Ba, ja nawet twierdzę, że większość z Was MA OBOWIĄZEK ZAWIADOMIENIA PROKURATURY O PODEJRZENIU POPEŁNIENIU PRZESTĘPSTWA PRZEZ STRAŻ WIEJSKĄ.
Taki oto bowiem obowiązek nakłada na nas ustawa. Jeżeli bowiem macie nawet wątpliwości to jej niezawiadomienie, w przypadku ujawnienia przestępstwa i wykazania że o nim wiedzieliście, będzie skutkowała karą....
A ile już razy pisane było o bezprawnych wezwaniach, skierowaniu sprawy do sądu (czyli wystąpienie o wyrok nakazowy) pomino wskazania np. kilku ewentualnych sprawców, wysyłaniu zdjęć zrobionych od tyłu, itd., itd.
Cóż nas kosztuje wysłania maila z naszym zawiadomieniem do podległej prokuratury? A jak bardzo możemy wpłynąć na przestrzeganie przepisów prawa i praworządności w tym kraju? Uważam, że każdy dla którego troska o posznowanie ładu i porządku w Polsce jest ważna powienien tak zrobić.
A oto przykład takiego zawiadomienia i podstawy jakią są przepisy o Straż Miejskiej. To akurat zawiadomienie dotyczy tej częscie kierowców którzy zostali skierowani do sądu przez SM za niewskazanie przed 1 stycznia 2011, ale wystarczy wstawić tam paragrafy odpowiednie dla naszej sprawy.
Art. 20. Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych stanowi, że „Na zastosowanie i sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 12, 14 i 18, przysługuje zażalenie do prokuratora”.
Art. 12.
1. Strażnik wykonując zadania, o których mowa w art. 10 i 11, ma prawo do:
1) udzielania pouczeń, zwracania uwagi, ostrzegania lub stosowania innych
środków oddziaływania wychowawczego,
2) legitymowania osób w uzasadnionych przypadkach w celu ustalenia ich tożsamości,
3) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia i niezwłocznego doprowadzenia do najbliższej jednostki Policji,
3a) dokonywania kontroli osobistej, przeglądania zawartości podręcznych bagaży
osoby:
a) w przypadku istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary,
b) w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1 pkt 3,
c) w związku z wykonywaniem czynności określonych w art. 11 pkt 7, jeśli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że osoba, wobec której czynności te są podejmowane, posiada przy sobie niebezpieczne przedmioty dla życia lub zdrowia ludzkiego.
4) nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia określone w trybie przewidzianym przepisami o postępowaniu w sprawach o wykroczenia,
5) dokonywania czynności wyjaśniających, kierowania wniosków o ukaranie do sądu, oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych – w trybie i zakresie określonymi w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia,
6) usuwania pojazdów i ich unieruchamiania przez blokowanie kół w przypadkach, zakresie i trybie określonymi w przepisach o ruchu drogowym,
7) wydawania poleceń,
żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych i samorządowych,
9) zwracania się, w nagłych przypadkach, o pomoc do jednostek gospodarczych, prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej oraz organizacji społecznych jak również do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy na zasadach określonych w ustawie o Policji.
Art. 14.
1. Strażnik może stosować środki przymusu bezpośredniego wobec osób uniemożliwiających
wykonanie przez niego zadań określonych w ustawie.
2. Środkami przymusu bezpośredniego są:
1) siła fizyczna w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony,
2) kajdanki,
3) pałki obronne wielofunkcyjne,
4) psy i konie służbowe,
5) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, na które jest wymagane pozwolenie na broń w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.1)),
6) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, na które nie jest wymagane pozwolenie na broń w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji,
7) ręczne miotacze gazu.
Art. 18.
1. Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 14 ust. 2 okazały się niewystarczające lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie jest możliwe, strażnik ma prawo użycia broni palnej bojowej, przy wykonywaniu zadań określonych w art. 11 pkt 5 i 9:
1) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie strażnika lub innej osoby,
2) przeciwko osobie, która nie zastosowała się do wezwania do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu strażnika lub innej osoby,
3) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną bojową strażnikowi,
4) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający przedmioty wartościowe lub wartości pieniężne.
2. Użycie broni palnej bojowej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni i nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.
Przykład skargi na działania strażnika:
Warszawa, 18.08.2011r.
Imię i nazwisko (skarżącego)
adres
Prokuratura Rejonowa w Warszawie
ul. …………………..
00-000 Warszawa
Skarga na działania strażników miejskich w ………………………..
Działając na podstawie Art. 20. Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 779 ze zm) składam zażalenie na zastosowanie i sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 12 tej ustawy, przez strażników miejskich w Warszawie.
