I słowo stało się ciałem. Oto passus z wyroku II SA/Kr 154/11 - Wyrok WSA w Krakowie z 2011-04-18 wprost negującego jedyną linię partii w związku z nowelizacją kpa. Mowa w nim również o 61 a
.
"Postępowanie regulowane w art. 145-152 K.p.a. charakteryzuje się tym, że w razie złożenia wniosku o jego wszczęcie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ustalenie, czy wnioskodawca jest stroną winno nastąpić przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania a w razie ustalenia, że dana osoba nie jest stroną - winno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (od 11 kwietnia 2011 r. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania).
Zaprezentowany pogląd znalazł potwierdzenie w nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego dokonanego ustawą z dnia z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która dodała art. 61a § 1 do K.p.a. o następującej treści: "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 [K.p.a.-dopisek Sądu], zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". Oznacza to, że organy administracji od 11 kwietnia 2011 r. już w postępowaniach "zwykłych", które są wszczynane na wniosek strony, mają obowiązek ustalenia w pierwszej kolejności, czy wniosek ten pochodzi od strony i w przypadku uznania, że wniosek nie pochodzi od strony - wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Innymi słowy badanie, czy wnioskodawca jest stroną nie stanowiłby w tym przypadku czynności podejmowanych w ramach postępowania administracyjnego, ale czynności podejmowane na etapie przed wszczęciem postępowania.
Postępowanie wznowieniowe jest jeszcze bardziej sformalizowane, ponieważ w każdym przypadku organ administracyjny wydaje akt administracyjny czy to o wszczęciu postępowania wznowieniowego, czy też o odmowie wszczęcia - właśnie uzależniając to, między innymi, od ustalenia, czy wniosek pochodzi od strony.
Należy zwrócić również uwagę na brzmienie przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którą wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Gdyby przyjąć, że przesłanką tą jest ustalenie, że to strona nie ponosi winy braku udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji, wówczas wymóg skutecznego wszczęcia postępowania tylko na wniosek strony byłby błędnie sformułowany i niepotrzebny. Skoro organ po wszczęciu postępowania (a może to dokonać w oparciu o ta przesłankę tylko na wniosek strony, nigdy z urzędu) dopiero ustalałby, czy ten podmiot jest stroną i zarazem podmiot ten nie ponosi winy co do braku udziału w zakończonym postępowaniu - to jak mógłby wszcząć postępowanie? Dlatego też właśnie w przypadku przesłanki określonej w art. 145 pkt 4 K.p.a. ustawodawca założył, że badanie przymiotu strony dokonywane jest przed wydaniem czy to postanowienia o wszczęciu postępowania, czy też decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, a jedynie po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania następuje kolejny etap procedury, jakim jest badanie, czy podmiot już uznany przez organ za stronę ponosi winę lub nie ponosi winy co do braku jego udziału w innym zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu. W istocie więc przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dotyczy kwestii winy (zawinienia) w udziale w innym postępowaniu. Tak też trafnie na to wskazał organ I instancji.
Ot, taki niuansik zauważył sąd
Powtarzam od dnia 11 kwietnia 2011 roku Sądy mają obowiązek badać przymiot strony przed wszczęciem postępowania niezależnie od tego w jakim trybie strona żąda wszczęcia postępowania. Układający kazus tego nie wzięli pod uwagę.....i dali wytyczne jakie dali linię orzeczniczą sprzed nowelizacji.
