszystkim wśród przepisów, o jakich mowa w przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a które organy winny były przeanalizować w rozpoznawanej sprawie należałoby wymienić przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie .
Również brak ze strony organu podania konkretnych odległości spornej inwestycji od granic z działką skarżącej, nie pozwala na stwierdzenie, jak przyjął to organ, że zachowane zostały odległości określone w w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uchybienie to jest o tyle istotne, że wielkości tych nie był w stanie ustalić Sąd analizując znajdujący się w aktach sprawy projekt zagospodarowania działki z tej to przede wszystkim przyczyny, że w opracowaniu tym brak jest oznaczenia działki skarżącej względem działki spornej inwestycji.
Uwzględniając powyższe rozważania, należy stwierdzić, że tak organ I instancji, jak i organ II instancji nie ustaliły obszaru oddziaływania inwestycji i co za tym idzie – nie rozważyły w sposób należyty, czy skarżąca ma przymiot strony postępowania.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji – uwzględniając przedstawione wyżej uwagi - w pierwszym rzędzie dokona wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu kierując się kryteriami wynikającymi z definicji ustawowej tego pojęcia i odnosząc je do okoliczności faktycznych sprawy, równocześnie mając na względzie przyjęte w orzecznictwie stanowisko, iż skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w posterowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę posterowania /por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010r., sygn.akt II OSK 1481/09, Lex nr 668544/. Dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli, na określenie kręgu stron postępowania. W zależności od tego winno być również podjęte odpowiednie rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 k.p.a..