UZASADNIENIE
Dnia 25.01.2010r działający w imieniu Komendanta Straży Miejskiej w ………… oskarżyciel publiczny straży miejskiej, nie będący uprawnionym do czynności w zakresie art. 65 § 2. Kw., wniósł do Sądu Rejonowego w ………….. o ukaranie mnie za to, że będąc właścicielem pojazdu nie udzieliłem funkcjonariuszowi Straży Miejskiej informacji co do tożsamości osoby kierującej pojazdem, tj. za wykroczenie z art. 65 § 2. Kw. (Załącznik nr 1).
Sąd Okręgowy w …………………. (Załącznik nr 2) w całej rozciągłości zgodził się z przedstawionym, w Postanowieniu z dnia 29 czerwca 2010 roku (sygn. akt. I KZP 8/10), przez Sąd Najwyższy poglądem, który odnosił się do zakresu uprawnień Straży Miejskiej. Stwierdzono, że Straż Miejska zgodnie z treścią art. 17 § 3 Kpow. jest uprawniona do wniesienia wniosku o ukaranie, gdy w zakresie swego działania ujawniła wykroczenie, zaś zakres tego działania w odniesieniu do kontroli ruchu drogowego określony został w art. 129b prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że strażnicy gminni (miejscy) są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego jedynie wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu naruszającego określone przepisy ruchu. Sąd stwierdził, że zakres działania straży miejskiej został wyznaczony w dwóch płaszczyznach: przedmiotowej – przez wskazanie naruszeń tych przepisów oraz co do sposobu wykonywania kontroli ruchu drogowego, a także podmiotowej – przez określenie kręgu osób w stosunku do których straż miejska może podejmować te czynności tj. kierującego pojazdem i uczestnika ruchu drogowego. Sąd stwierdził również, że z powodu tego podmiotowego ograniczenia straż miejska nie może prowadzić kontroli ruchu drogowego w stosunku do innego podmiotu niż kierujący pojazdem lub uczestnik ruchu, co powoduje, że nie ma uprawnień oskarżyciela publicznego do wniesienia wniosku o ukaranie przeciwko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu o wykroczenie polegające na nie wskazaniu osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania.
W świetle obowiązujących w czasie popełnienia wykroczenia przepisów, w przypadku fotoradaru, w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia, straż miejska mogła przeprowadzić czynności wyjaśniające (art. 54 § 1 k.p.s.w.). W ramach tych czynności zmierzających do ustalenia sprawcy wykroczenia straż miejska, na podstawie Art. 44h. Ust. 1. pkt. 2. Ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006. nr. 139, poz. 993 ze zm), na równi z Policją ma dostęp do zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych.
Art. 44h. 1. Ustawy stanowi, że Dane ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom:
1) organom administracji publicznej, sądom i prokuraturze;
2) Policji, Straży Granicznej, Służbie Więziennej, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Celnej, Żandarmerii Wojskowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biuru Ochrony Rządu, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych i strażom
gminnym (miejskim).
W oparciu o zawarte w tych zbiorach i ewidencjach dane, straż miejska, mogła dokonać stosownych sprawdzeń prowadzących do ustalenia sprawstwa wykroczenia zarejestrowanego za pomocą fotoradaru. W ewidencji wydanych dowodów osobistych powinny znajdować się zdjęcia fotograficzne posiadaczy tych dokumentów. W związku z tym uzyskany za pomocą fotoradaru wizerunek kierującego pojazdem można porównać z wizerunkiem kierującego lub użytkownika tego pojazdu znajdującym się w tej ewidencji i ustalić, czy jest to ta sama osoba.
Art. 20. Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 779 ze zm) stanowi, że „Na zastosowanie i sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 12, 14 i 18, przysługuje zażalenie do prokuratora”.
Art. 12. ust. 1. pkt. 5) tej ustawy stanowi, że „Strażnik wykonując zadania, o których mowa w art. 10 i 11, ma prawo do dokonywania czynności wyjaśniających, kierowania wniosków o ukaranie do sądu, oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych – w trybie i zakresie określonymi w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia”.
W związku z tym, że strażnik zastosował przepis Art. 12. ust. 1. pkt.5) – chociaż nie miał uprawnień oskarżyciela publicznego do wniesienia wniosku o ukaranie przeciwko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu o wykroczenie polegające na nie wskazaniu osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania – zażalenie uznać należy za zasadne.
W związku z powyższym domagam się ustalenia tożsamości sprawców i wszczęcia przeciwko winnym – postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunków pracy.
Podpis
(żródło
Uprawnienia straży miejskiej (gminnej) w zakresie kontroli ruchu drogowego | Prawo na drodze)
